Mijn oude buurvrouw – ver in de tachtig – en ik kunnen het goed met mekaar vinden. Het is fijn om wat voor haar te doen: boodschapjes, dingetjes uitzoeken. En het spreekwoordelijke pannetje soep! Ook maken we samen graag een wandelingetje naar het nabije winkelcentrum. Dan eten we daar met z’n tweeën patat uit één bakje. Zij kan niet veel op, en ik doe aan de lijn, toch: een genoeglijke guilty pleasure voor ons. Deze keer zat ze wel erg te knoeien; een dikke klodder mayonaise op haar lichte zomerjasje.
Ik zeg: „Geef maar aan mij mee, ik heb wel een goed spulletje tegen vetvlekken.” Dankbaar neemt zij het schone jasje weer in ontvangst en zegt: „Dat is nou nog eens mantelzorg!”
Met ouwe mensjes schieten sommigen meteen in de verkleinstand: boodschapjes, dingetjes, pannetje, wandelingetje…
Inzender en oud mensje hebben het kennelijk goed met elkaar en toch begint het DSR te jeuken. De vrees voor de eigen oude dag allicht: je zult maar oud worden, een tandeloze leeuw, vertroeteld en vertrutteld door iemand die met je “dankbaarheid” naar de krant loopt.
Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)
Je vergat nog twee verkleinwoordjes: bakje en jasje. 🙂
Zal ik er een leuk plaatje bij fotoshoppen? Een bankje, met een oud mensje erop met een kleddertje mayonaise op haar lichte zomerjasje? Net zo makkelijk hoor!
Met een vers boek zocht ik een stiltecoupé op en verheugde mij op mijn lange treinreis. Bij de volgende halte werd echter de deur opengerukt door een vrolijke maar luide kleuter, die erg blij was dat hij met de trein mocht. Toen de trein weer reed, zei ik tegen de hijgende moeder dat ze in een stiltecoupé was beland. Vermoeid keek ze me aan: „Mevrouw, we gaan ons best doen.”
Over de vaart van het ikje zijn er verschillende meningen. Ik ben zelf een snelheidsduivel ook als het niet om ikjes gaat. Afijn. Met meer vaart zou zijn, bijvoorbeeld:
Ik zit in de trein voor een lange reis. In een stiltecoupé en met boek in de hand. Bij de volgende halte vallen een vrolijke, drukke kleuter en zijn hijgende moeder binnen. Ik wijs de moeder erop dat zij in een stiltecoupé zijn beland. Vermoeid kijkt ze me aan: „Mevrouw, we gaan ons best doen.”
(Het woord ‘drukke’ zou weg kunnen – dit is dan een stationnetje.)
Nou, dat is meteen al een stuk slechter. Neem nou die tweede zin van je, beginnend met “In” – geen enkele reden waarom dat op zichzelf zou moeten of zou kunnen staan, het is gewoon fout. Zelfs het lidwoord bij boek is niet aan de bijl ontsnapt.
Bovendien heeft de inzender in enkele, zeker niet overbodige woorden, een sfeer neergezet van verkneukeld vooruitzien om als contrast te dienen met de kleuter die e.e.a. verstoort.
Nee, wat Hendrik voorstelt is schrappen om het schrappen. Er blijkt weinig gevoel of liefde voor de taal uit.
Het is maar welk niveau van taalvaardigheid je van een ikjes-schrijver of een HR-bloglezer mag verwachten. Als een ikje literair is, dan is dat een bonus, althans voor mij. Het ging voor nu om het aspect van vaart in het ikje.
Over contrast: (lange reis – stiltecoupé – boek) tegenover (vallen binnen – vrolijke, drukke kleuter – hijgende moeder). Laat de lezer ook een beetje werken voor zijn genot. Alles voorgekauwd of herkauwd krijgen – dat vindt misschien alleen (lees)vee lekker.
De inzendster schrijft zoals een boemeltrein elk stationnetje aandoet. Niet elke halteplaats is interessant. Een ikje behoort weg te lezen zoals een ICE rijdt – vlot met zo nu en dan een korte halte en dan weer snel naar de eindbestemming. De pointe is heerlijk aards en wekt sympathie voor de kleuters moeder, wat dan weer gracieus is van de inzendster.
