Een jongen van negen jaar zegt:
„Ik zag iemand met een papieren vape.”
Broer, je bedoelt een sigaret.
Jildou Dijk
Bas heeft weer lekker veel te zeiken:
Klein stukje waarmee wel heel erg veel is misgegaan. Was dit een email of een app naar de redactie?
De lelijkste fout is dat generatiedingetje dat natuurlijk aan elkaar geschreven moet worden.
Dan die vage “jongen van negen jaar” die ergens in een vacuüm iets zegt.
En dat “Broer …”, zo zonder aanhalingstekens, is zo’n beetje de lelijkste slotzin die ik ooit las. Stijlbreuk, Jildou, perspectiefwisseling, je praat ineens tegen de jongen. En zijdelings tegen de lezer? Niet doen tenzij vanaf het begin en consequent. Knap hoor, zoveel taal- en stijlfouten in zo weinig woorden.
Ik vind het interessant om te lezen dat je vermoedelijk (want er zijn meerdere Jildou Dijks) iets in de communicatie doet. Een dingetje vermoedelijk. Ga je heel erg diep schamen, broer.
HR met een, voor zijn doen, afgewogen oordeel:
Het is uiteraard een verzonnen gebeurtenis, maar het is een feit dat de gewone sigaret uit het straatbeeld is verdwenen. In theorie kan dit dus hebben plaatsgevonden.
Verzonnen verhaaltjes (net als eetstokjes…you love them or you hate them) kunnen een aardig tijdsbeeld neerzetten. Dat is met dit Ikje zeker gelukt.
DSR zijn vonnis ligt voor de hand maar let op de repliek van Ilona (na Ad Hok veruit de slimste bij de gekjes):
Aansluitend mogen we genieten hoe onze domme August meesterlijk op zijn plaats wordt gezet:
DSR kennende laat hij het hier niet bij zitten en gaat hij drogredenen verzinnen om alsnog zijn gelijk te halen.
Ik had met de klimaatmars meegelopen en vond dat ik na afloop best een lekkere, warme kroket verdiende. Bijna thuis stapte ik daarom in mijn buurt, Amsterdam Oost, een mij onbekende snackbar binnen en deed mijn bestelling. Het was niet druk, en dat beaamden de twee mannen achter de toonbank. Ik opperde dat dat waarschijnlijk te maken had met de klimaatmars die die middag in het centrum van Amsterdam was gehouden. Ze reageerden wat vaag en niet-begrijpend. Daarom zei ik nog maar voor de duidelijkheid: „Een goede zaak!”. „Dank u,” reageerde er een.
Ina Kok
Bas, met een eigenaardige mix van virtue-signalling en eigenpijperij:
Hopelijk was het een lekkere vegetarische maar vooral koude kroket, dan valt de schade nog mee. Zo doet Ina in een klap dus het hele effect van de mars teniet. En met haar vast velen. Alsof je na een vredesmars elkaar even lekker gaat lopen afrossen. Even heerlijk uitleven.
Of ik er ook was? Voor jullie een vraag voor mij een weet. Kom maar op met die foto’s, paparazzi!
DSR en zijn commentaar op de Mars voor Rechtvaardigheid (herinnert aan de CPN):
Oh ja, het ging naast “rechtvaardigheid” ook nog over het klimaat afgelopen zondag in Amsterdam.
De niet-begrijpende reactie van de -voor de inzender onbekende- vetbraders kan ik me voorstellen. In Brussel staat de boel een paar blokken verder soms helemaal op z’n kop en je hoort er pas over op het nieuws.
HR trekt zich niks aan van het ikje en signaleert een podcast waarin Van Dis het gedicht ’November’ van J.C. Bloem voorleest:
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd:
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.
Terugkomend op het ikje van gisteren: bij de Gekjes stelt DSR me niet teleur maar hij gebruikt veel te veel woorden om zijn dubieuze gelijk te halen. Te saai om hier te herhalen. Bij de laatste zin van zijn betoog knikte ik wel even instemmend:
Ook de eerste regel van het Ik-je zou best eens verzonnen kunnen zijn.
Achterop de fiets, op weg naar voetbal. De negenjarige zit zoals zo vaak vol met vragen. „Papa, geloof jij nog in Sinterklaas?” Mijn gemompel gaat verloren in de tegenwind.
Hijzelf weet het zeker: „Ik wel, maar het Sinterklaasjournaal, daar geloof ik niet meer in.”
Daniel Mogendorff
Bas:
Nou, maar ik wel. Dieuwertje moet blijven!
