Achterkleindochter van mijn vriendin, nog geen vierenhalf jaar, speelt in een hoekje van de verjaardagstuin. Ze wil aandacht van haar opa’s en roept hen: „Opa Paul! Opa Ron!” Dan vraagt ze mij: „Ben jij ook opa?” „Nee, ik ben geen opa.” „Wat ben jij dan?” „Ik ben Onno.” „O, dus dan ben jij gewoon jezelf!”
De Onnozelheid ten top. Wat is er mis met het lidwoord “de”? Met je verjaardagstuin. Nee, de NRC heeft betere ikjes ontvangen dezer dagen. Zeg maar niets meer icoontje.
Tijdens mijn puberteit bezocht ik een katholieke middelbare school met een oerdegelijke conservatieve uitstraling. Eén leraar zal ik nooit vergeten. Naast het vak dat hij doceerde gaf hij zijn leerlingen diverse tips voor het leven mee.
Zoals deze: „Jongelui, vergeet morgen niet om naar Sonja op zaterdag te kijken, van haar steek je meer op dan van mij.”
Het klassieke rouw-ikje: een paar dagen na het overlijden van een BN’er dient zich weer de obligate NRC-lezer aan met een herinnering die vooral bewijst dat hij er ooit bij was. De spoeling is dan natuurlijk flinterdun; hoeveel brieven wil je in drie dagen nog ontvangen? Resultaat: ad hoc proza van bedenkelijk allooi, met precies genoeg sentiment om door de selectie te glippen en precies te weinig kwaliteit om te blijven hangen.
Ook dit stuk leeft vooral van de naam, niet van de vorm. Mieke Kerkhof is in ikjesland zelf al bijna een BN’er, maar zelfs dat tilt het niet boven de gebruikelijke rouwroutine uit.
Ja hoor zuchterdezucht, daar hebben we hem weer, het ex-BN’er ikje. Dat Mieke zich hiertoe verlaagt valt me dan toch weer tegen. Makkelijker scoren kun je bijna niet, of het zou een uitdespreekkamerklapikje moeten zijn maar die zijn kennelijk op?
Ikzelve heb Sonja meermaals ontmoet en zou heel wat anekdotes kunnen vertellen, allemaal geestig en liefdevol, maar waarom zou ik? Laten we haar in alle rust en met respect herdenken.
heerrozenwater 
Opa?
Achterkleindochter van mijn vriendin, nog geen vierenhalf jaar, speelt in een hoekje van de verjaardagstuin. Ze wil aandacht van haar opa’s en roept hen: „Opa Paul! Opa Ron!” Dan vraagt ze mij: „Ben jij ook opa?” „Nee, ik ben geen opa.” „Wat ben jij dan?” „Ik ben Onno.” „O, dus dan ben jij gewoon jezelf!”
Onno van Hest
LikeLike
De Onnozelheid ten top. Wat is er mis met het lidwoord “de”? Met je verjaardagstuin. Nee, de NRC heeft betere ikjes ontvangen dezer dagen. Zeg maar niets meer icoontje.
LikeLike
Afgezien van het gebruikelijke, algemene euvel dat kinder-Ik-je heet, is dit een buitengewoon flauw&laf stukje.
Kleuterlogica moet hier voor wijsheid doorgaan: “dus dan ben jij gewoon jezelf”.
Dat is geen inzicht, maar een tautologie met kinderlijk stempel.
Eindoordeel: 6,0 (zegge: zes).
LikeLike
Sonja
Tijdens mijn puberteit bezocht ik een katholieke middelbare school met een oerdegelijke conservatieve uitstraling. Eén leraar zal ik nooit vergeten. Naast het vak dat hij doceerde gaf hij zijn leerlingen diverse tips voor het leven mee.
Zoals deze: „Jongelui, vergeet morgen niet om naar Sonja op zaterdag te kijken, van haar steek je meer op dan van mij.”
Mieke Kerkhof
LikeLike
Het klassieke rouw-ikje: een paar dagen na het overlijden van een BN’er dient zich weer de obligate NRC-lezer aan met een herinnering die vooral bewijst dat hij er ooit bij was. De spoeling is dan natuurlijk flinterdun; hoeveel brieven wil je in drie dagen nog ontvangen? Resultaat: ad hoc proza van bedenkelijk allooi, met precies genoeg sentiment om door de selectie te glippen en precies te weinig kwaliteit om te blijven hangen.
Ook dit stuk leeft vooral van de naam, niet van de vorm. Mieke Kerkhof is in ikjesland zelf al bijna een BN’er, maar zelfs dat tilt het niet boven de gebruikelijke rouwroutine uit.
Eindoordeel: 5,7 (zegge: vijf komma zeven).
LikeLike
Ja hoor zuchterdezucht, daar hebben we hem weer, het ex-BN’er ikje. Dat Mieke zich hiertoe verlaagt valt me dan toch weer tegen. Makkelijker scoren kun je bijna niet, of het zou een uitdespreekkamerklapikje moeten zijn maar die zijn kennelijk op?
Ikzelve heb Sonja meermaals ontmoet en zou heel wat anekdotes kunnen vertellen, allemaal geestig en liefdevol, maar waarom zou ik? Laten we haar in alle rust en met respect herdenken.
LikeLike