Als je je boek vergeten bent in mijn les Engels brugklas TTO (tweetalig onderwijs) krijg je een minder leuke opdracht om de les door te komen. J. is aan zijn strafexercitie bezig als ik hem in zijn schooltas zie rommelen. Hij komt schoorvoetend naar mijn bureau en fluistert: „Mister, I have it toch. It sat in anodder vek in m’n tes.”
Afgezien van het gebruikelijke euvel dat kinder-ikje heet, is dit een buitengewoon flauw en laf stukje. Het bekende procedé: ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige’ — een schoolmeester noteert het stuntelende Engels van een brugklasser en presenteert het als anekdotiek. Walgelijk hautain, van dat schoolmeesterlijke amusement tot de flauwe pointe. Ongemakkelijk geschreven bovendien: het geheel hangt er wat bij alsof de redacteur dacht dat het toch wel door de keuring zou komen.
Manlief heeft al ruim 12 jaar een seizoenskaart van ADO Den Haag. Al die jaren zit hij op de tribune naast Frans en Henk en ze hebben het erg gezellig met elkaar. Henk is op vakantie en ik mag mee op zijn kaart. Ik maak kennis met Frans. Frans en mijn man blijken elkaars telefoonnummer niet te hebben en wisselen deze uit. Vraagt Frans aan mij: „Hoe heet je man eigenlijk? Ik noem hem altijd: Hè!”
ADO Den Haag als decor voor sociale leegte: gezelligheid zonder geheugen, kameraadschap zonder inhoud. Om te weten dat voetbal een tokkiesport is, hadden we deze anekdote uit Den Haag niet nodig.
Na een zware ziekteperiode rent mijn schoonzus als mijlpaal voor haar herstel afgelopen zondag de Stevensloop in Nijmegen en ik loop met haar mee. Ook mijn 88-jarige schoonmoeder wil dit spektakel niet missen. Op een terras genieten we nog even van een laatste cappuccino. Schoonmoeder, voor het eerst getuige van een loopevenement, vraagt honderduit. Dan sta ik maar eens op om richting het startvak te gaan. Toch is ze er nog niet helemaal gerust op: „Rob, maar hoe vind je eigenlijk de route?”
Op zich een aandoenlijk herstelverhaal – zwaar ziek, mijlpaal, familie aan de zijlijn – maar ach, die opmaat… oh die opmaat. Al dat dramatisch tromgeroffel voordat er gelopen wordt: we krijgen de soundtrack, de slowmotion, de close-up van de trotse schoonmoeder – en vervolgens een anticlimax zo klein dat het in geen enkele loopgrafiek opvalt.
heerrozenwater 
Boek vergeten
Als je je boek vergeten bent in mijn les Engels brugklas TTO (tweetalig onderwijs) krijg je een minder leuke opdracht om de les door te komen. J. is aan zijn strafexercitie bezig als ik hem in zijn schooltas zie rommelen. Hij komt schoorvoetend naar mijn bureau en fluistert: „Mister, I have it toch. It sat in anodder vek in m’n tes.”
Gerard Heijdra
LikeLike
Afgezien van het gebruikelijke euvel dat kinder-ikje heet, is dit een buitengewoon flauw en laf stukje.
Het bekende procedé: ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige’ — een schoolmeester noteert het stuntelende Engels van een brugklasser en presenteert het als anekdotiek.
Walgelijk hautain, van dat schoolmeesterlijke amusement tot de flauwe pointe.
Ongemakkelijk geschreven bovendien: het geheel hangt er wat bij alsof de redacteur dacht dat het toch wel door de keuring zou komen.
Eindoordeel: 2,9 (zegge: twee-komma-negen).
LikeLike
ADO-buurman
Manlief heeft al ruim 12 jaar een seizoenskaart van ADO Den Haag. Al die jaren zit hij op de tribune naast Frans en Henk en ze hebben het erg gezellig met elkaar. Henk is op vakantie en ik mag mee op zijn kaart. Ik maak kennis met Frans. Frans en mijn man blijken elkaars telefoonnummer niet te hebben en wisselen deze uit. Vraagt Frans aan mij: „Hoe heet je man eigenlijk? Ik noem hem altijd: Hè!”
Annette Westendorp
LikeLike
ADO Den Haag als decor voor sociale leegte: gezelligheid zonder geheugen, kameraadschap zonder inhoud.
Om te weten dat voetbal een tokkiesport is, hadden we deze anekdote uit Den Haag niet nodig.
Eindoordeel: 3,7 (zegge: drie-komma-zeven).
LikeLike
Stevensloop
Na een zware ziekteperiode rent mijn schoonzus als mijlpaal voor haar herstel afgelopen zondag de Stevensloop in Nijmegen en ik loop met haar mee. Ook mijn 88-jarige schoonmoeder wil dit spektakel niet missen. Op een terras genieten we nog even van een laatste cappuccino. Schoonmoeder, voor het eerst getuige van een loopevenement, vraagt honderduit. Dan sta ik maar eens op om richting het startvak te gaan. Toch is ze er nog niet helemaal gerust op: „Rob, maar hoe vind je eigenlijk de route?”
Rob van Tilburg
LikeLike
Op zich een aandoenlijk herstelverhaal – zwaar ziek, mijlpaal, familie aan de zijlijn – maar ach, die opmaat… oh die opmaat.
Al dat dramatisch tromgeroffel voordat er gelopen wordt: we krijgen de soundtrack, de slowmotion, de close-up van de trotse schoonmoeder – en vervolgens een anticlimax zo klein dat het in geen enkele loopgrafiek opvalt.
Eindoordeel: 3,0 (zegge: drie).
LikeLike