Met busladingen vol, bijna zestienhonderd in een week tijd, komen de peuters en kleuters met hun ‘zieke’ beer of andere knuffel onder de armen, weer aangestroomd. Op het Grote Voetenplein van het ziekenhuis staan tientallen gevorderde co-assistenten, voor de gelegenheid omgedoopt tot dokters, laboranten en ander medisch personeel klaar om diagnoses te stellen en door te verwijzen naar OK, apotheek of röntgenafdeling. „En jongeman?”, vraag ik aan zo’n kleine spring-in-‘t-veld. „Wat is er met jouw beer aan de hand, gebroken been?”
Er zijn er , die van zich zelf enige directheid bezitten , kunnen communiceren. Het zelfvertrouwen, zit er al vroeg in. Straks misschien wel een technische IT opleiding. Goud waard. In fb zou ik je zo willen volgen….
Ik zit in een Rotterdamse tram. Bij een halte roept de bestuurder om: „Let op! Bij de volgende halte staan controleurs, dus voor iedereen die geen geldig vervoersbewijs heb, je ken er nu nog uit.” Her en der staan mensen vlug op en sprinten, met een dankbare blik naar de bestuurder, de tram uit. De achterblijvers kijken geërgerd. De deuren sluiten, de tram rijdt weer verder en de bestuurder roept vrolijk om: „Zo. Die zijn we kwijt, opgeruimd staat netjes.”
Dit is een ondermaats genre, maar wat een prima actie van de conducteur. In Brussel stelt DSR zich teweer tegen meeglippers in de tram, een ondankbare taak. Toezichthouders zien het laf en ongeïnteresseerd aan.
Eindoordeel: 7+ (zegge: zevenplus)
‘Meeglippers’ – door een hekje dat door een voorganger rechtmatig geopend is of zo? En hoe stelt ons rechtertje zich precies teweer? Sleurt hij ze terug naar buiten het beschermde gebied onder het uitroepen van kreten als: Vade retro, satana?
DSR geeft in woord en gebaar blijk van zijn ongenoegen. Dit leidt vaak tot een seconde vertwijfeling waardoor de wannabe-glipper de poortjes voor zijn neus ziet sluiten.
Wat een op niets gebaseerde beschuldiging, dee-es-erretje! Ik vraag slechts belangstellend waar dat woord en gebaar voor het laten blijken van zijn ongenoegen uit bestaat.
Nee, ik ben zelf geen meeglipper. In de woeste tijd van mijn studentenleven glipte ik wel, met overgave, niet zozeer mee als wel ont-, om aan de lange arm te ontsnappen. Dat alles gedreven door geldgebrek, want die studentenkroegen schonken niet gratis, om over de gewonemensenkroegen maar te zwijgen.
Het is 14 februari en ik loop door de supermarkt voor mijn dagelijkse boodschappen. Het is rustig in de winkel. Alleen aan het einde van het gangpad zie ik een andere klant lopen. Ik besluit een lekker wijntje mee te nemen. Terwijl ik mij verdiep in de verschillende flessen, komt de man van verderop mijn kant op gelopen. Terwijl ik een fles wijn in mijn mandje leg, spreekt hij mij aan:
Man: „Dag dame, wat een lekkere wijn heb je daar. Ga je die helemaal in je eentje opdrinken?”
Een vriendin van mij is erg bang voor honden en wil van haar angst af. Daarom laten we samen de honden uit. We babbelen stug door, ondanks de gierende wind. Gehuld in lange zwarte hoofddoek en jas lijkt mijn vriendin op een reusachtige, fladderende vogel. Over twee weken heeft ze inburgeringsexamen. Er komen twee vrolijke pensionadostellen aan met nordicwalkingstokken. Hun gesprek verstomt en ze kijken alsof de polder brandt. Als het groepje voorbij is, vraagt mijn vriendin bezorgd: „Dat moet van de fysiotherapeut, misschien?” „Nee”, zeg ik, „dat doen ze voor de lol.” Het sportieve viertal loopt door, maar blijft haar ongegeneerd nastaren. „Goed om te weten voor mijn inburgeringsexamen”, besluit ze blij.
Maar waarom dan die uitweiding over de hondenangst?
En de passanten worden ook maar als heikneuters weggezet. In de woestijn zou men toch ook opkijken van een voortschrijdende dame in mantelpakje?
