Ik bezoek met mijn dochters in het Drents Museum de tentoonstelling over Iran. Een meisje staat met haar vader naar hele oude potten te kijken en vraagt dan: „Hebben wij ook iets heel ouds in huis?”
In een beetje doorzon woning liggen 3 mobieltjes, staan 3 LED schermpjes, de eettafel heft 3 contactdozen om kabels te voeden. De muziekinstumenten zijn verleden tijd, we hebben synthesizers. We houden van strak, je network onderhouden. Boven bij electronische kachels, ligt Oma op een stretcher. Ze belt altijd als ze bij ons komt want ze ruikt zo naar “oud”..
Tussen de middag bij een basisschool. Ik kom aanrijden bij een kruising. Aan de stoeprand staat een moeder met achter haar vier peuters op stepjes. Met een handgebaar geef ik aan dat ze veilig kunnen oversteken. De moeder glimlacht, steekt haar hand naar me op en loopt de straat over. Vervolgens steken ook de vier peuters één voor één hun hand naar me op.
Symbolisch Interactionisme, in 3 dimensional perspectief. Schitterend. Communicatie dominant, techniek tweede plek. Hoe ver de techniek ook voortdendert in overdrive over time..wij blijven communiceren.
Dank JdW, dank voor het geboden platform. Ik heb het ikje leren waarderen. Per saldo een glimlach. Natuurlijk. Ik kan niet tegen lieden die zich nauwelijks of niet , opschudden in enige vorm. Om met de stroom mee te gaan, heb ik geleerd waar de grens van verdraagzaamheid ophoudt. Je hebt me daarop geblokkeerd. Het zij zo.
Mijn moeder is 92 , zit in een verzorgingstehuis en is dement. Samen met mijn zus zoek ik haar op. We zitten aan tafel en keuvelen wat. Mam lacht lief. Dan vraagt ze hoe ik heet. „Pio”, zeg ik. „Ah wat leuk”, zegt ze. „Zo heet mijn kind ook.”
In dit tijdgewricht hunker ik naar iets onverwachts aardigs, onvoorstelbaar.
Neem nu wat er zo in de media verschijnt over……een moord op een journalist, de tussentijdse stemming bij de het House in de US….Een campagne waar je bij afvraagt , hier wordt niets geschuwd om de ander.
Het hoeft niet allemaal “Leve de Lol” te zijn, maar dezer dagen is droefenis in enige vorm disproportioneel in de media.
Oh de zwarte doos is gevonden, dat is goed nieuws……nu gegevens downloaden analyse…ben je snel 3 maanden verder.
In mijn beleving zou je een onderwerp als dementia met groot respect voor de patient moeten presenteren.
Morgen een andere …we blijven opmerkzaam, verwelkomen aardige voorvallen.
Hie is het vrijdag, Tweede vrije dag op rij.
Men vemake zich, ieder voor zich…de Almachtige doet zijn best ook, mag ik hopen.
Ik sprint de trap op en roep je naam. Ik vertel je dat ik je heb gemist en begin al snel over mijn studentenavonturen. Ik draai wat rondjes op je bureaustoel, neem jouw geur in mij op en kijk naar de chaos op de grond. In een hoek liggen wat sokken en je tekeningen zie ik overal. Hoe doe je dat toch, vraag ik. Je geeft geen respons. Om de stilte te doorbreken vertel ik over hoe je graf steeds mooier wordt, nu jij er al zo lang niet meer bent.
Als ik wegloop, kijk ik nog even achterom naar de chaos die jij achterliet. Ik slik wat tranen weg en zeg zachtjes dat ik je mis.
De route naar volwassenheid …het verlies van, het rouwproces, basis elementen van enige cultuur. . Het verwerken tot een ikje …kan, maar inzenden? Niet mijn keuze.
Het rouwproces is universeel: Het komt in alle culturen voor.
We togen naar ’t Museum Boijmans in Rotterdam om de expositie Pure Rubens te gaan zien. Bij de ingang kwam er net een groepje mensen in rolstoelen, met begeleiders, naar buiten. Ik vroeg een passerende oudere heer of hij ’t mooi vond. Hij keek me strak aan, en mompelde: „Pure porno.”
heerrozenwater 
Oud
Ik bezoek met mijn dochters in het Drents Museum de tentoonstelling over Iran. Een meisje staat met haar vader naar hele oude potten te kijken en vraagt dan: „Hebben wij ook iets heel ouds in huis?”
„Oma”, zegt papa.
Annemarie Wilkens
LikeLike
Nou, lachûh zeg. 🙄
LikeLike
In een beetje doorzon woning liggen 3 mobieltjes, staan 3 LED schermpjes, de eettafel heft 3 contactdozen om kabels te voeden. De muziekinstumenten zijn verleden tijd, we hebben synthesizers. We houden van strak, je network onderhouden. Boven bij electronische kachels, ligt Oma op een stretcher. Ze belt altijd als ze bij ons komt want ze ruikt zo naar “oud”..
LikeLike
Vriendelijk
Tussen de middag bij een basisschool. Ik kom aanrijden bij een kruising. Aan de stoeprand staat een moeder met achter haar vier peuters op stepjes. Met een handgebaar geef ik aan dat ze veilig kunnen oversteken. De moeder glimlacht, steekt haar hand naar me op en loopt de straat over. Vervolgens steken ook de vier peuters één voor één hun hand naar me op.
Robert Klaassen
LikeLike
Ik wachtte vergeefs op een Stint ontknoping maar die zat er dus niet in.