Hendrik slaat de spijker op zijn kop met de vergelijking tussen de boemeltrein en de ICE.
Maar daar waar hij de inzender prijst om de sympathie die ze voor de moeder opwekt, overheerst bij DSR juist antipathie jegens de inzender vanwege de gemaakte opmerking.
Reizen met jonge kindertjes in het openbaar vervoer is een inspannende bezigheid. Een blij kind is al heel wat. Iedere fatsoenlijke ouder doet z’n best en bijgevolg kunnen ordebewakers de boom in. Een prima riposte dus, van de moeder.
In dergelijke situaties betracht DSR het leven in lijdzaamheid: kennelijk was het nog stil in de coupe, dus heel druk kan het niet geweest zijn. Wie werkelijk rustig wil c.q. verwacht te reizen kan beter een ander plekje zoeken en/of zich wapenen met een white noise koptelefoon in plaats van z’n omgeving proberen op te voeden.
Eindoordeel: 7 (zegge: zeven)
Maar het arme mens was nog aan het uitblazen – allicht in de weer geweest met buggy en toebehoren, terwijl je ook nog moet opletten dat zo’n kind niet tussen trein en spoor geraakt- in het kielzog van het energieke kindje dat van stiltecoupes nog geen weet heeft.
En dan meteen vermanend worden toegesproken door iemand die denkt dat de trein een bibliotheek is, asjeblieft zeg! Wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. Ook voor je rust moet je werken.
Ach ja, daar zit ook wat in maar ik kan begrip opbrengen voor de opmerking van de schrijfster (al zou ik ‘m zelf nooit maken) want wat kunnen kinderen soms hinderlijk zijn!
Dat kind komt net binnen! Geef ’t een koekje en een tablet en je hebt er helemaal geen last van. Nee, de inzender is een zuurpruim, ondanks het ‘vrolijke’.
Voor de goede orde: Hendrik maakte een fraaie vergelijking over Ik-jes in het algemeen. HR had echter gelijk wanneer hij betwijfelde in hoeverre HV’s kritiekpunt op dit Ik-je sloeg. Want inderdaad, de vaart zit er goed in. Snel, kort, geen overbodige details. E.e.a. komt dan ook tot uitdrukking in het Eindoordeel.
Bij de glasbak in het dorp staan twee vrouwen met een kartonnen doos met lege wijnflessen. Dames op leeftijd, grijs haar, keurig verzorgd, beiden in een blauw mantelpakje met parelketting. Het zonnetje schijnt, alle tijd. Het was een mooie avond geweest.
Zegt de een: „Wist je dat de hoeveelheid plastic afval in de Stille Oceaan zo groot is als het landoppervlak van Frankrijk?”
De ander: „Maar bedoel je dan met of zonder Corsica?”
Een mopje dus – ‘zegt de een tegen de ander…’
Geen idee waar de beschrijving van de dames voor nodig was. En de inzender liep toevallig langs om z’n hond uit te laten ofzo?
Mijn zus woont al al 36 jaar in New York. Net aangekomen op Schiphol wil ze een koffer kopen. „Kan ik betalen met een kredietkaart”, vraagt ze in accentloos Nederlands aan de verkoopster. Deze kijkt haar glazig aan en vraagt: „Wat zegt u?” „Kan ik betalen met een kredietkaart?”, herhaalt mijn zus. „Ik begrijp u niet”, zegt de verkoopster lichtelijk wanhopig. „Of ze kan betalen met een creditcard”, breng ik in. „Ooohhh, ja dat kan.”
Hallo, accepteert u, MasterCard, Visa??
Creditcard is een soortnaam……MC & Visa zijn merken. Er zijn 80.k logo’s in die winkel.Van MC & Visa.
Wat in der vredesnaam wil inzendster vertellen?
Oh, het bedrag zo wel eens te klein kunnen zijn. Minimaal vanaf 50 euro, kan. Dan nog …..Waar gaat het over.