In augustus 1993 reisden een vriend en ik door Portugal. We belandden in Braga en besloten de kerk te bezoeken. Eerst maar even het hofje achter de kerk, waar een aantal sarcofagen stonden. Twee dames en een heer kwamen net uit de kerk en de heer toonde zich een kwajongen. Hij sprong in de sarcofaag en ging liggen, tot mijn vriend zei: „Ik had niet verwacht u hier aan te treffen.” Hij sprong op, betrapt, en sjorde aan zijn blauwe overhemd, lachte besmuikt. Het was de toenmalige premier, de heer Lubbers. Zijn vrouw Ria en Sylvia Toth keken toe en we hebben allen vijf minuten staan lachen. Daarna wensten we elkaar nog een fijne vakantie. Onze dag kon niet meer stuk.
Gezien (en weggelopen) heeft jaaaaren zitten wachten tot Lubbers eindelijk ging hemelen zodat ze haar kant-en-klaar geprepareerde Ikje kon insturen. Pfiew.
Sylvia Catharina Tóth, Den Haag 10 februari 1944, is een Nederlands zakenvrouw. Ze werd vooral bekend als voorzitter van de raad van bestuur van het uitzendbureau Content. – Wiki
Twee minuten stilte duurt al zo lang, dus vijf minuten lachen? Het zal wel. Wel Gezien, maar geen Gezag.
Enfin, mooi dat zoiets kan in ons Europaatje, dat dollen bij religieuze objecten. Elders krijg je op z’n minst een bos klapp’n.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
„Ik had niet verwacht u hier aan te treffen.”, was dat ook al niet de pointe van een Ik-je met Wim Kok in de hoofdrol?
De buurman deed hiernaast nog even subtiel aan namedropping, Lubbers had ook hem ontmoet. Gelukkig klapt ie niet uit de school over priveconversaties -milde glimlachicoon-
HR heeft zonder bronvermelding de eerste regel van de Wikipedia-intro over mw. Toth overgenomen.
Tot L. zeg ik dat Sylvia Toth nog leeft en dat het zonder enige toelichting afschilderen van iemand die je nog nooit hebt ontmoet als bijzonder onangenaam geen overtuigende indruk maakt.
Wel is het grappig dat op de persoonlijke website van Toth (zie link onder HR’s foto) een CV staat in omgekeerd-chronologische volgorde. Het begint in 1957 en na een halve kilometer belanden we pas in het heden. Bepaald niet volgen de regels van de kunst en merkwaardig voor iemand met zoveel ervaring in het arbeidsmarktwezen. Maar een kniesoor die er op let.
Half elf ’s avonds. Op station Gouda gaan de zojuist uitgestapte treinpassagiers via een trap naar beneden, naar de uitgang. Onderaan heeft de politie met een rood-wit lint een hoekje afgeschermd. Een geüniformeerde man en vrouw staan er wat ongemakkelijk bij.
In de hoek staat een kennelijk onbeheerd aangetroffen rugzak. Pontificaal ervoor is een kogelvrij vest neergezet.
„Geen zorgen”, roept de man jolig tegen de nieuwsgierig kijkende passanten. „We hebben de zaak afgelint, dus er kan niets gebeuren.”
heerrozenwater 
Gewond
Met busladingen vol, bijna zestienhonderd in een week tijd, komen de peuters en kleuters met hun ‘zieke’ beer of andere knuffel onder de armen, weer aangestroomd. Op het Grote Voetenplein van het ziekenhuis staan tientallen gevorderde co-assistenten, voor de gelegenheid omgedoopt tot dokters, laboranten en ander medisch personeel klaar om diagnoses te stellen en door te verwijzen naar OK, apotheek of röntgenafdeling. „En jongeman?”, vraag ik aan zo’n kleine spring-in-‘t-veld. „Wat is er met jouw beer aan de hand, gebroken been?”
„Nee!”, antwoordt hij. „Neergeschoten…!”
Marjolein Luijten
LikeLike
Al vroeg klaar voor het harde leven. :-p
“kleine spring-in-‘t-veld’ 🤢
LikeLike
Er zijn er , die van zich zelf enige directheid bezitten , kunnen communiceren. Het zelfvertrouwen, zit er al vroeg in. Straks misschien wel een technische IT opleiding. Goud waard. In fb zou ik je zo willen volgen….
LikeLike
Moeten we nu uit bovenstaand gewauwel opmaken dat RSB een peuter op Facebook wil volgen? -bezorgd-vragende blik icoon-
LikeLike
Zwartrijders
Ik zit in een Rotterdamse tram. Bij een halte roept de bestuurder om: „Let op! Bij de volgende halte staan controleurs, dus voor iedereen die geen geldig vervoersbewijs heb, je ken er nu nog uit.” Her en der staan mensen vlug op en sprinten, met een dankbare blik naar de bestuurder, de tram uit. De achterblijvers kijken geërgerd. De deuren sluiten, de tram rijdt weer verder en de bestuurder roept vrolijk om: „Zo. Die zijn we kwijt, opgeruimd staat netjes.”