Hier ook nog het dagelijkse gemopper bij de gekjes:
Ik denk met compassie aan de NRC-redacteur die de ikjes moet uitzoeken.
Lijkt me geen sinecure. Je mag toch hopen dat hij of zij dan tenminste verstoken blijft van de dagelijkse jammerklachten van DSR en consorten.
Op Twitter (thans X) trof ik vanmorgen een wel heel treurig bericht aan van Miriam Wesselink. Bij deze wens ik haar ook vanaf hier alle sterkte van de wereld toe en geef haar een virtuele knuffel. Online schermutselingetjes en plagerijtjes vallen uiteraard volledig in het niet bij dit nieuws.
Ik heb haar via e-mail met het verdrietige nieuws veel sterkte gewenst. Toen ze aankondigde op dit blog niet meer te reageren ging dat met aanzienlijke verwarring gepaard en maakte ik me al zorgen.
Luvienna is de meest vredelievende persoon die ik ken. Een geweldige lieve vrouw, altijd een positieve kracht op dit blog geweest.
Wat een ongelooflijk verdrietig bericht van Luvienna! ik vermoedde al wel dat er iets aan de hand was, want ook op haar facebook had ze al een hele tijd niets van zich laten horen. Heel veel kracht en sterkte, Luv, voor jou en je partner. Veel liefs, Indra
Dat Miriam een Facebookpagina had wist ik niet. Het valt op dat ze het afgelopen jaar nog veel geschreven heeft voor haar Singularity website.
11 juli deelt ze als laatste een bericht van Guus van Holland:
In een poging om het bewustzijn rond deze wrede ziekte te vergroten, zou ik graag zien dat minstens 5 van mijn vrienden dit op hun tijdlijn zetten. Ik neem genoegen met minstens één.❤️
Op Twitter bijna 1000 “Veel sterkte” wensen. De raadgevingen uit het alternatieve circuit blijven gelukkig beperkt tot deze twee:
Deze raad zal Miriam (“Bidt niet maar vloekt wel.“) meer hebben aangesproken:
Ik miste je al hier Luv, je had je al afgemeld. We bleven hier met weinigen over, trouw aan Heerrozenwater.
Sterkte lieve Luvienna❣️ook voor de geliefden om je heen♥️
De huisarts had de wintervaccinaties gepland op een onmogelijke dag. Vandaar dat ik online via een portaal een nieuwe afspraak moest maken. Er was nu geen rij, maar ik werd geroepen in een kamertje. Ik zwaaide met mijn beide oproepbrieven en zei dat ik ook de pneumokok moest krijgen. De assistente schrok. „Dat moet tegelijk,” zei ze en ging een collega halen. De dames gingen ieder aan een kant van me staan; de linker had de griepprik, de rechter de pneumokok. In koor zeiden ze: één… twee… drie!… en prikten tegelijk.
Emma Heineken
Bas:
Bizar verhaal, maar misschien is het waar? Geen idee en ik heb geen Arts & Auto bij de hand om het op te zoeken.
Hoezo bizar?
DSR:
Een winterprik is in Vlaanderen het invallen van de vorst.
Deze mededeling acht DSR interessanter dan de willekeurig aaneengeregen zinnen die vandaag bij wijze van Ik-je zijn geplaatst.
Met “Krijg de pneumokok!” hebben we dan wel weer de winterverwensing voor 2023 in huis.
De ikjes-redacteur van dienst zal de betekenis van winterprik in Vlaanderen ongetwijfeld bekend zijn.
Terugkomend op het verdrietige nieuws. Ook bij de buren wordt er aandacht aan besteed.
Ad Hok bij Bas:
De kans dat al dit medeleven bij Luv aankomt lijkt me klein, zeker als het verspreid ligt over de verschillende blogs.
Bas moet nog wel iets rechtzetten:
Ze stapte op vanwege een – overigens denkbeeldig – verschil van inzicht over het nuttigen van foie gras. En kwam nooit weerom.
Volgens mij was het zijn herhaalde kritiek op het rallyrijden maar ik kan me vergissen.
Bas herinnert ons gelukkig ook aan een prachtig en typerend ikje van Luvienna:
Vlieg
Onderin een lege wijnfles zie ik een vlieg spartelen in een restantje vocht. Softie die ik ben, kan ik geen enkel levend wezen zien lijden, dus zin ik op een manier om het beest te helpen, of desnoods uit zijn lijden te verlossen. Ik besluit heel voorzichtig het plasje uit de fles te gieten in de hoop dat de vlieg meedrijft. Dat lukt. In het plasje, nu op het aanrecht, blijft hij op zijn rug met zijn pootjes in de lucht spartelen. Ik pak een stukje papier en hou dat tegen zijn pootjes aan. Hij krijgt er grip op en terwijl hij zich aan het papiertje vasthoudt, draai ik het om en leg het neer. Op het papiertje zit hij even stil, alsof hij moet nadenken wat hem nu weer is overkomen en doet dan een paar pasjes. Dat gaat goed. Maar dan probeert hij weg te vliegen en maakt vanwege zijn aan zijn lijf vastgeplakte vleugels een duikeling. Precies in de volgelopen gootsteen.