Dit ikje doet me herinneren aan ’n ikje 650 dagen geleden, een ikje speelde in Johannesburg. Mevrouw nam deel aan ’n seminar. Het ging toen over…….even opzoeken,
‘Inbrengen’ klinkt in deze wel management-jargonnerig, vooral als het in te brengende stuk ‘stukje’ dit of dat, maar altijd iets abstracts is.
De anecdote is zo flauw als een ei; DSR weigert bijna te geloven dat dit echt heeft plaatsgevonden, zeker op Schiphol waar de hele wereld voorbijtrekt.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
Ah – alweer bijna de laatste week van de maand. Dan is de steun opgezopen, moet men zich noodgedwongen met kraanwater behelpen en krijgt Tim van de weeromstuit weer eens een reactie uit z’n vingers.
Onze dochter van negen heeft rond bedtijd last van allerlei kwaaltjes. Haar hartje gaat te snel (of te langzaam, dat soms ook), er zit iets in haar keel, haar ademhaling is niet in orde en uiteindelijk gaat ze dood aan een vreselijke ziekte. Ik probeer haar weer eens gerust te stellen, ditmaal door uit te leggen dat ze misschien een hypochonder is. „Dat zijn mensen die telkens wanneer ze van een nieuwe ziekte horen onmiddellijk denken dat ze die hebben. En ze voelen het ook meteen.” Het lijkt erop dat ze ditmaal gerustgesteld is, want na even nadenken verdwijnt ze opgewekt naar haar slaapkamer. Maar krap vijf minuten later komt ze huilend terug: „Ik wil niet dat ik hypochonder heb!”
Acht weken geleden verhuisd naar Amerika. Kinderen gaan er naar hun nieuwe school. De nagels van mijn dochter zijn inmiddels tot in het vel afgebeten. In een drogisterijketen ga ik op zoek naar anti-bijtnagellak, maar vind het niet. Achter de kassa staat een grote, atletische, praatgrage Afro-Amerikaan. Als ik hem naar de nagellak vraag, is hij lang stil… Ik denk dat hij in gedachten de schappen afgaat. Dan zegt hij: „Well lady, do me a favor, ask your daughter what she is worried about.”
’t klinkt alsof dit de eerste keer was dat de inzender een Afrikaan van welk slag dan ook in het echt zag en sprak – en dat was dan ook eigenlijk de pointe.
Hopelijk wordt het thema ‘kwakkelende kindertjes’ volgende week niet verder voortgezet.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
Ik zoek in de drugstore naar anti-bijtnagellak voor mijn dochter, die alles afgekloven heeft.
Achter de kassa staat een onafgebroken pratende, grote en gespierde neger.
Als ik hem naar de nagellak vraag valt hij lang stil. Het is alsof hij in gedachten de mogelijkheden naloopt. Uiteindelijk zegt hij:
‘Wel mevrouw, doe me een lol, breng je dochter maar eens hier.’
Op het randje, Letterzetter. Bas van Vuren zou je Hikje ongetwijfeld gemodereerd hebben.
Over Apiedapie gesproken, die is aan het opsnijden met zijn “hopla, daar komt de swimming pool waitress al weer aan met haar kokette schortje en haar lange donkere manen“. Bas spreekt daarbij de hoop uit dat MK ligt bij te komen na een succesvolle operatie. DSR leest zeer onzorgvuldig en reageert met: “Nou, dat is goed nieuws!“.
Dat brengt natuurlijk onze Indra in gedachten. Dat geen nieuws maar geen slecht nieuws mag betekenen…
Betreffende site ligt op apegapen. Een blogeigenaar kan niet ongestraft op vakantie gaat en de boel de boel laat. Dan lopen de gasten weg.
Bas zijn nonchalante en insolente gedrag heeft zelfs zijn uitwerking op de bezoekersaantallen van dít blog. Die zijn vrijwel gehalveerd! Mensen denken blijkbaar, nou die blogeigenaren zijn niet te vertrouwen, ik wil niks meer met blogs te maken hebben en daar is dit buurblog dan ook de dupe van.
