Twee vriendinnen bespreken de budgettaire uitdagingen waar ze in het nieuwe schooljaar voor staan.
„Nu is er dus een sushirestaurantje gekomen, hè. Eén minuut lopen van mijn school vandaan. Dus ik daar eten in de pauze. Is het nog lekker ook.”
„Ja, ik begrijp je. Zoals ik altijd hoop dat alle twintig kleren die ik meeneem in het pashokje van mijn favo kledingwinkel me ontzettend stom zullen staan.”
De opmars van de debilisering van de samenleving is blijkbaar niet te stuiten.
Personen die deze bijeen getypte waanzin persklaar maken hebben kennelijk dezelfde opleiding doorworsteld als deze ‘twee vriendinnen’.
Vroeger was er een schooltype BLO waar personen met beperkte geestelijke vermogens liefdevol een aantal jaren werden ondergebracht waarna zij in de maatschappij meestal een baan verkregen als ‘meisje van Verkade’ of schoonmaker (m/v/h/l/b/qrstuvw) in een openbaar toilet. Ook kon je deze steunpilaren van de maatschappij tegenkomen als bestuurder van een Amsterdamse taxi of als kaartjescontroleur in een voetbalstadion. Helaas zijn openbare toiletten, fabrieken van zoetwaren en voetbalstadions zoals ze vroeger bestonden verdwenen. Alleen de taxi’s zijn er nog maar die worden bestuurd door (*********gecensureerd**********).
Op zaterdag 26 augustus had ik het euvele plan opgevat om per spoorwegen naar onze hoofdstad te reizen, wegens een afspraak om 11.30 u met een bijzondere relatie aldaar. Om 8.30 u. stapten we (jawel, mijn echtgenote (v) ging mee) op het station Assen in een wagon der eerste klasse en nog geen twee minuten daarna reden we in de goede richting. Reeds bij station Meppel werden wij gesommeerd de trein te verlaten omdat die niet verder reed.
‘Wegens werkzaamheden kunt u verder reizen met de snelbus naar Zwolle, die buiten het station gereed staat’ werd omgeroepen. ‘Beste reizigers’ kon er niet eens af. We keken elkaar verschrikt aan. Eén bus? Het zou toch niet waar zijn?
Gelukkig hadden we ons vergist. Er stonden drie bussen en ongeveer driehonderd reizigers in de rij ervoor. Om een lang verhaal kort te maken, we arriveerden na geruim verloop van tijd in Zwolle. De intercity naar Den Haag was nog niet gearriveerd, er was een zgn. ‘vertraging’ opgetreden.
Na verloop van tijd kwam er inderdaad een trein, plus de aankondiging dat de intercity naar Den Haag niet verder zou rijden dan Almere Centraal, wegens werkzaamheden.
Dit land wordt geteisterd door ‘werkzaamheden’ op het spoor en altijd in een vrij weekeinde.
Daar hebben we vroeger voor gestreden, voor de vrije zaterdag!
We stapten in en nestelden ons in een stiltecoupé, een knusse, afsluitbare ruimte met vier fauteuils.
De aangekondigde vertrektijd was reeds lang verstreken, toen de stilte wreed verstoord werd door een blikkerige stem die meldde dat er helaas een wisselstoring was opgetreden, waardoor de trein nog niet kon vertrekken. Excuses werden gemaakt en toen werd het weer stil.
Tien minuten later klonk een andere stem door de luidsprekers die vertelde dat we moesten uitstappen omdat de trein niet meer ging rijden. Wegens een wisselstoring. Geen excuses, laat staan beste reizigers. O ja, we moesten letten op de stationsomroeper (m/v/blo etc.) die verdere mededelingen zou doen.
Hebt u wel eens op een perron der Nederlandse Spoorwegen gestaan tussen honderden vertwijfelde ‘beste reizigers’ die allemaal in een kastje naast hun hoofd staan te schreeuwen? Een aanrader!
In arren moede liepen we naar de ondergrondse stationshal waar mededelingenborden hangen waarop geen mededelingen verschijnen. Toen werd verstaanbaar omgeroepen dat op perron 7 de intercity naar Den Haag stond. We keken elkaar opgelucht aan en richtten onze schreden naar de opgang van perron 7. Naast het perron stond een trein! Op de vertrekborden stond dat de trein niet verder dan Almere Centraal zou rijden wegens werkzaamheden, maar dat kon ons niet bommen, wij konden verder reizen!
We zouden onze afspraak niet op tijd halen, mijn vrouw belde en vertelde dat we iets later zouden arriveren op Amsterdam CS. Nee, ze wist niet hoeveel later. Mijn vrouw bleek later een zieneres te zijn, maar op dat moment wisten wij dat nog niet.
De Oostvaardersplassen trokken aan ons voorbij. Grapje, het is natuurlijk omgekeerd.
Na een tussenstop in Lelystad (waarom zou iemand dáár nou willen wonen?) arriveerden we in Almere Centraal. We moesten ondersteken naar een ander perron waar de trein naar Amsterdam CS zou staan.
Niet dus. -10 stond op zo’n vertrekbord. Gelukkig waren dat minuten, geen graden, het was bewolkt maar wel droog gelukkig.
Er arriveerde een trein van het type Sprinter. Stampvol en er moesten nog zeker zo’n 200 mensen bij. Even dacht ik in de Japanse metro te zijn verzeild, daar hebben ze witgehandschoende mannen (m/v/hbo) die de passagiers de stampvolle metrowagons induwen, maar hier duwden ze zichzelf naar binnen. Of niet.