Goed van die peuters om één voor één hun hand op te steken. Alle handen tegelijk was een stuk minder spectaculair geweest.
LikeGeliked door 1 persoon
Verhip, de Stint! We hebben nog geen Stint-Ikje gehad. Toch?
LikeLike
’t Is maar goed dat Robert het handopsteken van moeder en kleuters niet ook heeft opgevat als: u kunt door.
LikeLike
Symbolisch Interactionisme, in 3 dimensional perspectief. Schitterend. Communicatie dominant, techniek tweede plek. Hoe ver de techniek ook voortdendert in overdrive over time..wij blijven communiceren.
LikeLike
Dank JdW, dank voor het geboden platform. Ik heb het ikje leren waarderen. Per saldo een glimlach. Natuurlijk. Ik kan niet tegen lieden die zich nauwelijks of niet , opschudden in enige vorm. Om met de stroom mee te gaan, heb ik geleerd waar de grens van verdraagzaamheid ophoudt. Je hebt me daarop geblokkeerd. Het zij zo.
Ik doe de ikjes er nu even tussendoor.
JdW het ga je goed. Dank voor veel.
RSB
LikeLike
Ja, je moest heel uithalen om uberhaupt geblokkeerd te worden bij JdW.
LikeLike
Klus
De houten wandplaat past rechts precies. In het midden wringt het maar na enig geweld zit-ie op z’n plek. Links houd ik een volle centimeter over.
„Ik had op meerdere plekken moeten meten”, verzucht ik.
„Tja, de wet van meten en persen”, reageert mijn klushulp.
Iris van der Putten
LikeLike
Ik ben benieuwd naar de overige inzendingen, die de Ikjesredactie ook had kunnen kiezen.
LikeLike
Het wil wel eens gebeuren, dat ik op dit platform iets lees, ja, da’t kan….wat grappig.
Naast vele routine, die dagelijks focus vragen..een glimlach. Hier op dit plekje.
Vandaag een beetje minder. Wat zeg ik..ik kan hier niets mee.
De levensintelling…..Ik krijg hier kromme tenen van, wat een stelletje dombo’s.
LikeLike
Naam
Mijn moeder is 92 , zit in een verzorgingstehuis en is dement. Samen met mijn zus zoek ik haar op. We zitten aan tafel en keuvelen wat. Mam lacht lief. Dan vraagt ze hoe ik heet. „Pio”, zeg ik. „Ah wat leuk”, zegt ze. „Zo heet mijn kind ook.”
Pio Tulp
LikeLike
Nounounou
LikeLike
In dit tijdgewricht hunker ik naar iets onverwachts aardigs, onvoorstelbaar.
Neem nu wat er zo in de media verschijnt over……een moord op een journalist, de tussentijdse stemming bij de het House in de US….Een campagne waar je bij afvraagt , hier wordt niets geschuwd om de ander.
Het hoeft niet allemaal “Leve de Lol” te zijn, maar dezer dagen is droefenis in enige vorm disproportioneel in de media.
Oh de zwarte doos is gevonden, dat is goed nieuws……nu gegevens downloaden analyse…ben je snel 3 maanden verder.
In mijn beleving zou je een onderwerp als dementia met groot respect voor de patient moeten presenteren.
Morgen een andere …we blijven opmerkzaam, verwelkomen aardige voorvallen.
Hie is het vrijdag, Tweede vrije dag op rij.
Men vemake zich, ieder voor zich…de Almachtige doet zijn best ook, mag ik hopen.
LikeLike
Chaos
Ik sprint de trap op en roep je naam. Ik vertel je dat ik je heb gemist en begin al snel over mijn studentenavonturen. Ik draai wat rondjes op je bureaustoel, neem jouw geur in mij op en kijk naar de chaos op de grond. In een hoek liggen wat sokken en je tekeningen zie ik overal. Hoe doe je dat toch, vraag ik. Je geeft geen respons. Om de stilte te doorbreken vertel ik over hoe je graf steeds mooier wordt, nu jij er al zo lang niet meer bent.
Als ik wegloop, kijk ik nog even achterom naar de chaos die jij achterliet. Ik slik wat tranen weg en zeg zachtjes dat ik je mis.
Sabine de Man
LikeLike
De route naar volwassenheid …het verlies van, het rouwproces, basis elementen van enige cultuur. . Het verwerken tot een ikje …kan, maar inzenden? Niet mijn keuze.
Het rouwproces is universeel: Het komt in alle culturen voor.
Na de rouw, andere fasen. Nieuw leven.
LikeLike
Porno
We togen naar ’t Museum Boijmans in Rotterdam om de expositie Pure Rubens te gaan zien. Bij de ingang kwam er net een groepje mensen in rolstoelen, met begeleiders, naar buiten. Ik vroeg een passerende oudere heer of hij ’t mooi vond. Hij keek me strak aan, en mompelde: „Pure porno.”
Lara Prinses
LikeLike
Oh, daar valt het een en ander op af te dingen.
Niet hier. Meneer heeft blijkbaar het internet van afstand gevolgd.
De wegen naar naakte lichamen wat dan ook, zijn er velen.
Ik concluder dat er bij mijn kennis & Kunde geen moment aan Rubens, doet denken.
Conclusie: Gewoon naar Rubens kijken en genieten. Porno, echt porno is iets anders
LikeLike
Ik wil bij heer van Vuren een opmerking achter laten: Bij die site ontbreekt de beantwoord ,balk, of doe ik iets verkeerd?
LikeLike