We zitten in de trein tussen Amsterdam en Utrecht. Het is rustig in de coupé, op een dame na, die in plat Amsterdams luid telefonerend haar weekend doorneemt. Ook haar complete liefdesleven komt voorbij:
„We hebben wel samen een drankje of drie gedaan, maar hij zei dat hij niet met mij naar huis wilde en toen…” Op dat moment stapt een man op de vrouw af en verzoekt haar het gesprek te staken vanwege overlast. Mokkend verbreekt de vrouw de verbinding. Het is een tijdje stil. Dan klinkt een stem van achteruit de coupé: „Maar hoe liep het nou af?”
Hier is ’n stevige dosis voorstellingvermogen bij nodig. Toegegeven ik reis niet iedere dag meer met NS, maar als ik me de coupé voorstel heeft men voor alles aandacht behalve voor buurman of wie dan ook. Men heeft ’n stuk techniek, men tuurt er naar, …de magische handeling…men doet dat zeer serieus. Of Miep of wie dan ook verhaal houdt is niet belangrijk…ze bekijkt ’t maar……..De zin is uit de tijd dat…..wel ’n tijdje terug alweer?
Ik liep met een vriendin in Londen over een markt. We stopten bij een kraampje waar ik een leuk shirt zag. „Hoe duur is het?”, vroeg ik. „10 pond”, zei de vrouw. Dat vond ik best veel en ik probeerde af te dingen. De vrouw hield voet bij stuk, dus ik zei tegen mijn vriendin dat we door moesten lopen, dan zou de verkoopster vanzelf wel achter ons aan komen met een lagere prijs.
Even later kwam de verkoopster inderdaad naar ons toegesneld. „Ik zei het toch!”, zei ik tegen mijn vriendin. De verkoopster gaf mij een zonnebril en zei: „Die ben je vergeten.” Toen ze weer weg was, zei mijn vriendin: „Nu ben je zeker wel blij?” „Ja”, zei ik. „Dat is namelijk niet mijn zonnebril.”
Mijn echtgenote wilde al een tijdje een boodschappenauto, maar ik wilde daar niet aan. Toen we laatst op Kos op een terras zaten, rakelde mijn vrouw de kwestie nogmaals op. Enigszins bedwelmd door de drank gaf ik schoorvoetend toe…
Terug in ons land werd inderdaad besloten tot de aanschaf van een tweede auto. Mijn eega trapte ’m meteen flink op z’n staart. Ik wilde haar tot kalmte manen, je mocht hier tenslotte maar 50, maar het was al te laat. Een motoragent dwong ons tot stoppen. Hij beet haar toe: „U reed 90 kilometer per uur!” Mijn vrouw reageerde fel: „Dat kan nooit, ik heb
deze auto pas een kwartier…”
Wat een bralverhaal… over huisvrouwenproza gesproken… Ga toch fietsen, mens!
De decadente babyboomgeneratie verstikt zo lanngzamerhand in het eigen kinnebakspek, terwijl de gebraden duiven ze in de mond vliegen.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Ik woon al vijftien jaar in een prettige buurt in Amsterdam-Zuid en hoewel ik hier het laatst ben komen wonen, ken ik mijn buren wel bij name. En het bijzondere is dat drie buurvrouwen hetzelfde heten: Paula.
Nu ik met pensioen ben, zie ik mijn buren en vooral de buurvrouwen vaker. Zoals gisteren, op weg naar de winkel. „Dag Paula!” „Dag Baus!”
Op de terugweg kwam ik haar weer tegen en ze hield mij staande. „Eh, zeg Baus…” „Ja, Paula?”, zeg ik hartelijk. „Ik heet Laura”, zegt ze. „Oef, neem mij niet kwalijk. Ik dacht dat je hetzelfde heet als de andere twee buurvrouwen…” „Ja, dat klopt”, zegt ze. „Die heten ook Laura.”
Ondanks de vele digitale camera’s die we tot onze beschikking hebben, ook handig ingebouwd in onze smartphones en tablets, blijken veel tieners tegenwoordig een fascinatie te hebben voor ‘ouderwetse’ fotografie. Zo zijn Polaroids weer helemaal in.