De Sprinter vertrok zonder ons. Hij was vol, net als het perron. De volgende trein zou over een half uur komen, maar dan zouden er nog meer reizigers vanuit Zwolle zijn gearriveerd.
Wij besloten terug te gaan.
De terugreis liep gesmeerd. Er stonden 6 bussen bij het station Zwolle, voor reizigers (beste) richting Meppel. Drie bussen waren al vol, de andere drie niet maar daar konden we niet in omdat de deur dicht was. Na bijna twintig minuten wachten kwamen er drie chauffeurs aan die de deuren van de bus openden zodat we er in konden. Ze waren effe lunse.
Gelukkig kwamen er meer bussen, uiteindelijk lukte het ons om in Meppel te geraken.
De trein stond klaar, we konden zitten en eindelijk terug naar huis keren. Er kwam zelfs een koffiemeisje (een soort pakezelin) langs met instant oploskoffie die nog smaakte ook.
Voorlopig mijden we de trein maar in oktober moeten we naar Maastricht. In het weekend.
Dat wordt gewoon autorijden.
Het zilveren lijntje van deze wolk is een spannend verslag, dat dan weer wel, Letter! En je hebt in ieder geval geen saaie dag gehad. :- Als voor de afspraak in Amsterdam een nieuwe poging wordt gedaan en dat wordt ook autorijden, raad ik je wel aan een P+R te gebruiken buiten de stadswallen en de reis te vervolgen met het OV. Het ligt er natuurlijk een beetje aan waar je precies moet zijn maar als ik dat doe ipv trein bevalt het me tot dusver uitstekend.
PS: Het stikt deze zomer en de weekenden inderdaad van ‘de werkzaamheden’; er moet heel veel gebeuren en weekenden en zomertijd zijn verhoudingsgewijs de rustigste momenten. Dat doet je je hart vasthouden voor de spitsmomenten, waarvan ik ook de nodige heb mogen meemaken.
PPS: de NS-app Reisplanner geeft ook info over storingen e.d. op je geplande reis. Helaas buitelen daarvan vaak zoveel over elkaar dat de app het ook niet meer bijhoudt, zoals ik laatst heb ervaren. :-p
@HR
Erg vriendelijk wordt er anders niet over ons, en in het bijzonder jou, geschreven:
“…..daarin bijgestaan door zijn kompaan die er niet voor schroomt om er zelfs ordinaire doorverwijslinkjes bij te plaatsen.”
Als of je je aan iets onbehoorlijks, bijna misdadigs, schuldig maakt.
(DSR is trouwens pas begonnen met doorverwijslinkjes, toen APD daar hier mee begon. We zouden onze handen voor de oren hebben geslagen vanwege het loeiende hypocrisie-alarm, ware het niet dan onze trommelvliezen al aan flarden waren gescheurd tijdens de vele vorige keren.)
Het ging een tijdje heel goed tussen Bas en mij. We plaatsten over en weer linkjes, dat leek me zelfs een stilzwijgende afspraak om elkaars blog te promoten (en het trashtalken een spel om de bezoekersaantallen op te jagen). Bas zijn nuffige “Ik ga me maar weer eens een tijdje met leukere mensen bezig houden” is serieuzer gebleken dan ik mocht vermoeden. 😦
Aanstaande vrijdag het maandelijkse statistiekpraatje. We hebben nu al meer dan 10.000 views gehad, een absoluut record. Vrijdag zal ik een ranglijstje maken van koppenwinnaars. Zonder anoniemen erbij is dat toch een stuk aardiger.
Mijn vrouw heeft net boodschappen gedaan en rijdt met volle fietstassen naar huis. Onderweg passeert ze twee jongens van een jaar of vijftien, type kakker, op omafietsen. Als ze net voorbij is, zegt een van hen: „Daar baal ik zo van, die ouwe taarten op van die elektrische fietsen die je inhalen”.
Mijn vrouw knijpt meteen in de remmen, gaat naast ze rijden en bijt ze toe: ‘Eén, ik ben geen ouwe taart en twee, dit is geen elektrische fiets. En met mijn oren is trouwens ook niets mis. Dag hoor, jongens!”
Ze krijgen een kleur en mompelen iets wat op excuses zou kunnen duiden, maar mijn vrouw hoort ze al niet meer. Ze plaatst een splijtende demarrage.
Nou, die vrouw van Dick die staat d’r mannetje hoor! Hij schrijft het allemaal maar wat graag op (dat doet zijn vrouw dan weer niet), met een ronkende liefdesverklaring aan het eind. Dat wordt vroeg koken vanavond, vroeg aan de karnemelkse pap en dan te bedstede nog voor het grote licht uit is!
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
PS Het lijkt me inderdaad heel vervelend als ouwe taarten op liegfietsen je inhalen, of wanneer je aan de kant wordt geblaft door hunder spandexdragende echtgenoten die racen in kuddeverband. Gelukkig is Brussel zo fietsonvriendelijk dat je daar geen last van hebt.
Je weet niet wat je zegt. De hele wereld is jaloers op het fietsvriendelijke klimaat hier in Nederland en met de elektrische fiets wordt dat klimaat alleen maar nog vriendelijker. Actieradius wordt flink vergroot waardoor nog meer mensen op de fiets naar hun werk gaan.