Het is overal maar kommer en kwel. Niet gek natuurlijk. Het zou idioot zijn als het anders was. Uitkeringstrekkers? Kinderbijslag? Kindgebonden Budget? Opvangsubsidie? Al het geneuk wordt maar onbelast gelaten. En die kutkoters schreeuwen de supermarkt onder. God wat zijn we blij daar aan ontsnapt te zijn. De groeten verder.
heerrozenwater 
Zorg
Mijn oude buurvrouw – ver in de tachtig – en ik kunnen het goed met mekaar vinden. Het is fijn om wat voor haar te doen: boodschapjes, dingetjes uitzoeken. En het spreekwoordelijke pannetje soep! Ook maken we samen graag een wandelingetje naar het nabije winkelcentrum. Dan eten we daar met z’n tweeën patat uit één bakje. Zij kan niet veel op, en ik doe aan de lijn, toch: een genoeglijke guilty pleasure voor ons. Deze keer zat ze wel erg te knoeien; een dikke klodder mayonaise op haar lichte zomerjasje.
Ik zeg: „Geef maar aan mij mee, ik heb wel een goed spulletje tegen vetvlekken.” Dankbaar neemt zij het schone jasje weer in ontvangst en zegt: „Dat is nou nog eens mantelzorg!”
Loeki Schonduve
LikeLike
Met ouwe mensjes schieten sommigen meteen in de verkleinstand: boodschapjes, dingetjes, pannetje, wandelingetje…
Inzender en oud mensje hebben het kennelijk goed met elkaar en toch begint het DSR te jeuken. De vrees voor de eigen oude dag allicht: je zult maar oud worden, een tandeloze leeuw, vertroeteld en vertrutteld door iemand die met je “dankbaarheid” naar de krant loopt.
Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)
LikeGeliked door 1 persoon
Je vergat nog twee verkleinwoordjes: bakje en jasje. 🙂
Zal ik er een leuk plaatje bij fotoshoppen? Een bankje, met een oud mensje erop met een kleddertje mayonaise op haar lichte zomerjasje? Net zo makkelijk hoor!
LikeLike
Ach, het is Monica Lewinsky ook gelukt…
LikeGeliked door 1 persoon
@HR
Doe je best!
DSr is overigens niets vergeten – volledigheid is geen vereiste om een compleet beeld te geven.
LikeLike
LikeLike
Treinreis
Met een vers boek zocht ik een stiltecoupé op en verheugde mij op mijn lange treinreis. Bij de volgende halte werd echter de deur opengerukt door een vrolijke maar luide kleuter, die erg blij was dat hij met de trein mocht. Toen de trein weer reed, zei ik tegen de hijgende moeder dat ze in een stiltecoupé was beland. Vermoeid keek ze me aan: „Mevrouw, we gaan ons best doen.”
Lida Zimmerman
LikeLike
Over de vaart van het ikje zijn er verschillende meningen. Ik ben zelf een snelheidsduivel ook als het niet om ikjes gaat. Afijn. Met meer vaart zou zijn, bijvoorbeeld:
Ik zit in de trein voor een lange reis. In een stiltecoupé en met boek in de hand. Bij de volgende halte vallen een vrolijke, drukke kleuter en zijn hijgende moeder binnen. Ik wijs de moeder erop dat zij in een stiltecoupé zijn beland. Vermoeid kijkt ze me aan: „Mevrouw, we gaan ons best doen.”
(Het woord ‘drukke’ zou weg kunnen – dit is dan een stationnetje.)
LikeLike
Nou, dat is meteen al een stuk slechter. Neem nou die tweede zin van je, beginnend met “In” – geen enkele reden waarom dat op zichzelf zou moeten of zou kunnen staan, het is gewoon fout. Zelfs het lidwoord bij boek is niet aan de bijl ontsnapt.
Bovendien heeft de inzender in enkele, zeker niet overbodige woorden, een sfeer neergezet van verkneukeld vooruitzien om als contrast te dienen met de kleuter die e.e.a. verstoort.
Nee, wat Hendrik voorstelt is schrappen om het schrappen. Er blijkt weinig gevoel of liefde voor de taal uit.
