Komt mijn vrouw kwaad met de donderdageditie (12/10) van NRC binnen. „Wie heeft beslist dat Limburg niet meer meedoet bij Rutte III?”
Ik zeg: „Waar heb je het over?” Dan verwijst ze naar de voorpagina van de krant, waarop een foto van Nederland staat zonder Limburg. Ik dus ook boos en wil een ikje sturen.
„Ach, doe maar”, zegt ze. „Je denkt toch niet dat ze dat durven te publiceren!”
Morgen weer een kinder-Ik-je alstublieft, in plaats van zo’n gedrocht in ‘komp een vrouwtje bij de dokter’-stijl.
Hilarisch dat ‘een Ik-je sturen” bij verondersteld chauvinistisch onrecht waar in andere landen burgeroorlogen over uitbreken kennelijk de eerste reflex is. Allemaal onzin natuurlijk, maar wat wonen we toch op een onschuldig plekje.
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
…..Mijn schema van de dag overziende, stel ik vast, dat ik iets niet zo op orde heb als ’n ander.
Er zijn er, die dezer dagen hun vreugde dansjes, opleuken met allerhande tegeltjes wijsheden. ’n Half naakt roept de fraaiste, in-te-lijsten kreetjes op.
Ik stel vast , dat er daarnaast tegelijkertijd luitjes zijn, die “ikjes”
maken & insturen. Waar halen ze de tijd vandaan?
Maandagmorgen, omstreeks negen uur. De intercitytrein uit Den Haag rijdt Amsterdam Centraal binnen, na een reis die niet geheel volgens dienstregeling is verlopen. Vanuit de luidspreker klinkt de stem van de conducteur: „Wegens een defecte trein bij Amsterdam Sloterdijk komen wij aan met een vertraging van … o nee! dat mag ik niet zeggen … komen wij 22 minuten later aan dan gepland. Namens NS onze excuses hiervoor. Wij wensen u nog een fijne dag.”
Alle informatie die nodig is om het incident terug te leiden naar de conducteur in kwestie is aanwezig. Hopelijk krijgt ie er geen gedonder mee.
En voor de rest zou ik er m’n schoenen nog niet aan vegen.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Eens in de twee jaar heb ik contact met KPN over het verlengen van mijn mobiele abonnement. Afgelopen week was het weer zover. Een enthousiaste dame stond me te woord: „Hoi, met Cynthia van KPN, waarmee kan ik je helpen?”
Ik stelde mijn vraag en Cynthia zei me dat ze mijn gegevens erbij zou halen. Ze had goed nieuws voor mij: „Ik heb jouw abonnement gecheckt en je bent compleet!” Toch goed om te horen als je de 55 bent gepasseerd. En wat betekent dat dan voor mij, vroeg ik: „Dat ik jou korting mag geven!”
Afsluitend vroeg Cynthia of ik nog een tip voor haar had. Iets minder tutoyeren, stelde ik haar voor. Het was even stil en toen reageerde Cynthia: „Hoe bedoel je?”
En………floep! De teletijsmachine spuugt ons uit in het jaar 2007. Internettelefoontjes rukken langzaam op in het straatbeeld en iedereen zit op Hyves. In de krant zien we weinig kinder-Ik-jes, maar het is ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige’ van de klok slaat. Winkelpersoneel, bedienende jongen en meisjes en vooral callcenteragents, ze worden allemaal zorgvuldig gescreend op Ik-baar materiaal om ze te kakken te zetten, een trend die niet lang daarna zal overslaan naar de spreekkamer van de dokter.
Graag weer terug naar het heden!
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
Daar heb je dacht ik DSR weer met zijn eeuwige ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige‘ maar in dit geval is de kwalificatie volledig terecht. Dat een helpdeskmedewerker onbekend is met een niet-alledaags woord is het vermelden niet waard. Tom moet verder niet zeuren. Diezelfde helpdeskmedewerker heeft namelijk een training gehad om jeugdig klinkende klanten te tutoyeren. Tom wordt met zijn 55 blijkbaar nog niet als ouwe lul ingeschat. Kun je toch mooi in je zak steken, Tom.
