Op tweede paasdag besloot ik om een paasontbijt op bed te maken voor mijn vrouw. Ik maakte een dienblad klaar met broodjes, croissants, jam en een gekookt ei. Ik liep de slaapkamer binnen en zette het dienblad op het bed. Mijn vrouw werd wakker en keek naar het dienblad. Ze zei: “Waar is mijn ei?” Ik antwoordde: “Oh nee! Ik ben vergeten om je ei te verven!”
Met mijn 91-jarige moeder maak ik een autoritje door de bollen. Ze is herstellende van twee keer griep en twee valpartijen, en broos. „Ik heb een nieuwtje, mam”, zeg ik. „Ik ga komend jaar, een jaar voor mijn AOW-datum, met pensioen.” Het blijft stil naast me, het blijft lang stil. Ze heeft duidelijk moeite om dit nieuws te verteren. „Wat voel ik me nu oud”, zegt ze dan, „met een gepensioneerd kind.”
Marjolein Schut
Bas deelt een venijnige sneer uit naar pawi:
Daar gaan we nog veel van horen, die Marjolein. Misschien gaat ze wel wandelen rond haar huis in de natuur en tuin en dieren zien en daarover ook zo fijn en uitgesponnen en quasi-literair schrijven. Ook de fenolijn van de Natuurkalender kan haar een fraai podium geven.
Door een welhaast bijbelse gelijkenis wil DSR het banwapen tegen mij hanteren.
Hij beweert daarbij ook nog dat hij hier geband wordt. Dat is níet het geval. Hij wordt hier gemodereerd.
Mijn ouders gingen nog steeds op hun knietjes voor het ochtendgebed. Het was een vaste formule waar niet aan was te tornen. Ik was ongeveer negen jaar toen ik vroeg of ik ook eens iets mocht bidden. Toen ik aan de beurt was las ik van het scheurkalenderbriefje een gedicht van Huub Oosterhuis. Ik verwachtte verwijt en berisping. Er viel een serene stilte. Een nieuw begin.
Ard Volkers
Bas, kent bekende mensen en zal daarover stilte betrachten. Dat lukt hem bijna:
Nou, die betracht ik dan maar en zal zeker ook zwijgen over die uiterst plezierige keer dat ik de man heb mogen ontmoeten. Moge hij rusten in vrede.
Pawi wordt er ook al stil van, kan niet geloven dat zoiets nog bestaat:
Om stil van te worden.
Dat zoiets nog bestaat.
Verwijst ze naar het op de knieën gaan?
DSR, uiteraard luidruchtig maar mooi bijbelvast:
‘Op de knietjes’ klinkt neerbuigend en de serene stilte die viel door de bidgrage wiesdompe doet denken aan de droom van Jozef over de buigende korenschoven.
In een naburig dorp vind ik een portemonnee met bankpasjes, een rijbewijs, wat andere kaarten en 100 euro cash geld erin. Thuis zie ik op een van de kaarten een telefoonnummer. De dame aan de lijn geeft mij het mobiele nummer van de persoon op het rijbewijs. Na telefonisch contact haalt hij de portemonnee bij mij thuis op. Met enige moeite hoor ik hem „bedankt” zeggen. Na een uur belt de man weer. Ik verwacht dat hij misschien wat explicieter bedankt. Maar nee. Hij vraagt: „Goedemiddag, hoe komt u eigenlijk aan mijn nummer?”
Koen Perik
Bas komt met dit merkwaardige verhaal:
Zelve heb ik ooit een woedende app van een slachtoffer gehad “hoe ik het in mijn hoofd had gehaald” om zijn portemonnee op het politiebureau af te geven. Nu moest hij daarheen en bovendien al zijn kaarten heractiveren.
Een portemonnee teruggeven aan de rechtmatige eigenaar is toch de normaalste zaak van de wereld? Toch vindt Lummel dat Koen zich tot held tamboereert:
Koen. Is. Een. Held.