LikeLike
Het is maar welk niveau van taalvaardigheid je van een ikjes-schrijver of een HR-bloglezer mag verwachten. Als een ikje literair is, dan is dat een bonus, althans voor mij. Het ging voor nu om het aspect van vaart in het ikje.
Over contrast: (lange reis – stiltecoupé – boek) tegenover (vallen binnen – vrolijke, drukke kleuter – hijgende moeder). Laat de lezer ook een beetje werken voor zijn genot. Alles voorgekauwd of herkauwd krijgen – dat vindt misschien alleen (lees)vee lekker.
LikeLike
Dat “vrolijke” weggelaten kan worden neem ik bij deze terug. Zonder dat woord zou de lezer kunnen denken dat de schrijfster een kinderhaatster is.
LikeLike
De inzendster schrijft zoals een boemeltrein elk stationnetje aandoet. Niet elke halteplaats is interessant. Een ikje behoort weg te lezen zoals een ICE rijdt – vlot met zo nu en dan een korte halte en dan weer snel naar de eindbestemming. De pointe is heerlijk aards en wekt sympathie voor de kleuters moeder, wat dan weer gracieus is van de inzendster.
LikeLike
Mooie vergelijking Henk maar ik vraag me wel af welke halte de schrijfster in dit ikje niet had moeten aandoen.
LikeLike
vers … lange … echter … vrolijke of luide … erg … (gedachte van de kleuter lezen) … etc.
Wanneer schrijft u zelf een recensie, HR?
LikeLike
“vrolijke” kan inderdaad weggelaten worden.
Wanneer schrijft u zelf een recensie, HR?
Ik stuur toch ook geen koppen in?
LikeLike
U plaatst soms wel uw eigen koppen … zoals daarnet.
LikeLike
U mag wel “je” zeggen hoor.
Een eigen kop? De laatste vk was een kop van anne…
LikeLike
Ah, daar overheen gezien dan. Dat laat onverkort dat je geen koppen inzendt en zo nu en dan je eigen verzinsel uitkiest.
LikeGeliked door 1 persoon
Hendrik slaat de spijker op zijn kop met de vergelijking tussen de boemeltrein en de ICE.
Maar daar waar hij de inzender prijst om de sympathie die ze voor de moeder opwekt, overheerst bij DSR juist antipathie jegens de inzender vanwege de gemaakte opmerking.
Reizen met jonge kindertjes in het openbaar vervoer is een inspannende bezigheid. Een blij kind is al heel wat. Iedere fatsoenlijke ouder doet z’n best en bijgevolg kunnen ordebewakers de boom in. Een prima riposte dus, van de moeder.
In dergelijke situaties betracht DSR het leven in lijdzaamheid: kennelijk was het nog stil in de coupe, dus heel druk kan het niet geweest zijn. Wie werkelijk rustig wil c.q. verwacht te reizen kan beter een ander plekje zoeken en/of zich wapenen met een white noise koptelefoon in plaats van z’n omgeving proberen op te voeden.
Eindoordeel: 7 (zegge: zeven)
LikeGeliked door 1 persoon
De moeder met kind kan toch een andere coupe opzoeken?
LikeLike
Dat kan ook, er zijn meerdere mogelijkheden.
Maar het arme mens was nog aan het uitblazen – allicht in de weer geweest met buggy en toebehoren, terwijl je ook nog moet opletten dat zo’n kind niet tussen trein en spoor geraakt- in het kielzog van het energieke kindje dat van stiltecoupes nog geen weet heeft.
En dan meteen vermanend worden toegesproken door iemand die denkt dat de trein een bibliotheek is, asjeblieft zeg! Wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. Ook voor je rust moet je werken.
LikeLike
Ach ja, daar zit ook wat in maar ik kan begrip opbrengen voor de opmerking van de schrijfster (al zou ik ‘m zelf nooit maken) want wat kunnen kinderen soms hinderlijk zijn!
LikeLike
Dat kind komt net binnen! Geef ’t een koekje en een tablet en je hebt er helemaal geen last van. Nee, de inzender is een zuurpruim, ondanks het ‘vrolijke’.
