Ik las laatst dat je eigenlijk nooit meer op straat iemand de band van een fiets ziet plakken. Fiets ondersteboven, teiltje water ernaast en het bekende doosje met gereedschap. Ik zag het laatst toch nog eens. Inderdaad, de fiets op zijn kop, een vrouw stond ernaast toe te kijken hoe een man de achterband repareerde. De man had zijn auto langs de stoep staan. Hij was van de ANWB.
DSR woont sinds enige tijd bovenop een heuvel en geniet sinds die tijd van een electrische fiets die het vervoer van zijn huisgenootje tot een waar genoegen maakt. En het blijft ondanks het hulpmotortje een flinke inspanning, dus van luiheid (waar DSR aanvankelijk voor vreesde) is geen sprake.
Gisteren was ze jarig, ze is zes jaar geworden. Mama is wat trots op haar grote meisje. Ze mag naar groep drie, waar alle kinderen zes zijn. Nu zit ze stilletjes op de bank in de voorkamer, het hoofd in haar handjes en dikke tranen biggelen over haar wangen.
„Ben je niet blij?” vraagt mama. Ze zucht héél diep.
„Ik ben niet blij, ik ben bang. Ik voel me een kruimeltje van een heel brood.”
Een fraai kinder-Ik-je, mooi geschreven met een mooie pointe!
‘Maar waarom, DSR, oordeelt u zo mild? U bent toch zo tegen kinder-Ik-jes?’, zo zal de lezer vragen.
DSR geeft daarop ten bescheid dat de hoofdpersoon weliswaar een kind is, maar dat de thema’s die zij aansnijdt (angst voor verandering, op weg naar een nieuwe levensfase, een duizeligmakend besef van nietigheid als deel van het grote geheel) alle mensen, groot en klein, raken en dus allesbehalve exclusief kinderlijk is. En het meisje heeft het natuurlijk heel mooi gezegd.
Wat DSR betreft het beste Ik-je van het jaar tot dusver!
Eindoordeel: 8.5 (zegge: achteneenhalf)
Terwijl hier de gemoedelijke vrolijkheid regeert, houdt de buurman zich bezig met uitgebreide verhandelingen over waarom hij een voormalige reageerder iets met ‘kut’ noemt, stuurt hij naargeestige mails rond, om vervolgens soepel over te schakelen naar lege praatjes over elkaar vasthouden en niet op elkander stampen. Enfin, het venijn zal er zo langzamerhand wel eens uitraken.
‘….zegt me vrouw….’ Als Max Tailleur dit nog had mogen meemaken! Die vrouw Wildeman moesten ze avondvullend op een podium zetten, lachband niet nodig!
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Om de telefoon ook te horen als we ver achter in de tuin waren, installeerden mijn ouders een apparaatje aan de buitenmuur dat het gerinkel door de hele tuin deed weerklinken. Vlak bij het apparaatje bouwde een vogel haar nest en de jongen imiteerden het telefoongerinkel perfect. We noemden hen ‘de telefoonvogels’ en tot onze ergernis deden ze ons meermaals per dag onnodig naar binnen sprinten.
Onlangs kreeg ik de kans om nog eens in de tuin van mijn kindertijd te wandelen. Benieuwd of de lijn van telefoonvogels zich had doorgezet, luisterde ik aandachtig naar de geluiden in de tuin. Maar tussen al het getwitter door, zweeg de telefoonvogel.
DSR zit alweer ruim tien jaar in de Ik-jesbespreking en letterlijk ieder jaar komt dit jaren negentig thema wel in een of andere vorm voorbij. Het is om moedeloos van te worden, al bij het zien van de titel.
Eindoordeel: 3- (zegge: drie)
Mijn vriendin heeft een mechanische hond bij de voordeur. Die hond wordt aangezet als ze weggaat. Hij blaft als je dicht bij de voordeur staat. Om het nog mooier te maken zet ze bij de achterdeur een mand met een bak met water. Ik bekijk het enigszins meewarig. Dan pas ik een aantal dagen op haar huis. Op enig moment zie ik dat de bak met water leeg is. Ik vul de bak met water.
Nou, dat is prachtig. De poppenkindertjes ook nog even goed ingestopt? Mooi.
Inzenders en moderne techniekdingsigheden, ’t is een thema deze week. Morgen waarschijnlijk een gevatte opmerking van Siri.
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
Fietsend door Amsterdam-Oost kocht ik onderweg een broodje kroket. Ik besloot dit tijdens het fietsen op te eten. Langs de Weespertrekvaart fietsend zag ik in de berm een appel liggen, die vakkundig werd uitgehold door een kraai. Ik dacht: wat vreemd dat hier zomaar een hele appel ligt. Even verder voelde ik een harde tik op mijn achterhoofd. Ik keek achterom en zag een kraai vlak achter mij fladderen en weer een duikvlucht nemen richting mijn hoofd. Om de kraai van me af te houden zwaaide ik met één arm boven mijn hoofd. Het dier bleef me echter achtervolgen en aanvallen, tot ik het resterende halve broodje kroket weggooide.