Dat aan de kant blaffen wordt ook weer zo overdreven. Ik fiets heel veel (langs de Amstel bijvoorbeeld) maar ben nog nooit door een groepje wielrenners aan de kant geblaft. Wel een incidenteel “pas op” maar dat mag geen naam hebben.
De ziekenboeg vol met brekebenen en zere heupen zul je bedoelen. De scooterjeugd heeft de naam. maar de babyboomers (al dan niet toevallig ook de grootste groep alcoholmisbruikers, tot groete zorg van de medische stand) vullen de ambulances.
Wat een uitvergroting van een in wezen gering probleem. Tienduizenden bejaarden komen vanachter de geraniums vandaan juist dóór de elektrische fiets. Dat er daarmee een paar extra doden in het verkeer vallen is een te verwaarlozen prijs. De gewonnen gezondheid weegt daar ruim tegenop.
Ik vraag me af hoeveel mensen daadwerkelijk tot beweging worden bewogen; het lijken me eerder de reeds fietsende ouderen die opschalen. En je spreekt slechts van doden, maar vlak de gewonden niet uit.
Kennelijk is er een probleem. Een selectieve test voor ouderen kan allicht helpen, net als een vergunningsstelsel voor selfscannen in de supermarkt.
@HR
DSR is helemaal niet zo liberaal, of liever gezegd libertair. Inderdaad, geen overheidsingrijpen waar het niet nodig is, of op het niveau waar het niet nodig is (subsidiariteit) – maar geen ideologische afkeer hoor.
@L
Dat van dat examen, of in ieder geval instructie, is een serieuze suggestie, ook voor scootmobiels. Zou heel wat gewonden schelen.
Een investering in instructies/examen levert inderdaad (waarschijnlijk) minder gewonden op en is daarmee ook een besparing op zorgkosten.Je hebt dus gelijk.
Oegh, dat kostte moeite om mijn strot uit te krijgen… :-p 😉
Een streng kijkende, uitsluitend Spaans sprekende beveiligingsmedewerker, pikt mij kordaat uit de rij. Er wordt een andere, minstens even strenge en in het geheel niet sprekende beveiliger bij gehaald. Hij pakt een paspoort uit mijn hand, kijkt er zeker drie seconden aandachtig naar, richt zijn blik vervolgens op mij, kijkt nogmaals in het paspoort, knikt dat ik door mag lopen en geeft me het paspoort van mijn twaalfjarige dochter terug. Alles onder controle.
Een allerorigineelst ‘ik zie d’r nog best kek uit voor m’n leeftijd’-Ik-je; pakkend geschreven ook.
Een paar witregels zouden geen kwaad kunnen.
Eindoordeel: 7.5 (zeveneneenhalf)
@L
Nee, maar DSR heeft er bewust geen aandacht aan gegeven. Want uiteindelijk went alles en DSR is nu eenmaal een acquired taste, voor rijpere geesten.
@L
Uiteraard wel aandacht aan gegeven in de algemene afweging, maar niet in de repliek. Schrijven is schrappen, dat weet je ook. Nee, als de DSR met sofisterijtje wilt pakken, dan moet je eerder van huis.
Ach, doorlooptijd… stel je zou een doorlooptijd van bijna niks hebben, en je moest telkens op een drafje…. Nou ja, je weet wel. Het leven zou er niet gemakkelijker op worden.
Maar wat doet het er allemaal ook toe: je constateert dat je qua levensvisie naar DSR toegroeit. Het kan erger toch?
Zoek leuke boeken over de dood. Niet over de dood van een lieve opoe die zo schattig haar laatste scheetje liet toen de poes er met haar prothese vandoor ging. En ook niet over de stoere papa die de kinderen strak in de veertien ogen kijkend zich te buiten ging aan een semi wetenschappelijke benadering van wat niemand weet.
Nee, boeken waarin iemand sterft en we tussen de regels de haat en pijn van David Bowie meekrijgen of het zwijgen van Joost Zwagerman.
Nee, de boeken over de dood die ik de rest van mijn leven wil lezen zijn misschien nog niet geschreven. Iets voor HR of voor DSR? Rechter Roozenwater! Een geweldig pseudo.
Beter dan gekif.
Opa gaat klussen met kleinzoon D., 8 jaar. Kleindochter A., 6 jaar, heeft ook interesse en kijkt met ontzag naar de gevaarlijk lijkende zaag. Als ze verneemt dat zagen best veilig is, als je het maar goed leert, is ze bijna om en wil ze ook zagen. Sommige mensen hebben een kunstgebit, weet ze, neptanden noemt ze die. Voor de zekerheid vraagt ze oma: „Oma, zijn er ook nepvingers?”
Op de loopbrug fiets ik stapvoets twee Marokkaanse jongetjes en hun zusje voorbij. Ene jongetje tegen zijn zusje (zusje op een step, hooguit vier jaar oud): “als je ons kwijt bent…”, “ja” zegt het meisje, “…dan bel je meteen Mohammed 3”.
Het lijkt wel alsof de inzender zijn tekst in stukken heeft geknipt, gehusseld, opgeplakt en het resultaat heeft ingezonden. Net als gisteren straalt het ongemak de lezer tegemoet.
“De hoge vaas die ik gisteren heb gebracht kom ik ophalen. Zoals afgesproken gevuld met rode rozen.” is in van de lelijkste woordrangschikkingen die DSR uit hoofde van zijn functie heeft moeten verwerken. Zeg het eens een paar keer hardop, met de voorgestelde interpunctie, je zou er hoofdpijn van krijgen.