Voor onze vakantie naar Curaçao wilde mijn dochter graag een wegwerpcamera hebben. Leuk idee, dacht ik, maar die bleek nog moeilijk te vinden.
De verkoper op Schiphol dacht met ons mee: „Onze goedkoopste camera kost 159 euro. Die kunt u na de vakantie eventueel weggooien…”
Laatst liep ik samen met mijn zus en een vriendin door een keurige kledingzaak. We waren op zoek naar een basic, wit V-hals shirtje, en het was vrij druk in de winkel.
Plotseling kwam er een groep meisjes binnenlopen. Van die meiden met een dikke laag foundation, Barbie-roze lippenstift en een bontjas aan (ondanks dat het 25 graden was), gecombineerd met Adidas-badslippers en witte Nike-sokken, petje op en een pakje sigaretten tussen de borsten geklemd.
Luidruchtig liepen ze door de winkel, druk pratend over van alles en vooral ook de kleding.
…. dan stopt één van de meisjes bij de bak met de basic, wit V-hals shirtjes. “Hai, kraig de klere”, roept ze naar haar vriendinnen, “vintage T-shirts, draagt me ouwe oma fan feifennegentig ook altijd!”.
heerrozenwater 
Liefdesleven
We zitten in de trein tussen Amsterdam en Utrecht. Het is rustig in de coupé, op een dame na, die in plat Amsterdams luid telefonerend haar weekend doorneemt. Ook haar complete liefdesleven komt voorbij:
„We hebben wel samen een drankje of drie gedaan, maar hij zei dat hij niet met mij naar huis wilde en toen…” Op dat moment stapt een man op de vrouw af en verzoekt haar het gesprek te staken vanwege overlast. Mokkend verbreekt de vrouw de verbinding. Het is een tijdje stil. Dan klinkt een stem van achteruit de coupé: „Maar hoe liep het nou af?”
LikeLike
De man die verzocht om het gesprek te staken was ongetwijfeld de miskukte liefde.
LikeLike
miskukte=mislukte
Hoewel ik ‘miskukt’ ook wel wat vind hebben.
LikeGeliked door 1 persoon
Grappig ikje. De gedachte aan een miskukte liefde geeft een extra spanningsboog 😉
LikeLike
Hier is ’n stevige dosis voorstellingvermogen bij nodig. Toegegeven ik reis niet iedere dag meer met NS, maar als ik me de coupé voorstel heeft men voor alles aandacht behalve voor buurman of wie dan ook. Men heeft ’n stuk techniek, men tuurt er naar, …de magische handeling…men doet dat zeer serieus. Of Miep of wie dan ook verhaal houdt is niet belangrijk…ze bekijkt ’t maar……..De zin is uit de tijd dat…..wel ’n tijdje terug alweer?
LikeLike
Oke afgevinkt
LikeLike
Afdingen
Ik liep met een vriendin in Londen over een markt. We stopten bij een kraampje waar ik een leuk shirt zag. „Hoe duur is het?”, vroeg ik. „10 pond”, zei de vrouw. Dat vond ik best veel en ik probeerde af te dingen. De vrouw hield voet bij stuk, dus ik zei tegen mijn vriendin dat we door moesten lopen, dan zou de verkoopster vanzelf wel achter ons aan komen met een lagere prijs.
Even later kwam de verkoopster inderdaad naar ons toegesneld. „Ik zei het toch!”, zei ik tegen mijn vriendin. De verkoopster gaf mij een zonnebril en zei: „Die ben je vergeten.” Toen ze weer weg was, zei mijn vriendin: „Nu ben je zeker wel blij?” „Ja”, zei ik. „Dat is namelijk niet mijn zonnebril.”