Ik heb wel eens filmpjes gezien van slimme kraaien die te harde noten op het wegdek legden zodat die kapotgereden werd. Daarvoor hielden ze de stoplichten in de gaten om te weten wanneer het veilig was en wanneer niet. 🙂
Wat een merkwaardig geschreven stukje. Als een ooggetuigenverslag van iemand die zojuist bij een ernstig ongeval was betrokken.
HR heeft maar makkelijk praten. Sommige kraaien zijn joekels van beesten met scherpe klauwen en snavels en ze jagen op ogen.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
heerrozenwater 
Band
Ik las laatst dat je eigenlijk nooit meer op straat iemand de band van een fiets ziet plakken. Fiets ondersteboven, teiltje water ernaast en het bekende doosje met gereedschap. Ik zag het laatst toch nog eens. Inderdaad, de fiets op zijn kop, een vrouw stond ernaast toe te kijken hoe een man de achterband repareerde. De man had zijn auto langs de stoep staan. Hij was van de ANWB.
Eddy Koning
LikeLike
Tja, de W in ANWB staat voor Wielrijders. Logisch toch? :-p
LikeGeliked door 1 persoon
Wat L. zegt. Niet slecht geschreven trouwens.
Eindoordeel: 6 (zegge: zes)
LikeLike
Maar wat is de reden? Anti-lekbanden? Minder glas op de weg? Naar de fietsenmaker met een lekke band? Trump?
LikeLike
Ik denk vooral de fietsenmaker. Hup, nieuwe band eromheen, ouwe band weg (in de recycling, hoop ik).
LikeLike
Sinds ik anti-lekbanden gebruik heb ik nog maar heel zelden een lekke band. Een ratio van 1 op 10 denk ik.
LikeGeliked door 1 persoon
Missxhien dat electrische fietsen onder de bevoegdheid van de ANWB vallen, al lijkt het me dat je die niet even op de kop zet.
LikeLike
Ik heb zelf een elektrische fiets (raad ik iedereen aan) en die zet je zonder enige moeite op de kop. De display zit wel een beetje in de weg.
Pechhulp fiets: https://www.anwb.nl/wegenwacht/fiets
Ik word lid!
LikeLike
DSR woont sinds enige tijd bovenop een heuvel en geniet sinds die tijd van een electrische fiets die het vervoer van zijn huisgenootje tot een waar genoegen maakt. En het blijft ondanks het hulpmotortje een flinke inspanning, dus van luiheid (waar DSR aanvankelijk voor vreesde) is geen sprake.
LikeGeliked door 1 persoon
https://www.anwb.nl/wegenwacht/fiets
Het was vast een e-bike met een verzekering bij de anwb. Ga ik ook eens over nadenken.
LikeLike
Oh HR u bent me net voor!
LikeGeliked door 1 persoon
Dus er is niks aan de hand, geen nieuws onder de zon. Niet per ongeluk een advertorial gecopy-paste?
LikeLike
Nee. 2 zielen 1 gedachte
LikeLike
Zes
Gisteren was ze jarig, ze is zes jaar geworden. Mama is wat trots op haar grote meisje. Ze mag naar groep drie, waar alle kinderen zes zijn. Nu zit ze stilletjes op de bank in de voorkamer, het hoofd in haar handjes en dikke tranen biggelen over haar wangen.
„Ben je niet blij?” vraagt mama. Ze zucht héél diep.
„Ik ben niet blij, ik ben bang. Ik voel me een kruimeltje van een heel brood.”
Noor Robbé
LikeLike
Een fraai kinder-Ik-je, mooi geschreven met een mooie pointe!
‘Maar waarom, DSR, oordeelt u zo mild? U bent toch zo tegen kinder-Ik-jes?’, zo zal de lezer vragen.
DSR geeft daarop ten bescheid dat de hoofdpersoon weliswaar een kind is, maar dat de thema’s die zij aansnijdt (angst voor verandering, op weg naar een nieuwe levensfase, een duizeligmakend besef van nietigheid als deel van het grote geheel) alle mensen, groot en klein, raken en dus allesbehalve exclusief kinderlijk is. En het meisje heeft het natuurlijk heel mooi gezegd.
Wat DSR betreft het beste Ik-je van het jaar tot dusver!
Eindoordeel: 8.5 (zegge: achteneenhalf)
LikeGeliked door 1 persoon
Terwijl hier de gemoedelijke vrolijkheid regeert, houdt de buurman zich bezig met uitgebreide verhandelingen over waarom hij een voormalige reageerder iets met ‘kut’ noemt, stuurt hij naargeestige mails rond, om vervolgens soepel over te schakelen naar lege praatjes over elkaar vasthouden en niet op elkander stampen. Enfin, het venijn zal er zo langzamerhand wel eens uitraken.
LikeLike
Heitje
Er staan twee kinderen voor de deur met de vraag: „Heeft u nog een heitje voor een karweitje?”