Ik woon al een aantal jaar in het buitenland. Hoewel ik ooit niet kon wachten om Nederland te verlaten, merk ik dat ik steeds vaker blij verrast ben om ‘landgenoten’ tegen te komen in ‘mijn’ stukje buitenland. Zie ik een Nederlands kenteken, hoor ik iemand Nederlands praten, dan glimlach, knipoog, of zwaai ik altijd even, als een klein teken van herkenning. Zo ook naar de man met de AH-tas, die zich daarop zichtbaar afvraagt wat mijn knipoog naar zijn plastic tas betekent, terwijl ik me net te laat realiseer dat ik in Nederland op visite ben.
Judith Meskers
Bas herkenbaar:
Wat moeizaam opgeschreven, maar best wel een herkenbaar stukkie herinnering voor mensen die ook een tijd in het buitenland hebben gewoond. Wij vertellen dit soort anekdotes vooral door in de huiselijke kring en op recepties.
DSR niet herkenbaar:
Zeg dan even in welk land je woont, dan wordt ’t wat concreter.
Deze zomer zijn we verhuisd naar Zweden voor meer rust en ruimte. Tijdens een wandeling in het bos van onze buren voel ik ineens aandrang. Overtuigd dat ik alleen ben hurk ik om mijn behoefte te doen. Opgelucht vervolg ik mijn boswandeling. Na een paar minuten valt mijn oog op een geel bordje: ‘Wildcamera actief. Neem contact op met de eigenaar om te controleren of u op beeld staat.’ Komende vrijdag zijn we uitgenodigd voor een dinertje met alle buren. Ik vraag me af of mijn Zweeds goed genoeg is om te merken of ze mijn ‘ontspannen’ wandeling bespreken.
Ralf Fleuren
Bas van Vuren:
Ralf is een man en hoort staand tegen een boom te pissen zoals andere mannen doen. Hoezo hurken? Je hebt toch benen aan je lijf en een gulp in je broek? Hurken is voor personen met een baarmoeder.
Of is mijn donkerbruine vermoeden terecht dat onze Ralfie een grote boodschap moest doen?
Intens smerig, zowel voor hem – je moet je kont halfhartig met natte bladeren afvegen op op zijn best met een piepklein papieren zakdoekje waar je vinger doorheen schiet – als voor de wandelaar (en dieren! zou Luvienna terecht aanvullen) na hem.
Mensenpoep is intens smerig, veel viezer dan de keutel van een vos, het dropje van een konijn (zoals ook Pawi bijvoorbeeld weet) en zelfs dan de drol van een hond of wolf.
Foei Ralf, ik hoop ook voor je eigen bestwil dat het allemaal op camera staat en je deze smerige gewoonte afleert en voortaan je wandelingen beter voorbereidt.
Bard is het absoluut oneens met Bas:
Ik vind dat deze mening over Ralf erg kortzichtig en seksistisch is. Het is niet waar dat mannen geacht worden staand te pissen en dat hurken alleen voor vrouwen is. Er zijn veel mannen die hurken om te pissen, en dat is prima. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur.
Het is ook erg bekrompen om te zeggen dat het smerig is voor een man om op zijn hurken te poepen. Mensenpoep is niet per definitie viezer dan de poep van andere dieren. Het is vooral vies als het niet op de juiste manier wordt afgevoerd. Als Ralf zijn kont na het poepen goed afveegt met toiletpapier of natte bladeren, is er niets smerigs aan.
Ik vind het jammer dat de schrijver van deze mening zo negatief is over Ralf. Het is duidelijk dat hij Ralf niet goed kent, en dat hij vooroordelen heeft over mannen en vrouwen. Ik hoop dat Ralf zich niet gekwetst voelt door deze mening.
Ik vind het belangrijk om te benadrukken dat er niet één manier is om als man te zijn. Mannen mogen hun eigen voorkeuren hebben, ook als het gaat om hoe ze plassen en poepen.
AI gaat eigenwijze mannetjes zoals Bas steeds vaker tot de orde roepen. Uitstekende ontwikkeling!