Verhuizen naar een appartement met 24-uurszorg is voor mijn dementerende moeder onvermijdelijk geworden. Het zorgteam wil voor haar komst wat meer van haar weten en mij wordt gevraagd een zeven pagina’s tellende vragenlijst met haar in te vullen. Het is een hele klus: hoogte- en dieptepunten van haar leven passeren de revue. Met de vraag of zij nog toekomstplannen heeft is zij snel klaar: „Hemelen”, luidt haar montere antwoord.
En alweer geen kinder-Ik-je…. Wee degene wiens gebeden worden verhoord -zucht-
Vreemd genoeg nog nooit ‘hellen’ of ‘verniksen’ als tegenhanger van ‘hemelen’ tegengekomen, ondanks de secularisatie. De hemel blijft toch een blij vooruitzicht dat ons streelt.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Op een doordeweekse avond zit ik in een tram richting Amsterdam Centraal de krant te lezen. Duurde de rit nog maar langer dan twintig minuten want hoe vaak kan ik, vader van twee, fulltimer, rustig mijn NRC lezen? Maar nu moet ik er echt uit. Plots herinner ik me hoe blij ik was wanneer ik als student een achtergelaten krant vond. Mijn krant blijft achter voor de gelukkige vinder, besluit ik. Wanneer ik opsta en uitcheck vraagt een jonge vrouw mij of ik daadwerkelijk van plan ben mijn troep daar voor anderen achter te laten.
Dit ikje leest even langzaam weg als een tramrit die twintig minuten te lang duurt. Het voornemen van de inzender is sympathiek, maar wordt onfortuinlijk ondergraven door de toevallige treffer van de jonge vrouw dat de NRC inderdaad troep is. Het ikje eindigt voor de verandering met een cliffhanger: liet de inzender de krant nu alsnog achter in de tram?
Als je het slim aanpakt, kun je minstens twee maal per dag, indien gewenst vaker in alle rust van je krantje genieten. Waartoe moet een mens anders poepen?
Verder complimenten voor het combineren van een ontmoeting met eenvoudige en het openbaar vervoer! Overigens en nobel sentiment, dat krant delen, vooral als je ‘m eventjes netjes opvouwt. Als gelukkige vinder voelde ik me altijd even verbonden met de rest van intellectueel Nederland.
Eindoordeel:
Ik laat in het kader van opruimen boeken achter in de trein en andere openbare plaatsen, inclusief stickertje Weggeefboek. En als ik in Utrecht moet zijn, leg ik een stapeltje in Boekspot, in Hoog Catharijne, net buiten het station, een openbare boekkast waar je gratis boeken kunt halen. En brengen, dus.
(PS Mensen met kinderen en een baan die klagen dat ze niet aan lezen toekomen, moeten hun prioriteiten anders stellen. Minder Netflixen, eerder naar bed etc)
Man, ik ben nog van de generatie dat je in de tram twee zitplaatsen nodig had om de krant te kunnen lezen zonder je medepassagiers te hinderen. Helemaal niet gezellig. Toen was ik nog gebonden aan één krantje, nu maak ik via Blendle, BBC, The Guardian, Haaretz, The New York Times, Wikipedia, Youtube, allerlei blogs etc. iedere dag weer een creatieve rondreis door internetland. Dat is toch veel aangenamer?
In een overvolle Jaarbeurshal in Utrecht, waar Lego World plaatsvindt, wordt mijn dochter aangeschoten door een duidelijk gestresste oma met haar kleinkinderen. Of mijn dochter een plattegrond heeft, want de vrouw zoekt de hoek ‘Kindje Kwijt’. Geschrokken vraagt mijn dochter: „Bent u inderdaad een kindje kwijt?” „Nee”, antwoordt de vrouw: „Opa.”
heerrozenwater 
Lef
Komt mijn vrouw kwaad met de donderdageditie (12/10) van NRC binnen. „Wie heeft beslist dat Limburg niet meer meedoet bij Rutte III?”
Ik zeg: „Waar heb je het over?” Dan verwijst ze naar de voorpagina van de krant, waarop een foto van Nederland staat zonder Limburg. Ik dus ook boos en wil een ikje sturen.
„Ach, doe maar”, zegt ze. „Je denkt toch niet dat ze dat durven te publiceren!”
Geert Gommers
LikeLike
Handige strategie van mevrouw Gommers. :-p
LikeLike
Morgen weer een kinder-Ik-je alstublieft, in plaats van zo’n gedrocht in ‘komp een vrouwtje bij de dokter’-stijl.