Ik zie de papierbak vol zitten en zeg tegen ze: „Jullie mogen het oud papier naar de container op de hoek van de straat brengen.”
Mijn vrouw roept vanuit de kamer: „Wie zijn er aan de deur?”
„Twee kinderen die heitje voor een karweitje doen”, zeg ik terug. „Ik heb ze het oud papier meegegeven. Ik geef ze wel 50 cent.”
Mijn vrouw zegt terug: „Als het twee meisjes zijn moet je 13 procent minder geven, kunnen ze alvast wennen.”
Diederick Wildeman
LikeLike
‘….zegt me vrouw….’ Als Max Tailleur dit nog had mogen meemaken! Die vrouw Wildeman moesten ze avondvullend op een podium zetten, lachband niet nodig!
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeGeliked door 1 persoon
Klinkt nogal gerepeteerd dan wel verzonnen.
LikeGeliked door 1 persoon
Telefoonvogels
Om de telefoon ook te horen als we ver achter in de tuin waren, installeerden mijn ouders een apparaatje aan de buitenmuur dat het gerinkel door de hele tuin deed weerklinken. Vlak bij het apparaatje bouwde een vogel haar nest en de jongen imiteerden het telefoongerinkel perfect. We noemden hen ‘de telefoonvogels’ en tot onze ergernis deden ze ons meermaals per dag onnodig naar binnen sprinten.
Onlangs kreeg ik de kans om nog eens in de tuin van mijn kindertijd te wandelen. Benieuwd of de lijn van telefoonvogels zich had doorgezet, luisterde ik aandachtig naar de geluiden in de tuin. Maar tussen al het getwitter door, zweeg de telefoonvogel.
Inge Van Outryve
LikeLike
DSR zit alweer ruim tien jaar in de Ik-jesbespreking en letterlijk ieder jaar komt dit jaren negentig thema wel in een of andere vorm voorbij. Het is om moedeloos van te worden, al bij het zien van de titel.
Eindoordeel: 3- (zegge: drie)
LikeLike
Hond
Mijn vriendin heeft een mechanische hond bij de voordeur. Die hond wordt aangezet als ze weggaat. Hij blaft als je dicht bij de voordeur staat. Om het nog mooier te maken zet ze bij de achterdeur een mand met een bak met water. Ik bekijk het enigszins meewarig. Dan pas ik een aantal dagen op haar huis. Op enig moment zie ik dat de bak met water leeg is. Ik vul de bak met water.
Tineke van der Sluijs
LikeLike
Nou, dat is prachtig. De poppenkindertjes ook nog even goed ingestopt? Mooi.
Inzenders en moderne techniekdingsigheden, ’t is een thema deze week. Morgen waarschijnlijk een gevatte opmerking van Siri.
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
LikeLike
Siri is out, Alexa is in.
LikeLike
Inderdaad – daarom zal het in NRC-ik-jes voorlopig nog wel over Siri gaan.
LikeGeliked door 1 persoon
😄
LikeLike
Kroket
Fietsend door Amsterdam-Oost kocht ik onderweg een broodje kroket. Ik besloot dit tijdens het fietsen op te eten. Langs de Weespertrekvaart fietsend zag ik in de berm een appel liggen, die vakkundig werd uitgehold door een kraai. Ik dacht: wat vreemd dat hier zomaar een hele appel ligt. Even verder voelde ik een harde tik op mijn achterhoofd. Ik keek achterom en zag een kraai vlak achter mij fladderen en weer een duikvlucht nemen richting mijn hoofd. Om de kraai van me af te houden zwaaide ik met één arm boven mijn hoofd. Het dier bleef me echter achtervolgen en aanvallen, tot ik het resterende halve broodje kroket weggooide.
Wilfred Blom
LikeLike
Wilfred mag nog blij zijn dat het geen zilvermeeuw was, dan had-ie zijn hele broodje kunnen afgeven.
LikeLike
Langs de Amstel liggen geregeld mossels op het wegdek. Kraaien laten die uit de lucht vallen om ze open te laten barsten. Bijzonder slimme beesten.
Weespertrekvaart fiets ik met regelmaat langs. Nog geen last gehad van agressieve kraaien.
Een beetje laf van Wilfred dat hij zich door een kraai op de kop laat zitten!
LikeLike
Misschien dacht Wilfred: zo kan ik er wel een Ikje van maken. :-p
LikeLike
Ik heb wel eens filmpjes gezien van slimme kraaien die te harde noten op het wegdek legden zodat die kapotgereden werd. Daarvoor hielden ze de stoplichten in de gaten om te weten wanneer het veilig was en wanneer niet. 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een merkwaardig geschreven stukje. Als een ooggetuigenverslag van iemand die zojuist bij een ernstig ongeval was betrokken.
HR heeft maar makkelijk praten. Sommige kraaien zijn joekels van beesten met scherpe klauwen en snavels en ze jagen op ogen.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike