Naar ieders tevredenheid voer ik al jaren een kwalitatief op hoog niveau staande kunstrubriek maar de laatste tijd botert het helaas niet meer tussen mij en een zeer bazige blogmeester. Die blogmeester, de heer Apiedapie, maakt er een gewoonte van de dagelijkse kunstafbeeldingen tot op het bot af te kraken. Ook andere initiatieven mijnerzijds (polls, weerrapporten etc.) kunnen steevast op zijn cynische commentaar rekenen. Het waarom van zijn handelen is onduidelijk maar het feit dat de bezoekers van zijn blog mij het afgelopen jaar tot reageerder van het jaar hebben verkozen, plus het feit dat mijn kunstafleveringen al jaren tot de meest gelezen top drie van zijn blog behoren zou kunnen wijzen op een zekere mate van jaloezie. De blogmeester ziet wellicht zijn kunstredacteur als een bedreiging. Voornoemde blogeigenaar is daarbij zeer gevoelig voor vleierij en een werknemer die er met alle loftuitingen vandoor gaat zal hij ongetwijfeld als een sta-in-de-weg ervaren.

Dit geschil culmineerde onlangs in de volgende vacature: “Gezocht: ervaren kunstredacteur“. Deze vacature, nota bene als kop van mijn eigen kunstrubriek voelde uiteraard aan als een dolksteek in de bovenste buikzone. Ongeveer zo dus:

Zo wil niemand zich voelen, dat begrijpt u en een normaal mens zou de samenwerking per direct opzeggen maar dat past niet bij mijn vredelievende en analytische aard. Ik bleef zoeken naar een oplossing en heb toen na lang wikken en wegen een aanpak gekozen die hopelijk zijn vruchten zal gaan afwerpen. Met behulp van een subtiel sanctiebeleid, gebaseerd op een doordacht coefficient- en kansberekeningssysteem ga ik proberen voornoemde blogeigenaar tot inkeer te brengen. Blijft hij volharden in zijn afkeurenswaardige acties dan zal de kunstrubriek geleidelijk overgeheveld worden naar dit blog.

Als redacteur eis ik daarbij de rechten op die mij toebehoren. Die rechtvaardige eis werd aanvankelijk door de heer Apiedapie schaterlachend verworpen, zonder enige motivatie. Na aandringen is die motivatie er wel gekomen maar het is een onbevredigende motivatie gebleken, een motivatie die alleen maar meer vragen oproept. De afsluiting van zijn verklaring is zelfs ronduit beledigend te noemen: “Graag van jou een redelijk antwoord, los van die diva-emoties van woeha woehoe hij vertrouwt me niet, en ik verdien het en meer van dat soort emotioneel chanteerwerk.”

Dat redelijke antwoord heeft hij overigens per ommegaande gekregen (zie kunstrubriek). Vervolgens heeft de heer Apiedapie niet meer gereageerd. Hij beseft kennelijk hoe zwak hij staat en dat een verweer hem alleen maar dieper in de nesten doet belanden. Aan zijn kwalijke houding is desondanks weinig veranderd. Het onvermijdelijk en uiteindelijk resultaat zal zijn dat de VK en AVV alleen nog op dit blog gepubliceerd zal worden.

Het is niet wat ik wil, het is niet waar ik voor heb gekozen. Heel jammer dat de heer Apiedapie niet over zijn eigen schaduw weet te stappen.