Sarah Milo
LikeLike
Ik verwachtte eigenlijk dat de chauffeur zou roepen: “Geintje! Er staan helemaal geen controleurs!”
LikeLike
Dit is een ondermaats genre, maar wat een prima actie van de conducteur. In Brussel stelt DSR zich teweer tegen meeglippers in de tram, een ondankbare taak. Toezichthouders zien het laf en ongeïnteresseerd aan.
Eindoordeel: 7+ (zegge: zevenplus)
LikeLike
‘Meeglippers’ – door een hekje dat door een voorganger rechtmatig geopend is of zo? En hoe stelt ons rechtertje zich precies teweer? Sleurt hij ze terug naar buiten het beschermde gebied onder het uitroepen van kreten als: Vade retro, satana?
LikeGeliked door 1 persoon
DSR geeft in woord en gebaar blijk van zijn ongenoegen. Dit leidt vaak tot een seconde vertwijfeling waardoor de wannabe-glipper de poortjes voor zijn neus ziet sluiten.
LikeLike
Je bedoelt dat je ‘boeh’ naar ze roept?
LikeLike
Of ‘koopzellufeenkaartjejoh!’
Geen idee waarom L. de spot met me drijft. Of is ze zelf ook een glipper?
LikeLike
Wat een op niets gebaseerde beschuldiging, dee-es-erretje! Ik vraag slechts belangstellend waar dat woord en gebaar voor het laten blijken van zijn ongenoegen uit bestaat.
LikeLike
Nee, ik ben zelf geen meeglipper. In de woeste tijd van mijn studentenleven glipte ik wel, met overgave, niet zozeer mee als wel ont-, om aan de lange arm te ontsnappen. Dat alles gedreven door geldgebrek, want die studentenkroegen schonken niet gratis, om over de gewonemensenkroegen maar te zwijgen.
LikeLike
Praatjes … je studeerde maar kort en het merendeel van die tijd horizontaal. Hoeveel keer lukte het je te ontglippen? Welgeteld twee keer. Knap hoor.
LikeLike
Wat weer een vooroordelen en steken onder de gordel. Bah!!
LikeLike
Valentijn
Het is 14 februari en ik loop door de supermarkt voor mijn dagelijkse boodschappen. Het is rustig in de winkel. Alleen aan het einde van het gangpad zie ik een andere klant lopen. Ik besluit een lekker wijntje mee te nemen. Terwijl ik mij verdiep in de verschillende flessen, komt de man van verderop mijn kant op gelopen. Terwijl ik een fles wijn in mijn mandje leg, spreekt hij mij aan:
Man: „Dag dame, wat een lekkere wijn heb je daar. Ga je die helemaal in je eentje opdrinken?”
Ik: „Nee hoor.”
Man: „O, in gezelschap?”
Ik: „Eh … ja.”
Man: …
Man: …
Man: „Nou … fijne dag nog verder.”
Marianne Timmer
LikeLike
Wat een lang ikje!
LikeLike
Dat komt door al die lege alinea’s tussen de niet-lege alinea’s, HeRoWa. Vind ik overigens wel prettig bij een dialoog.
LikeLike
Wat kan zij schaatsen die vrouw
LikeLike
Dus je had sjans? Leuk meid!
Eindoordeel: 5- (zegge: vijfmin)
LikeLike
Ik was overigens na ‘Dag dame’ al afgehaakt.
LikeLike
En dan toch nog die witregels gezien … knap hoor.
LikeLike
Nordic Walking
Een vriendin van mij is erg bang voor honden en wil van haar angst af. Daarom laten we samen de honden uit. We babbelen stug door, ondanks de gierende wind. Gehuld in lange zwarte hoofddoek en jas lijkt mijn vriendin op een reusachtige, fladderende vogel. Over twee weken heeft ze inburgeringsexamen. Er komen twee vrolijke pensionadostellen aan met nordicwalkingstokken. Hun gesprek verstomt en ze kijken alsof de polder brandt. Als het groepje voorbij is, vraagt mijn vriendin bezorgd: „Dat moet van de fysiotherapeut, misschien?” „Nee”, zeg ik, „dat doen ze voor de lol.” Het sportieve viertal loopt door, maar blijft haar ongegeneerd nastaren. „Goed om te weten voor mijn inburgeringsexamen”, besluit ze blij.
Pita Schimmelpenninck
LikeLike
Waartoe dient die inleiding over hondenangst, behalveom de goede inborst van de inzender te suggereren?