Bij de Gekjes vinden ze het een onwaarschijnlijk verhaaltje en lummel volgt mij blijkbaar op Twitter:
heerrozenwater 
Generatie dingetje
Een jongen van negen jaar zegt:
„Ik zag iemand met een papieren vape.”
Broer, je bedoelt een sigaret.
Jildou Dijk
Bas heeft weer lekker veel te zeiken:
HR met een, voor zijn doen, afgewogen oordeel:
DSR zijn vonnis ligt voor de hand maar let op de repliek van Ilona (na Ad Hok veruit de slimste bij de gekjes):
Aansluitend mogen we genieten hoe onze domme August meesterlijk op zijn plaats wordt gezet:
DSR kennende laat hij het hier niet bij zitten en gaat hij drogredenen verzinnen om alsnog zijn gelijk te halen.
Stel me niet teleur DSR!
LikeLike
Een goede zaak
Ik had met de klimaatmars meegelopen en vond dat ik na afloop best een lekkere, warme kroket verdiende. Bijna thuis stapte ik daarom in mijn buurt, Amsterdam Oost, een mij onbekende snackbar binnen en deed mijn bestelling. Het was niet druk, en dat beaamden de twee mannen achter de toonbank. Ik opperde dat dat waarschijnlijk te maken had met de klimaatmars die die middag in het centrum van Amsterdam was gehouden. Ze reageerden wat vaag en niet-begrijpend. Daarom zei ik nog maar voor de duidelijkheid: „Een goede zaak!”. „Dank u,” reageerde er een.
Ina Kok
Bas, met een eigenaardige mix van virtue-signalling en eigenpijperij:
DSR en zijn commentaar op de Mars voor Rechtvaardigheid (herinnert aan de CPN):
HR trekt zich niks aan van het ikje en signaleert een podcast waarin Van Dis het gedicht ’November’ van J.C. Bloem voorleest:
Terugkomend op het ikje van gisteren: bij de Gekjes stelt DSR me niet teleur maar hij gebruikt veel te veel woorden om zijn dubieuze gelijk te halen. Te saai om hier te herhalen. Bij de laatste zin van zijn betoog knikte ik wel even instemmend:
LikeLike
Sinterklaasjournaal
Achterop de fiets, op weg naar voetbal. De negenjarige zit zoals zo vaak vol met vragen. „Papa, geloof jij nog in Sinterklaas?” Mijn gemompel gaat verloren in de tegenwind.
Hijzelf weet het zeker: „Ik wel, maar het Sinterklaasjournaal, daar geloof ik niet meer in.”
Daniel Mogendorff
Bas:
Hier ook nog het dagelijkse gemopper bij de gekjes:
Ik denk met compassie aan de NRC-redacteur die de ikjes moet uitzoeken.
Lijkt me geen sinecure. Je mag toch hopen dat hij of zij dan tenminste verstoken blijft van de dagelijkse jammerklachten van DSR en consorten.
LikeLike
Op Twitter (thans X) trof ik vanmorgen een wel heel treurig bericht aan van Miriam Wesselink. Bij deze wens ik haar ook vanaf hier alle sterkte van de wereld toe en geef haar een virtuele knuffel. Online schermutselingetjes en plagerijtjes vallen uiteraard volledig in het niet bij dit nieuws.
LikeGeliked door 1 persoon
Hier Luvienna’s bericht op Twitter:
Ik heb haar via e-mail met het verdrietige nieuws veel sterkte gewenst. Toen ze aankondigde op dit blog niet meer te reageren ging dat met aanzienlijke verwarring gepaard en maakte ik me al zorgen.
Luvienna is de meest vredelievende persoon die ik ken. Een geweldige lieve vrouw, altijd een positieve kracht op dit blog geweest.
LikeGeliked door 2 people
Wat een ongelooflijk verdrietig bericht van Luvienna! ik vermoedde al wel dat er iets aan de hand was, want ook op haar facebook had ze al een hele tijd niets van zich laten horen. Heel veel kracht en sterkte, Luv, voor jou en je partner. Veel liefs, Indra
LikeGeliked door 1 persoon
Dat Miriam een Facebookpagina had wist ik niet. Het valt op dat ze het afgelopen jaar nog veel geschreven heeft voor haar Singularity website.
11 juli deelt ze als laatste een bericht van Guus van Holland:
Op Twitter bijna 1000 “Veel sterkte” wensen. De raadgevingen uit het alternatieve circuit blijven gelukkig beperkt tot deze twee:
Deze raad zal Miriam (“Bidt niet maar vloekt wel.“) meer hebben aangesproken:
LikeLike
Ik miste je al hier Luv, je had je al afgemeld. We bleven hier met weinigen over, trouw aan Heerrozenwater.