Pawi is in complete verwarring:
Op het rijbewijs staat geen telefoonnummer. Op het bankpasje wel, maar het lijkt me uitgesloten dat een bankmedewerker het mobiele telefoonnummer aan de beller doorgeeft. En toch is het zo gegaan.
Op een rijbewijs staat inderdaad geen telefoonnummer. Dat beweert Koen ook niet. Koen suggereert ook op geen enkel manier dat een bankmedewerker het telefoonnummer heeft doorgegeven.
Zou pawi nooit eens een visitekaartje in haar portemonnee hebben bewaard?
De laatste weken is er veel publiciteit (en zorg) over het verdwijnen van bruine kroegen. In een donkerbruin café in Amsterdam complimenteer ik daarom de kastelein met haar prachtige zaak. Ze is zelf ook erg enthousiast over de sfeer en over het principe van een goed bruin café zonder poespas, gewoon zoals een bruine kroeg moet zijn. Ze vertrouwde me toe: „Vorige week bestelde iemand een alcoholvrije gin-tonic met komkommer. Die heb ik dus meteen de deur gewezen!”
Thijs Linssen
Het is oorlog in Europa maar Bas maakt zich druk over de tweede hoofdletter in de kop van het ikje.
De professionele koppenmaker op de redactie denkt dat het Gin-Tonic moet zijn. Hilarisch, het is toch ook geen Bier of Wijn of Water?
Denk toch aan je hart Bas.
Uiteraard reageren de twee heren ook nog hun Mokum-haat af. DSR komt aan met zijn eeuwige Goudblommeke:
Ja, trap vooral iedereen er uit met wie het niet eens bent. In ’t Goudblommeke zaliger, m’n favoriete Brusselse bruine kroeg, zeiden ze gewoon ‘nee’ op vragen of er een scheutje grenadine in de Leffe Dubbel kon.
Een wat oudere man uit ons reisgezelschap loopt zwaar benend met de gids vooraan als wij op weg zijn naar het topje van de vulkaan Etna. Wij horen hem opscheppen over de vele reizen die hij heeft gemaakt.
Op het hoogste punt aangekomen roept de man: „Dit lijkt in alles op de hel!”
De gids: „U bent ook overal geweest.”
Frans Kool
Bas, veilig ironisch:
Hilarisch vermoedelijk dagelijks verteld gebbetje van de reisleider. Je zou van het lachen bijna over de rand kieperen, zeg.
DSR (tikfoutje verwijderd om lezen te vergemakkelijken):
Van de serene stilte naar de kolkende lavahel, de cirkel is rond.
Het moest kennelijk via een belegen mopje, maar goed…
Wat is trouwens zwaar benend, flink doorstappen of juist moeizaam voortsjokken?
Uiteraard gaat het om moeizaam lopen. Niks mis met zwaar benend.
heerrozenwater 
Paasontbijt
Op tweede paasdag besloot ik om een paasontbijt op bed te maken voor mijn vrouw. Ik maakte een dienblad klaar met broodjes, croissants, jam en een gekookt ei. Ik liep de slaapkamer binnen en zette het dienblad op het bed. Mijn vrouw werd wakker en keek naar het dienblad. Ze zei: “Waar is mijn ei?” Ik antwoordde: “Oh nee! Ik ben vergeten om je ei te verven!”
ChatGPT
LikeLike
Tjonge jonge… Waarom ziet mevrouw het niet-geverfde ei niet?
LikeLike
ChatGPT:
LikeGeliked door 1 persoon
Stil
Met mijn 91-jarige moeder maak ik een autoritje door de bollen. Ze is herstellende van twee keer griep en twee valpartijen, en broos. „Ik heb een nieuwtje, mam”, zeg ik. „Ik ga komend jaar, een jaar voor mijn AOW-datum, met pensioen.” Het blijft stil naast me, het blijft lang stil. Ze heeft duidelijk moeite om dit nieuws te verteren. „Wat voel ik me nu oud”, zegt ze dan, „met een gepensioneerd kind.”
Marjolein Schut
Bas deelt een venijnige sneer uit naar pawi:
Door een welhaast bijbelse gelijkenis wil DSR het banwapen tegen mij hanteren.