Ook is de gebruikelijke vermelding van de plaats van handeling achterwege gelaten. Nu kunnen we het wel raden, maar het wordt de lezer niet gemakkelijk gemaakt.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Dertig jaar geleden woonde ik als uitwisselingsstudent in Houston, al na drie weken moest ik met mijn gastouders vluchten voor een orkaan. We hadden geluk, de storm veranderde van richting en we konden terug naar huis. Voor mijn Amerikaanse ouders was het niet de laatste orkaan, maar ze hielden droge voeten. Ooit gaan we verhuizen, zeiden ze resoluut. Dertig jaar later is het zover, de verhuiswagen is besteld en de verhuisdozen zijn ingepakt. Jammer alleen dat die dozen nu door de gang drijven, de meubels ruim een meter onder water staan, en dat mijn mom en dad naar droog gebied zijn gevlucht. Op CNN zie ik een verslaggever in een boot, die door de straten van mijn Texaanse dorp vaart.
Oepsie, overheen gelezen. Dan heb ik alleen nog als verklaring dat Arjan tegenwoordig in Tietjerksteradeel woont, en als je die metropool vergelijkt met Houston is de laatste inderdaad een durp.
Tietjerksteradeel telt 31.888, Groot Houston zes miljoen. Arjans Texaanse dorp kan dus onmogelijk Houston zijn.
Twee mogelijke verklaringen:
– Arjan woont in een Texaans dorp en ziet op CNN een verslaggever in een boot door de straten van zijn dorp varen.
– Dertig jaar geleden vluchtte hij samen met zijn gastouders naar een Texaans dorp. Datzelfde Texaans dorp, toen nog veilig gebied, is nu ook overstroomd.
Goed werk, Rozenwater! We weten nu dus dat Arjan woonde in Dickinson, zo’n 45 km ten zuidoosten van Houston. Overigens noemt Dickinson zichzelf een City met rond 20,000 inwoners.
Neemt allemaal niet weg dat de verwoesting in de wijde omtrek groot is. Wij houden Irma dan ook nauwlettend in de gaten.
heerrozenwater 
Geldproblemen
Twee vriendinnen bespreken de budgettaire uitdagingen waar ze in het nieuwe schooljaar voor staan.
„Nu is er dus een sushirestaurantje gekomen, hè. Eén minuut lopen van mijn school vandaan. Dus ik daar eten in de pauze. Is het nog lekker ook.”
„Ja, ik begrijp je. Zoals ik altijd hoop dat alle twintig kleren die ik meeneem in het pashokje van mijn favo kledingwinkel me ontzettend stom zullen staan.”
Mirjam Killian
LikeLike
DSR neemt nota van het geanimeerde Ik-jeslogo. Het werk van onze blogbaas?
LikeLike
Inderdaad, het werk van uw blogbaas. Er zitten een paar schoonheidsfoutjes in maar een kniesoor die daarop let.
LikeLike
De opmars van de debilisering van de samenleving is blijkbaar niet te stuiten.
Personen die deze bijeen getypte waanzin persklaar maken hebben kennelijk dezelfde opleiding doorworsteld als deze ‘twee vriendinnen’.
Vroeger was er een schooltype BLO waar personen met beperkte geestelijke vermogens liefdevol een aantal jaren werden ondergebracht waarna zij in de maatschappij meestal een baan verkregen als ‘meisje van Verkade’ of schoonmaker (m/v/h/l/b/qrstuvw) in een openbaar toilet. Ook kon je deze steunpilaren van de maatschappij tegenkomen als bestuurder van een Amsterdamse taxi of als kaartjescontroleur in een voetbalstadion. Helaas zijn openbare toiletten, fabrieken van zoetwaren en voetbalstadions zoals ze vroeger bestonden verdwenen. Alleen de taxi’s zijn er nog maar die worden bestuurd door (*********gecensureerd**********).
Op zaterdag 26 augustus had ik het euvele plan opgevat om per spoorwegen naar onze hoofdstad te reizen, wegens een afspraak om 11.30 u met een bijzondere relatie aldaar. Om 8.30 u. stapten we (jawel, mijn echtgenote (v) ging mee) op het station Assen in een wagon der eerste klasse en nog geen twee minuten daarna reden we in de goede richting. Reeds bij station Meppel werden wij gesommeerd de trein te verlaten omdat die niet verder reed.
‘Wegens werkzaamheden kunt u verder reizen met de snelbus naar Zwolle, die buiten het station gereed staat’ werd omgeroepen. ‘Beste reizigers’ kon er niet eens af. We keken elkaar verschrikt aan. Eén bus? Het zou toch niet waar zijn?
Gelukkig hadden we ons vergist. Er stonden drie bussen en ongeveer driehonderd reizigers in de rij ervoor. Om een lang verhaal kort te maken, we arriveerden na geruim verloop van tijd in Zwolle. De intercity naar Den Haag was nog niet gearriveerd, er was een zgn. ‘vertraging’ opgetreden.
Na verloop van tijd kwam er inderdaad een trein, plus de aankondiging dat de intercity naar Den Haag niet verder zou rijden dan Almere Centraal, wegens werkzaamheden.
Dit land wordt geteisterd door ‘werkzaamheden’ op het spoor en altijd in een vrij weekeinde.
Daar hebben we vroeger voor gestreden, voor de vrije zaterdag!
We stapten in en nestelden ons in een stiltecoupé, een knusse, afsluitbare ruimte met vier fauteuils.
De aangekondigde vertrektijd was reeds lang verstreken, toen de stilte wreed verstoord werd door een blikkerige stem die meldde dat er helaas een wisselstoring was opgetreden, waardoor de trein nog niet kon vertrekken. Excuses werden gemaakt en toen werd het weer stil.
Tien minuten later klonk een andere stem door de luidsprekers die vertelde dat we moesten uitstappen omdat de trein niet meer ging rijden. Wegens een wisselstoring. Geen excuses, laat staan beste reizigers. O ja, we moesten letten op de stationsomroeper (m/v/blo etc.) die verdere mededelingen zou doen.
Hebt u wel eens op een perron der Nederlandse Spoorwegen gestaan tussen honderden vertwijfelde ‘beste reizigers’ die allemaal in een kastje naast hun hoofd staan te schreeuwen? Een aanrader!
In arren moede liepen we naar de ondergrondse stationshal waar mededelingenborden hangen waarop geen mededelingen verschijnen. Toen werd verstaanbaar omgeroepen dat op perron 7 de intercity naar Den Haag stond. We keken elkaar opgelucht aan en richtten onze schreden naar de opgang van perron 7. Naast het perron stond een trein! Op de vertrekborden stond dat de trein niet verder dan Almere Centraal zou rijden wegens werkzaamheden, maar dat kon ons niet bommen, wij konden verder reizen!
We zouden onze afspraak niet op tijd halen, mijn vrouw belde en vertelde dat we iets later zouden arriveren op Amsterdam CS. Nee, ze wist niet hoeveel later. Mijn vrouw bleek later een zieneres te zijn, maar op dat moment wisten wij dat nog niet.
De Oostvaardersplassen trokken aan ons voorbij. Grapje, het is natuurlijk omgekeerd.
Na een tussenstop in Lelystad (waarom zou iemand dáár nou willen wonen?) arriveerden we in Almere Centraal. We moesten ondersteken naar een ander perron waar de trein naar Amsterdam CS zou staan.
Niet dus. -10 stond op zo’n vertrekbord. Gelukkig waren dat minuten, geen graden, het was bewolkt maar wel droog gelukkig.
Er arriveerde een trein van het type Sprinter. Stampvol en er moesten nog zeker zo’n 200 mensen bij. Even dacht ik in de Japanse metro te zijn verzeild, daar hebben ze witgehandschoende mannen (m/v/hbo) die de passagiers de stampvolle metrowagons induwen, maar hier duwden ze zichzelf naar binnen. Of niet.
De Sprinter vertrok zonder ons. Hij was vol, net als het perron. De volgende trein zou over een half uur komen, maar dan zouden er nog meer reizigers vanuit Zwolle zijn gearriveerd.
Wij besloten terug te gaan.
De terugreis liep gesmeerd. Er stonden 6 bussen bij het station Zwolle, voor reizigers (beste) richting Meppel. Drie bussen waren al vol, de andere drie niet maar daar konden we niet in omdat de deur dicht was. Na bijna twintig minuten wachten kwamen er drie chauffeurs aan die de deuren van de bus openden zodat we er in konden. Ze waren effe lunse.
Gelukkig kwamen er meer bussen, uiteindelijk lukte het ons om in Meppel te geraken.
De trein stond klaar, we konden zitten en eindelijk terug naar huis keren. Er kwam zelfs een koffiemeisje (een soort pakezelin) langs met instant oploskoffie die nog smaakte ook.
Voorlopig mijden we de trein maar in oktober moeten we naar Maastricht. In het weekend.
Dat wordt gewoon autorijden.
LikeLike
Like dus, het geschrevene, niet het kleine leed.
LikeLike
Wat een ellende! Nou ja, je hebt het mooi van je af kunnen schrijven.
Wil je een tip van een ervaren en zeer tevreden buiten-de-spits-treinreiziger? Altijd deze website raadplegen voor je de trein neemt: http://www.ns.nl/reisinformatie/werk-aan-het-spoor
LikeLike
Het zilveren lijntje van deze wolk is een spannend verslag, dat dan weer wel, Letter! En je hebt in ieder geval geen saaie dag gehad. :- Als voor de afspraak in Amsterdam een nieuwe poging wordt gedaan en dat wordt ook autorijden, raad ik je wel aan een P+R te gebruiken buiten de stadswallen en de reis te vervolgen met het OV. Het ligt er natuurlijk een beetje aan waar je precies moet zijn maar als ik dat doe ipv trein bevalt het me tot dusver uitstekend.
LikeLike
PS: Het stikt deze zomer en de weekenden inderdaad van ‘de werkzaamheden’; er moet heel veel gebeuren en weekenden en zomertijd zijn verhoudingsgewijs de rustigste momenten. Dat doet je je hart vasthouden voor de spitsmomenten, waarvan ik ook de nodige heb mogen meemaken.
LikeLike
PPS: de NS-app Reisplanner geeft ook info over storingen e.d. op je geplande reis. Helaas buitelen daarvan vaak zoveel over elkaar dat de app het ook niet meer bijhoudt, zoals ik laatst heb ervaren. :-p
LikeLike
Lekker on topic, de kop in Het Parool vandaag: “In september wordt het staan in de trein: de NS verwacht problemen”
LikeGeliked door 1 persoon
Lieve mensen, Bas heeft weer een fantastisch mooie introductie geschreven! Zie https://apiedapie.com/
We hebben afgesproken elkaars blog een beetje te promoten. Vandaar
LikeLike
“Heeft voor mij noch het handjevol reageerders op blog HR – dat toch al hier reageert of meeleest – ook geen enkele toegevoegde waarde.”
zegt hij op zijn blog. Dubbel negatief, dus hij is het helemaal met je eens 😉
LikeLike
Dubbel like dus dat is twee maal leuk. Wel leuk om ongezien hier langs te komen. Lekker letters plempen zonder zicht of kwaliteit.
LikeLike
@HR
Erg vriendelijk wordt er anders niet over ons, en in het bijzonder jou, geschreven:
“…..daarin bijgestaan door zijn kompaan die er niet voor schroomt om er zelfs ordinaire doorverwijslinkjes bij te plaatsen.”
Als of je je aan iets onbehoorlijks, bijna misdadigs, schuldig maakt.
(DSR is trouwens pas begonnen met doorverwijslinkjes, toen APD daar hier mee begon. We zouden onze handen voor de oren hebben geslagen vanwege het loeiende hypocrisie-alarm, ware het niet dan onze trommelvliezen al aan flarden waren gescheurd tijdens de vele vorige keren.)
LikeLike
Nou ja zeg, heb ik finaal overheen gelezen. Kampioen linkjesplaatsen verwijt de ketel dat ie zwart ziet 😦 😦 😦 😦 😦 😦
Weet je nog hoe Apiedapie http://www.drasties.com/ overspoelde met linkjes naar zijn blog? Had jij nog zo’n hekel aan.
LikeLike
Ach, de buurman is niet in zijn eerste -laten we het vriendelijk houden- inconsistentietje, gestikt.
LikeLike
Ook like, ook waar. Maar wat waar is hieft niet altijd beledigend te zijn en of blijven.
LikeLike
Het ging een tijdje heel goed tussen Bas en mij. We plaatsten over en weer linkjes, dat leek me zelfs een stilzwijgende afspraak om elkaars blog te promoten (en het trashtalken een spel om de bezoekersaantallen op te jagen). Bas zijn nuffige “Ik ga me maar weer eens een tijdje met leukere mensen bezig houden” is serieuzer gebleken dan ik mocht vermoeden. 😦
Aanstaande vrijdag het maandelijkse statistiekpraatje. We hebben nu al meer dan 10.000 views gehad, een absoluut record. Vrijdag zal ik een ranglijstje maken van koppenwinnaars. Zonder anoniemen erbij is dat toch een stuk aardiger.
LikeLike
Demarrage
Mijn vrouw heeft net boodschappen gedaan en rijdt met volle fietstassen naar huis. Onderweg passeert ze twee jongens van een jaar of vijftien, type kakker, op omafietsen. Als ze net voorbij is, zegt een van hen: „Daar baal ik zo van, die ouwe taarten op van die elektrische fietsen die je inhalen”.
Mijn vrouw knijpt meteen in de remmen, gaat naast ze rijden en bijt ze toe: ‘Eén, ik ben geen ouwe taart en twee, dit is geen elektrische fiets. En met mijn oren is trouwens ook niets mis. Dag hoor, jongens!”
Ze krijgen een kleur en mompelen iets wat op excuses zou kunnen duiden, maar mijn vrouw hoort ze al niet meer. Ze plaatst een splijtende demarrage.
Dick te Boekhorst
LikeLike
Nou, die vrouw van Dick die staat d’r mannetje hoor! Hij schrijft het allemaal maar wat graag op (dat doet zijn vrouw dan weer niet), met een ronkende liefdesverklaring aan het eind. Dat wordt vroeg koken vanavond, vroeg aan de karnemelkse pap en dan te bedstede nog voor het grote licht uit is!
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
PS Het lijkt me inderdaad heel vervelend als ouwe taarten op liegfietsen je inhalen, of wanneer je aan de kant wordt geblaft door hunder spandexdragende echtgenoten die racen in kuddeverband. Gelukkig is Brussel zo fietsonvriendelijk dat je daar geen last van hebt.
LikeLike
Je weet niet wat je zegt. De hele wereld is jaloers op het fietsvriendelijke klimaat hier in Nederland en met de elektrische fiets wordt dat klimaat alleen maar nog vriendelijker. Actieradius wordt flink vergroot waardoor nog meer mensen op de fiets naar hun werk gaan.
Dat aan de kant blaffen wordt ook weer zo overdreven. Ik fiets heel veel (langs de Amstel bijvoorbeeld) maar ben nog nooit door een groepje wielrenners aan de kant geblaft. Wel een incidenteel “pas op” maar dat mag geen naam hebben.
LikeLike
De ziekenboeg vol met brekebenen en zere heupen zul je bedoelen. De scooterjeugd heeft de naam. maar de babyboomers (al dan niet toevallig ook de grootste groep alcoholmisbruikers, tot groete zorg van de medische stand) vullen de ambulances.
Verplicht fietsexamen als je zonodig wilt sjezen.
LikeLike
Wat een uitvergroting van een in wezen gering probleem. Tienduizenden bejaarden komen vanachter de geraniums vandaan juist dóór de elektrische fiets. Dat er daarmee een paar extra doden in het verkeer vallen is een te verwaarlozen prijs. De gewonnen gezondheid weegt daar ruim tegenop.
LikeLike
Amoreel en cynisch tot op het bot, die HR.
Ik vraag me af hoeveel mensen daadwerkelijk tot beweging worden bewogen; het lijken me eerder de reeds fietsende ouderen die opschalen. En je spreekt slechts van doden, maar vlak de gewonden niet uit.
Kennelijk is er een probleem. Een selectieve test voor ouderen kan allicht helpen, net als een vergunningsstelsel voor selfscannen in de supermarkt.
LikeLike
Vergunningsstelsel…nee, da is wel al te gek. Een inefficientieheffing kan volstaan.
LikeLike
Ik dacht dat jij een liberale levensovertuiging had, zo min mogelijk ingrijpen van de overheid. Heb ik me daarin vergist?
Oh shit, helemaal vergeten de AVV aan te maken. Aan de slag!
LikeLike
De Correspondent heeft een (pas afgesloten) interessante serie over de fiets: Fiets vs File.
https://decorrespondent.nl/7036/fietsen-is-een-geniale-oplossing-voor-het-fileprobleem-denk-mee-over-de-beste-weg-ernaartoe/514164537216-4f87b537
LikeLike
Vergunningstelsels – hè ja, nog wat meer regeltjes en bureaucratie erbij. Gelukkig dat het ironisch bedoeld is.
LikeLike
@HR
DSR is helemaal niet zo liberaal, of liever gezegd libertair. Inderdaad, geen overheidsingrijpen waar het niet nodig is, of op het niveau waar het niet nodig is (subsidiariteit) – maar geen ideologische afkeer hoor.
@L
Dat van dat examen, of in ieder geval instructie, is een serieuze suggestie, ook voor scootmobiels. Zou heel wat gewonden schelen.
LikeLike
Een investering in instructies/examen levert inderdaad (waarschijnlijk) minder gewonden op en is daarmee ook een besparing op zorgkosten.Je hebt dus gelijk.
Oegh, dat kostte moeite om mijn strot uit te krijgen… :-p 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Nou, dat viel toch wel mee?
Vanaf nu zal het alleen maart gemakkelijker gaan.
LikeLike
Dat weet ik nog zo net niet. Sowieso wordt iets alleen gemakkelijker als het regelmatig gedaan wordt, en zo vaak heb je nou ook weer niet gelijk. :-p
LikeLike
Paspoort
Een streng kijkende, uitsluitend Spaans sprekende beveiligingsmedewerker, pikt mij kordaat uit de rij. Er wordt een andere, minstens even strenge en in het geheel niet sprekende beveiliger bij gehaald. Hij pakt een paspoort uit mijn hand, kijkt er zeker drie seconden aandachtig naar, richt zijn blik vervolgens op mij, kijkt nogmaals in het paspoort, knikt dat ik door mag lopen en geeft me het paspoort van mijn twaalfjarige dochter terug. Alles onder controle.
Eva Wolfert
LikeLike
Een allerorigineelst ‘ik zie d’r nog best kek uit voor m’n leeftijd’-Ik-je; pakkend geschreven ook.
Een paar witregels zouden geen kwaad kunnen.
Eindoordeel: 7.5 (zeveneneenhalf)
LikeGeliked door 1 persoon
Eens met DSR – getver, alweer 😮 – maar het ‘kordaat’ mag er wel uit, net als de eindzin.
LikeLike
DSR zei toch al dat ’t steeds makkelijker, en vanzelfsprekender, wordt -milde glimlachicoon-
LikeLike
O. je hebt over ‘getver’ heen gelezen?
LikeLike
@L
Nee, maar DSR heeft er bewust geen aandacht aan gegeven. Want uiteindelijk went alles en DSR is nu eenmaal een acquired taste, voor rijpere geesten.
LikeLike
Als je bewust geen aandacht aan de complete reactie geeft, is je oordeel dus op slechts een deel gebaseerd en daarmee waardeloos. 🙂
Dat alles went, daar ben ik het in principe wel mee eens. Maar het gaat om de doorlooptijd.
LikeLike
@L
Uiteraard wel aandacht aan gegeven in de algemene afweging, maar niet in de repliek. Schrijven is schrappen, dat weet je ook. Nee, als de DSR met sofisterijtje wilt pakken, dan moet je eerder van huis.
Ach, doorlooptijd… stel je zou een doorlooptijd van bijna niks hebben, en je moest telkens op een drafje…. Nou ja, je weet wel. Het leven zou er niet gemakkelijker op worden.
Maar wat doet het er allemaal ook toe: je constateert dat je qua levensvisie naar DSR toegroeit. Het kan erger toch?
LikeLike
Wat je laatste zin betreft: ik zit nog even te peinzen. :-p
LikeLike
Qua erger: je kunt tijdens een tussenlanding vanwege slecht weer terecht komen in Derry, Maine.
LikeLike
Zoek leuke boeken over de dood. Niet over de dood van een lieve opoe die zo schattig haar laatste scheetje liet toen de poes er met haar prothese vandoor ging. En ook niet over de stoere papa die de kinderen strak in de veertien ogen kijkend zich te buiten ging aan een semi wetenschappelijke benadering van wat niemand weet.
Nee, boeken waarin iemand sterft en we tussen de regels de haat en pijn van David Bowie meekrijgen of het zwijgen van Joost Zwagerman.
Nee, de boeken over de dood die ik de rest van mijn leven wil lezen zijn misschien nog niet geschreven. Iets voor HR of voor DSR? Rechter Roozenwater! Een geweldig pseudo.
Beter dan gekif.
LikeLike
Leuke boeken over de dood?
LikeLike
Nepvingers
Opa gaat klussen met kleinzoon D., 8 jaar. Kleindochter A., 6 jaar, heeft ook interesse en kijkt met ontzag naar de gevaarlijk lijkende zaag. Als ze verneemt dat zagen best veilig is, als je het maar goed leert, is ze bijna om en wil ze ook zagen. Sommige mensen hebben een kunstgebit, weet ze, neptanden noemt ze die. Voor de zekerheid vraagt ze oma: „Oma, zijn er ook nepvingers?”
Anke de Jong-Van der Graaf
LikeLike
@Eend
Iedereen krijgt vroeg of laat met de dood te maken. Daarmee omgaan, kun je net als zwemmen niet uit een boekje leren.
Laat voor de rest iedereen maar gewoon kijfen, dat doen we al jaren. We zullen je bellen als we een groepstherapeut van node zijn.
LikeLike
Kriebels, wat is het toch weer moeizaam geschreven! Alleen maar die voorletters, het zijn toch geen deliquenten? Verzin anders iets.
Gevaarlijk lijkende…gevaarlijk lijk… gevaarlijk ogend zal de inzender hebben bedoeld?
En ja, er zijn ook nepvingers, dat heet een prothese. Kortom, oninteressante prietpraat.
Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)
LikeGeliked door 1 persoon
Op de loopbrug fiets ik stapvoets twee Marokkaanse jongetjes en hun zusje voorbij. Ene jongetje tegen zijn zusje (zusje op een step, hooguit vier jaar oud): “als je ons kwijt bent…”, “ja” zegt het meisje, “…dan bel je meteen Mohammed 3”.
LikeLike
Mijn geliefde is jarig
De hoge vaas die ik gisteren heb gebracht kom ik ophalen. Zoals afgesproken gevuld met rode rozen.
Naast mij staan een man en een vrouw. Naar mij kijkend mompelt hij: „Zo, zo.”
Ik neem het zekere voor het onzekere en zeg: „Tja, wat goed te maken.”
„Oké. Nou, zó bont maak ik het nooit.”
Jaap Bellaar Spruyt
LikeLike
Het lijkt wel alsof de inzender zijn tekst in stukken heeft geknipt, gehusseld, opgeplakt en het resultaat heeft ingezonden. Net als gisteren straalt het ongemak de lezer tegemoet.
“De hoge vaas die ik gisteren heb gebracht kom ik ophalen. Zoals afgesproken gevuld met rode rozen.” is in van de lelijkste woordrangschikkingen die DSR uit hoofde van zijn functie heeft moeten verwerken. Zeg het eens een paar keer hardop, met de voorgestelde interpunctie, je zou er hoofdpijn van krijgen.
Ook is de gebruikelijke vermelding van de plaats van handeling achterwege gelaten. Nu kunnen we het wel raden, maar het wordt de lezer niet gemakkelijk gemaakt.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Verhuizen
Dertig jaar geleden woonde ik als uitwisselingsstudent in Houston, al na drie weken moest ik met mijn gastouders vluchten voor een orkaan. We hadden geluk, de storm veranderde van richting en we konden terug naar huis. Voor mijn Amerikaanse ouders was het niet de laatste orkaan, maar ze hielden droge voeten. Ooit gaan we verhuizen, zeiden ze resoluut. Dertig jaar later is het zover, de verhuiswagen is besteld en de verhuisdozen zijn ingepakt. Jammer alleen dat die dozen nu door de gang drijven, de meubels ruim een meter onder water staan, en dat mijn mom en dad naar droog gebied zijn gevlucht. Op CNN zie ik een verslaggever in een boot, die door de straten van mijn Texaanse dorp vaart.
Arjan Dokman
LikeLike
Een Ikje in de categorie ‘nu actueel’. Arjan heeft wel heel lang moeten wachten voordat-ie het kon insturen.
LikeGeliked door 3 people
“Mijn Texaanse dorp“? Houston?
LikeLike
Er zullen toch wel meer plaatsen in het pad van Harvey liggen? Waaronder dorpen?
LikeLike
Absoluut, maar volgens Arjan woonde hij in Houston.
LikeLike
Misschien heeft Houston geen stadsrechten? 😉
LikeLike
Da’s een goeie, Bertje, dat zal het zijn!
LikeLike
Oepsie, overheen gelezen. Dan heb ik alleen nog als verklaring dat Arjan tegenwoordig in Tietjerksteradeel woont, en als je die metropool vergelijkt met Houston is de laatste inderdaad een durp.
LikeLike
Tietjerksteradeel telt 31.888, Groot Houston zes miljoen. Arjans Texaanse dorp kan dus onmogelijk Houston zijn.
Twee mogelijke verklaringen:
– Arjan woont in een Texaans dorp en ziet op CNN een verslaggever in een boot door de straten van zijn dorp varen.
– Dertig jaar geleden vluchtte hij samen met zijn gastouders naar een Texaans dorp. Datzelfde Texaans dorp, toen nog veilig gebied, is nu ook overstroomd.
LikeLike
“We zullen het nooit weten”, zullen we maar zeggen.
LikeLike
Zeg nooit nooit…
LikeLike
Goed werk, Rozenwater! We weten nu dus dat Arjan woonde in Dickinson, zo’n 45 km ten zuidoosten van Houston. Overigens noemt Dickinson zichzelf een City met rond 20,000 inwoners.
Neemt allemaal niet weg dat de verwoesting in de wijde omtrek groot is. Wij houden Irma dan ook nauwlettend in de gaten.
LikeGeliked door 1 persoon