Sterkte lieve Luvienna❣️ook voor de geliefden om je heen♥️
LikeGeliked door 1 persoon
Winterprikken
De huisarts had de wintervaccinaties gepland op een onmogelijke dag. Vandaar dat ik online via een portaal een nieuwe afspraak moest maken. Er was nu geen rij, maar ik werd geroepen in een kamertje. Ik zwaaide met mijn beide oproepbrieven en zei dat ik ook de pneumokok moest krijgen. De assistente schrok. „Dat moet tegelijk,” zei ze en ging een collega halen. De dames gingen ieder aan een kant van me staan; de linker had de griepprik, de rechter de pneumokok. In koor zeiden ze: één… twee… drie!… en prikten tegelijk.
Emma Heineken
Bas:
Hoezo bizar?
DSR:
De ikjes-redacteur van dienst zal de betekenis van winterprik in Vlaanderen ongetwijfeld bekend zijn.
LikeLike
Terugkomend op het verdrietige nieuws. Ook bij de buren wordt er aandacht aan besteed.
Ad Hok bij Bas:
De kans dat al dit medeleven bij Luv aankomt lijkt me klein, zeker als het verspreid ligt over de verschillende blogs.
Bas moet nog wel iets rechtzetten:
Volgens mij was het zijn herhaalde kritiek op het rallyrijden maar ik kan me vergissen.
Bas herinnert ons gelukkig ook aan een prachtig en typerend ikje van Luvienna:
Vlieg
Onderin een lege wijnfles zie ik een vlieg spartelen in een restantje vocht. Softie die ik ben, kan ik geen enkel levend wezen zien lijden, dus zin ik op een manier om het beest te helpen, of desnoods uit zijn lijden te verlossen. Ik besluit heel voorzichtig het plasje uit de fles te gieten in de hoop dat de vlieg meedrijft. Dat lukt. In het plasje, nu op het aanrecht, blijft hij op zijn rug met zijn pootjes in de lucht spartelen. Ik pak een stukje papier en hou dat tegen zijn pootjes aan. Hij krijgt er grip op en terwijl hij zich aan het papiertje vasthoudt, draai ik het om en leg het neer. Op het papiertje zit hij even stil, alsof hij moet nadenken wat hem nu weer is overkomen en doet dan een paar pasjes. Dat gaat goed. Maar dan probeert hij weg te vliegen en maakt vanwege zijn aan zijn lijf vastgeplakte vleugels een duikeling. Precies in de volgelopen gootsteen.
Miriam Wesselink
LikeGeliked door 1 persoon
Knipoog
Ik woon al een aantal jaar in het buitenland. Hoewel ik ooit niet kon wachten om Nederland te verlaten, merk ik dat ik steeds vaker blij verrast ben om ‘landgenoten’ tegen te komen in ‘mijn’ stukje buitenland. Zie ik een Nederlands kenteken, hoor ik iemand Nederlands praten, dan glimlach, knipoog, of zwaai ik altijd even, als een klein teken van herkenning. Zo ook naar de man met de AH-tas, die zich daarop zichtbaar afvraagt wat mijn knipoog naar zijn plastic tas betekent, terwijl ik me net te laat realiseer dat ik in Nederland op visite ben.
Judith Meskers
Bas herkenbaar:
DSR niet herkenbaar:
LikeLike
Zweden
Deze zomer zijn we verhuisd naar Zweden voor meer rust en ruimte. Tijdens een wandeling in het bos van onze buren voel ik ineens aandrang. Overtuigd dat ik alleen ben hurk ik om mijn behoefte te doen. Opgelucht vervolg ik mijn boswandeling. Na een paar minuten valt mijn oog op een geel bordje: ‘Wildcamera actief. Neem contact op met de eigenaar om te controleren of u op beeld staat.’ Komende vrijdag zijn we uitgenodigd voor een dinertje met alle buren. Ik vraag me af of mijn Zweeds goed genoeg is om te merken of ze mijn ‘ontspannen’ wandeling bespreken.
Ralf Fleuren
Bas van Vuren:
Bard is het absoluut oneens met Bas:
AI gaat eigenwijze mannetjes zoals Bas steeds vaker tot de orde roepen. Uitstekende ontwikkeling!
Bij de Gekjes vinden ze het een onwaarschijnlijk verhaaltje en lummel volgt mij blijkbaar op Twitter:
LikeLike