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike
Dat snap ik nog wel. Waarom gaan ze anders wandelen met die gierende wind?
LikeLike
Maar waarom dan die uitweiding over de hondenangst?
En de passanten worden ook maar als heikneuters weggezet. In de woestijn zou men toch ook opkijken van een voortschrijdende dame in mantelpakje?
LikeLike
Sarcofaag
In augustus 1993 reisden een vriend en ik door Portugal. We belandden in Braga en besloten de kerk te bezoeken. Eerst maar even het hofje achter de kerk, waar een aantal sarcofagen stonden. Twee dames en een heer kwamen net uit de kerk en de heer toonde zich een kwajongen. Hij sprong in de sarcofaag en ging liggen, tot mijn vriend zei: „Ik had niet verwacht u hier aan te treffen.” Hij sprong op, betrapt, en sjorde aan zijn blauwe overhemd, lachte besmuikt. Het was de toenmalige premier, de heer Lubbers. Zijn vrouw Ria en Sylvia Toth keken toe en we hebben allen vijf minuten staan lachen. Daarna wensten we elkaar nog een fijne vakantie. Onze dag kon niet meer stuk.
Gezien Nijland
LikeLike
Gezien (en weggelopen) heeft jaaaaren zitten wachten tot Lubbers eindelijk ging hemelen zodat ze haar kant-en-klaar geprepareerde Ikje kon insturen. Pfiew.
LikeLike
Sylvia Catharina Tóth, Den Haag 10 februari 1944, is een Nederlands zakenvrouw. Ze werd vooral bekend als voorzitter van de raad van bestuur van het uitzendbureau Content. – Wiki
De sarcofagen in Braga:
LikeLike
De Ik-je die je wist dat zou komen etc… -zucht-
Twee minuten stilte duurt al zo lang, dus vijf minuten lachen? Het zal wel. Wel Gezien, maar geen Gezag.
Enfin, mooi dat zoiets kan in ons Europaatje, dat dollen bij religieuze objecten. Elders krijg je op z’n minst een bos klapp’n.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
„Ik had niet verwacht u hier aan te treffen.”, was dat ook al niet de pointe van een Ik-je met Wim Kok in de hoofdrol?
De buurman deed hiernaast nog even subtiel aan namedropping, Lubbers had ook hem ontmoet. Gelukkig klapt ie niet uit de school over priveconversaties -milde glimlachicoon-
LikeLike
Sylvia Tóth was overigens een bijzonder onaangenaam mens. Nee, ik heb haar zelf nooit ontmoet (gelukkig).
LikeGeliked door 1 persoon
HR heeft zonder bronvermelding de eerste regel van de Wikipedia-intro over mw. Toth overgenomen.
Tot L. zeg ik dat Sylvia Toth nog leeft en dat het zonder enige toelichting afschilderen van iemand die je nog nooit hebt ontmoet als bijzonder onangenaam geen overtuigende indruk maakt.
LikeLike
‘Van de doden niets dan goed’ – dus dan kan ik het beter nu zeggen. :-p
LikeLike
Wel is het grappig dat op de persoonlijke website van Toth (zie link onder HR’s foto) een CV staat in omgekeerd-chronologische volgorde. Het begint in 1957 en na een halve kilometer belanden we pas in het heden. Bepaald niet volgen de regels van de kunst en merkwaardig voor iemand met zoveel ervaring in het arbeidsmarktwezen. Maar een kniesoor die er op let.
LikeLike
Link onder HR’s zijn foto? Chronologisch of “omgekeerd chronologisch”, wat maakt het uit?
LikeLike
In chronologische volgorde dus….LDB!
LikeLike
Afgelint
Half elf ’s avonds. Op station Gouda gaan de zojuist uitgestapte treinpassagiers via een trap naar beneden, naar de uitgang. Onderaan heeft de politie met een rood-wit lint een hoekje afgeschermd. Een geüniformeerde man en vrouw staan er wat ongemakkelijk bij.
In de hoek staat een kennelijk onbeheerd aangetroffen rugzak. Pontificaal ervoor is een kogelvrij vest neergezet.
„Geen zorgen”, roept de man jolig tegen de nieuwsgierig kijkende passanten. „We hebben de zaak afgelint, dus er kan niets gebeuren.”
Theo Haerkens
LikeLike
Gaat HR zijn plagiaat nog rechtzetten of treedt ie liever af?
LikeLike
Nou vooruit, “wiki” toegevoegd en DSR blij gemaakt.
Gaat DSR nu nog mijn vraag beantwoorden of treedt hij liever af?
LikeLike