LikeLike
Kijken kijken maar niet kopen roos heb jij geluk
LikeLike
Nieuwe auto
Mijn echtgenote wilde al een tijdje een boodschappenauto, maar ik wilde daar niet aan. Toen we laatst op Kos op een terras zaten, rakelde mijn vrouw de kwestie nogmaals op. Enigszins bedwelmd door de drank gaf ik schoorvoetend toe…
Terug in ons land werd inderdaad besloten tot de aanschaf van een tweede auto. Mijn eega trapte ’m meteen flink op z’n staart. Ik wilde haar tot kalmte manen, je mocht hier tenslotte maar 50, maar het was al te laat. Een motoragent dwong ons tot stoppen. Hij beet haar toe: „U reed 90 kilometer per uur!” Mijn vrouw reageerde fel: „Dat kan nooit, ik heb
deze auto pas een kwartier…”
LikeLike
Wat voor kleur heeft ze eigenlijk ben toch benieuwd
LikeLike
Mijn hemel, een hoop overbodig vertelsel en de clou is er een van een mop uit de 50-er jaren.
LikeLike
Dan weet ik nog de kleur niet
LikeLike
Wat een bralverhaal… over huisvrouwenproza gesproken… Ga toch fietsen, mens!
De decadente babyboomgeneratie verstikt zo lanngzamerhand in het eigen kinnebakspek, terwijl de gebraden duiven ze in de mond vliegen.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Oef
Ik woon al vijftien jaar in een prettige buurt in Amsterdam-Zuid en hoewel ik hier het laatst ben komen wonen, ken ik mijn buren wel bij name. En het bijzondere is dat drie buurvrouwen hetzelfde heten: Paula.
Nu ik met pensioen ben, zie ik mijn buren en vooral de buurvrouwen vaker. Zoals gisteren, op weg naar de winkel. „Dag Paula!” „Dag Baus!”
Op de terugweg kwam ik haar weer tegen en ze hield mij staande. „Eh, zeg Baus…” „Ja, Paula?”, zeg ik hartelijk. „Ik heet Laura”, zegt ze. „Oef, neem mij niet kwalijk. Ik dacht dat je hetzelfde heet als de andere twee buurvrouwen…” „Ja, dat klopt”, zegt ze. „Die heten ook Laura.”
LikeLike
Oud nieuws Baus van gisteren
LikeLike
Wegwerpcamera
Ondanks de vele digitale camera’s die we tot onze beschikking hebben, ook handig ingebouwd in onze smartphones en tablets, blijken veel tieners tegenwoordig een fascinatie te hebben voor ‘ouderwetse’ fotografie. Zo zijn Polaroids weer helemaal in.
Voor onze vakantie naar Curaçao wilde mijn dochter graag een wegwerpcamera hebben. Leuk idee, dacht ik, maar die bleek nog moeilijk te vinden.
De verkoper op Schiphol dacht met ons mee: „Onze goedkoopste camera kost 159 euro. Die kunt u na de vakantie eventueel weggooien…”
LikeLike
Voor zo´n €200 heb je deze digitale camera met ingebouwde printer:
http://www.polaroid.com/products/Z2300-instant-camera
LikeLike
Polaroids van Andy Warhol:
LikeLike
Ordinair
Laatst liep ik samen met mijn zus en een vriendin door een keurige kledingzaak. We waren op zoek naar een basic, wit V-hals shirtje, en het was vrij druk in de winkel.
Plotseling kwam er een groep meisjes binnenlopen. Van die meiden met een dikke laag foundation, Barbie-roze lippenstift en een bontjas aan (ondanks dat het 25 graden was), gecombineerd met Adidas-badslippers en witte Nike-sokken, petje op en een pakje sigaretten tussen de borsten geklemd.
Luidruchtig liepen ze door de winkel, druk pratend over van alles en vooral ook de kleding.
LikeLike
…. dan stopt één van de meisjes bij de bak met de basic, wit V-hals shirtjes. “Hai, kraig de klere”, roept ze naar haar vriendinnen, “vintage T-shirts, draagt me ouwe oma fan feifennegentig ook altijd!”.
LikeLike
Kijk, hier zou een aanvullende laatste zin nu eens niet overbodig zijn.
LikeGeliked door 2 people
Ga je gang!
LikeLike
“Maar het ging verder” is lummel’s territorium
LikeLike