Hij beweert daarbij ook nog dat hij hier geband wordt. Dat is níet het geval. Hij wordt hier gemodereerd.
LikeLike
Serene stilte
Mijn ouders gingen nog steeds op hun knietjes voor het ochtendgebed. Het was een vaste formule waar niet aan was te tornen. Ik was ongeveer negen jaar toen ik vroeg of ik ook eens iets mocht bidden. Toen ik aan de beurt was las ik van het scheurkalenderbriefje een gedicht van Huub Oosterhuis. Ik verwachtte verwijt en berisping. Er viel een serene stilte. Een nieuw begin.
Ard Volkers
Bas, kent bekende mensen en zal daarover stilte betrachten. Dat lukt hem bijna:
Pawi wordt er ook al stil van, kan niet geloven dat zoiets nog bestaat:
Verwijst ze naar het op de knieën gaan?
DSR, uiteraard luidruchtig maar mooi bijbelvast:
LikeLike
Bedankt
In een naburig dorp vind ik een portemonnee met bankpasjes, een rijbewijs, wat andere kaarten en 100 euro cash geld erin. Thuis zie ik op een van de kaarten een telefoonnummer. De dame aan de lijn geeft mij het mobiele nummer van de persoon op het rijbewijs. Na telefonisch contact haalt hij de portemonnee bij mij thuis op. Met enige moeite hoor ik hem „bedankt” zeggen. Na een uur belt de man weer. Ik verwacht dat hij misschien wat explicieter bedankt. Maar nee. Hij vraagt: „Goedemiddag, hoe komt u eigenlijk aan mijn nummer?”
Koen Perik
Bas komt met dit merkwaardige verhaal:
Een portemonnee teruggeven aan de rechtmatige eigenaar is toch de normaalste zaak van de wereld? Toch vindt Lummel dat Koen zich tot held tamboereert:
Pawi is in complete verwarring:
Op een rijbewijs staat inderdaad geen telefoonnummer. Dat beweert Koen ook niet. Koen suggereert ook op geen enkel manier dat een bankmedewerker het telefoonnummer heeft doorgegeven.
Zou pawi nooit eens een visitekaartje in haar portemonnee hebben bewaard?
LikeLike
Gin-Tonic
De laatste weken is er veel publiciteit (en zorg) over het verdwijnen van bruine kroegen. In een donkerbruin café in Amsterdam complimenteer ik daarom de kastelein met haar prachtige zaak. Ze is zelf ook erg enthousiast over de sfeer en over het principe van een goed bruin café zonder poespas, gewoon zoals een bruine kroeg moet zijn. Ze vertrouwde me toe: „Vorige week bestelde iemand een alcoholvrije gin-tonic met komkommer. Die heb ik dus meteen de deur gewezen!”
Thijs Linssen
Het is oorlog in Europa maar Bas maakt zich druk over de tweede hoofdletter in de kop van het ikje.
Denk toch aan je hart Bas.
Uiteraard reageren de twee heren ook nog hun Mokum-haat af. DSR komt aan met zijn eeuwige Goudblommeke:
LikeLike
Het is oorlog in Europa maar Bas maakt zich druk over de tweede hoofdletter in de kop van het ikje.
Het is oorlog in Europa maar Heer Rozenwater maakt zich druk over iets dat iemand op het blog van Bas schrijft.
LikeLike
Scherp lummel!
LikeLike
Reislustig
Een wat oudere man uit ons reisgezelschap loopt zwaar benend met de gids vooraan als wij op weg zijn naar het topje van de vulkaan Etna. Wij horen hem opscheppen over de vele reizen die hij heeft gemaakt.
Op het hoogste punt aangekomen roept de man: „Dit lijkt in alles op de hel!”
De gids: „U bent ook overal geweest.”
Frans Kool
Bas, veilig ironisch:
DSR (tikfoutje verwijderd om lezen te vergemakkelijken):
Uiteraard gaat het om moeizaam lopen. Niks mis met zwaar benend.
LikeLike
Ikje Reislustig: 😆
LikeLike