LikeLike
Voor de goede orde: Hendrik maakte een fraaie vergelijking over Ik-jes in het algemeen. HR had echter gelijk wanneer hij betwijfelde in hoeverre HV’s kritiekpunt op dit Ik-je sloeg. Want inderdaad, de vaart zit er goed in. Snel, kort, geen overbodige details. E.e.a. komt dan ook tot uitdrukking in het Eindoordeel.
LikeLike
Precies
Bij de glasbak in het dorp staan twee vrouwen met een kartonnen doos met lege wijnflessen. Dames op leeftijd, grijs haar, keurig verzorgd, beiden in een blauw mantelpakje met parelketting. Het zonnetje schijnt, alle tijd. Het was een mooie avond geweest.
Zegt de een: „Wist je dat de hoeveelheid plastic afval in de Stille Oceaan zo groot is als het landoppervlak van Frankrijk?”
De ander: „Maar bedoel je dan met of zonder Corsica?”
Tim Walrave
LikeLike
Een mopje dus – ‘zegt de een tegen de ander…’
Geen idee waar de beschrijving van de dames voor nodig was. En de inzender liep toevallig langs om z’n hond uit te laten ofzo?
Eindoordeel: 5 (zegge: vijf)
LikeLike
Accentloos
Mijn zus woont al al 36 jaar in New York. Net aangekomen op Schiphol wil ze een koffer kopen. „Kan ik betalen met een kredietkaart”, vraagt ze in accentloos Nederlands aan de verkoopster. Deze kijkt haar glazig aan en vraagt: „Wat zegt u?” „Kan ik betalen met een kredietkaart?”, herhaalt mijn zus. „Ik begrijp u niet”, zegt de verkoopster lichtelijk wanhopig. „Of ze kan betalen met een creditcard”, breng ik in. „Ooohhh, ja dat kan.”
Els Boers
LikeLike
Hallo, accepteert u, MasterCard, Visa??
Creditcard is een soortnaam……MC & Visa zijn merken. Er zijn 80.k logo’s in die winkel.Van MC & Visa.
Wat in der vredesnaam wil inzendster vertellen?
Oh, het bedrag zo wel eens te klein kunnen zijn. Minimaal vanaf 50 euro, kan. Dan nog …..Waar gaat het over.
Dit ikje doet me herinneren aan ’n ikje 650 dagen geleden, een ikje speelde in Johannesburg. Mevrouw nam deel aan ’n seminar. Het ging toen over…….even opzoeken,
LikeLike
‘Inbrengen’ klinkt in deze wel management-jargonnerig, vooral als het in te brengende stuk ‘stukje’ dit of dat, maar altijd iets abstracts is.
De anecdote is zo flauw als een ei; DSR weigert bijna te geloven dat dit echt heeft plaatsgevonden, zeker op Schiphol waar de hele wereld voorbijtrekt.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike
En Kippekop is na een halve dag alweer terug!
Je kunt toch ook geen staat maken op die man.
LikeLike
Boe.
LikeLike
Ah – alweer bijna de laatste week van de maand. Dan is de steun opgezopen, moet men zich noodgedwongen met kraanwater behelpen en krijgt Tim van de weeromstuit weer eens een reactie uit z’n vingers.
LikeGeliked door 2 people
Smerige haatstalker
LikeGeliked door 1 persoon
Je had dat beter Tim kunnen toevoegen -milde glimlachicoon-
LikeLike
Kwaaltjes
Onze dochter van negen heeft rond bedtijd last van allerlei kwaaltjes. Haar hartje gaat te snel (of te langzaam, dat soms ook), er zit iets in haar keel, haar ademhaling is niet in orde en uiteindelijk gaat ze dood aan een vreselijke ziekte. Ik probeer haar weer eens gerust te stellen, ditmaal door uit te leggen dat ze misschien een hypochonder is. „Dat zijn mensen die telkens wanneer ze van een nieuwe ziekte horen onmiddellijk denken dat ze die hebben. En ze voelen het ook meteen.” Het lijkt erop dat ze ditmaal gerustgesteld is, want na even nadenken verdwijnt ze opgewekt naar haar slaapkamer. Maar krap vijf minuten later komt ze huilend terug: „Ik wil niet dat ik hypochonder heb!”
Simon de Ruijter
LikeLike
… en gelijk heeft ze.
LikeLike
Nou, dat wordt nog wat – gedoe met plastic zakjes etc etc. Sterkte ermee, maar schrijf vooral niet!
Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)
LikeLike
Ten slotte: ik vrees dat het nooit meer goed komt met dat kind.
LikeGeliked door 1 persoon
Nagelbijten
Acht weken geleden verhuisd naar Amerika. Kinderen gaan er naar hun nieuwe school. De nagels van mijn dochter zijn inmiddels tot in het vel afgebeten. In een drogisterijketen ga ik op zoek naar anti-bijtnagellak, maar vind het niet. Achter de kassa staat een grote, atletische, praatgrage Afro-Amerikaan. Als ik hem naar de nagellak vraag, is hij lang stil… Ik denk dat hij in gedachten de schappen afgaat. Dan zegt hij: „Well lady, do me a favor, ask your daughter what she is worried about.”
Manou Speleman
LikeLike
’t klinkt alsof dit de eerste keer was dat de inzender een Afrikaan van welk slag dan ook in het echt zag en sprak – en dat was dan ook eigenlijk de pointe.
Hopelijk wordt het thema ‘kwakkelende kindertjes’ volgende week niet verder voortgezet.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike
Hikje
Kort Amerikaans
Ik zoek in de drugstore naar anti-bijtnagellak voor mijn dochter, die alles afgekloven heeft.
Achter de kassa staat een onafgebroken pratende, grote en gespierde neger.
Als ik hem naar de nagellak vraag valt hij lang stil. Het is alsof hij in gedachten de mogelijkheden naloopt. Uiteindelijk zegt hij:
‘Wel mevrouw, doe me een lol, breng je dochter maar eens hier.’
Manou Speleman
LikeLike
Op het randje, Letterzetter. Bas van Vuren zou je Hikje ongetwijfeld gemodereerd hebben.
Over Apiedapie gesproken, die is aan het opsnijden met zijn “hopla, daar komt de swimming pool waitress al weer aan met haar kokette schortje en haar lange donkere manen“. Bas spreekt daarbij de hoop uit dat MK ligt bij te komen na een succesvolle operatie. DSR leest zeer onzorgvuldig en reageert met: “Nou, dat is goed nieuws!“.
Dat brengt natuurlijk onze Indra in gedachten. Dat geen nieuws maar geen slecht nieuws mag betekenen…
LikeLike
@HR
Goed gezien, maar het lijkt me logischer om dergelijke opmerkingen op de desbetreffende site achter te laten, anders wordt ’t een zooitje.
LikeLike
Betreffende site ligt op apegapen. Een blogeigenaar kan niet ongestraft op vakantie gaat en de boel de boel laat. Dan lopen de gasten weg.
Bas zijn nonchalante en insolente gedrag heeft zelfs zijn uitwerking op de bezoekersaantallen van dít blog. Die zijn vrijwel gehalveerd! Mensen denken blijkbaar, nou die blogeigenaren zijn niet te vertrouwen, ik wil niks meer met blogs te maken hebben en daar is dit buurblog dan ook de dupe van.
Bedankt Bas!
LikeLike
Het is overal maar kommer en kwel. Niet gek natuurlijk. Het zou idioot zijn als het anders was. Uitkeringstrekkers? Kinderbijslag? Kindgebonden Budget? Opvangsubsidie? Al het geneuk wordt maar onbelast gelaten. En die kutkoters schreeuwen de supermarkt onder. God wat zijn we blij daar aan ontsnapt te zijn. De groeten verder.
LikeLike
Inderdaad- sommige mensen kunnen zich beter niet voortplanten, dat is voor alle betrokkenen het beste.
Maar wie een hekel heeft aan kinderen, heeft in feite een hekel aan zichzelf – en de kindertjes van vandaag betalen de steun van morgen.
Maar goed, het is een wrede wereld waar die schapen in terecht komen. Daarom vandaag nog Refusal in het kraanwater!
LikeLike