Hilarisch dat ‘een Ik-je sturen” bij verondersteld chauvinistisch onrecht waar in andere landen burgeroorlogen over uitbreken kennelijk de eerste reflex is. Allemaal onzin natuurlijk, maar wat wonen we toch op een onschuldig plekje.
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
LikeGeliked door 1 persoon
…..Mijn schema van de dag overziende, stel ik vast, dat ik iets niet zo op orde heb als ’n ander.
Er zijn er, die dezer dagen hun vreugde dansjes, opleuken met allerhande tegeltjes wijsheden. ’n Half naakt roept de fraaiste, in-te-lijsten kreetjes op.
Ik stel vast , dat er daarnaast tegelijkertijd luitjes zijn, die “ikjes”
maken & insturen. Waar halen ze de tijd vandaan?
LikeLike
Niet vertraagd
Maandagmorgen, omstreeks negen uur. De intercitytrein uit Den Haag rijdt Amsterdam Centraal binnen, na een reis die niet geheel volgens dienstregeling is verlopen. Vanuit de luidspreker klinkt de stem van de conducteur: „Wegens een defecte trein bij Amsterdam Sloterdijk komen wij aan met een vertraging van … o nee! dat mag ik niet zeggen … komen wij 22 minuten later aan dan gepland. Namens NS onze excuses hiervoor. Wij wensen u nog een fijne dag.”
Reinder Storm
LikeLike
Alle informatie die nodig is om het incident terug te leiden naar de conducteur in kwestie is aanwezig. Hopelijk krijgt ie er geen gedonder mee.
En voor de rest zou ik er m’n schoenen nog niet aan vegen.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Jij
Eens in de twee jaar heb ik contact met KPN over het verlengen van mijn mobiele abonnement. Afgelopen week was het weer zover. Een enthousiaste dame stond me te woord: „Hoi, met Cynthia van KPN, waarmee kan ik je helpen?”
Ik stelde mijn vraag en Cynthia zei me dat ze mijn gegevens erbij zou halen. Ze had goed nieuws voor mij: „Ik heb jouw abonnement gecheckt en je bent compleet!” Toch goed om te horen als je de 55 bent gepasseerd. En wat betekent dat dan voor mij, vroeg ik: „Dat ik jou korting mag geven!”
Afsluitend vroeg Cynthia of ik nog een tip voor haar had. Iets minder tutoyeren, stelde ik haar voor. Het was even stil en toen reageerde Cynthia: „Hoe bedoel je?”
Tom Koelemeijer
LikeLike
En………floep! De teletijsmachine spuugt ons uit in het jaar 2007. Internettelefoontjes rukken langzaam op in het straatbeeld en iedereen zit op Hyves. In de krant zien we weinig kinder-Ik-jes, maar het is ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige’ van de klok slaat. Winkelpersoneel, bedienende jongen en meisjes en vooral callcenteragents, ze worden allemaal zorgvuldig gescreend op Ik-baar materiaal om ze te kakken te zetten, een trend die niet lang daarna zal overslaan naar de spreekkamer van de dokter.
Graag weer terug naar het heden!
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
LikeGeliked door 1 persoon
Daar heb je dacht ik DSR weer met zijn eeuwige ‘NRC-lezer ontmoet eenvoudige‘ maar in dit geval is de kwalificatie volledig terecht. Dat een helpdeskmedewerker onbekend is met een niet-alledaags woord is het vermelden niet waard. Tom moet verder niet zeuren. Diezelfde helpdeskmedewerker heeft namelijk een training gehad om jeugdig klinkende klanten te tutoyeren. Tom wordt met zijn 55 blijkbaar nog niet als ouwe lul ingeschat. Kun je toch mooi in je zak steken, Tom.
LikeLike
Toekomst
Verhuizen naar een appartement met 24-uurszorg is voor mijn dementerende moeder onvermijdelijk geworden. Het zorgteam wil voor haar komst wat meer van haar weten en mij wordt gevraagd een zeven pagina’s tellende vragenlijst met haar in te vullen. Het is een hele klus: hoogte- en dieptepunten van haar leven passeren de revue. Met de vraag of zij nog toekomstplannen heeft is zij snel klaar: „Hemelen”, luidt haar montere antwoord.
Carina Warnaar
LikeLike
En alweer geen kinder-Ik-je…. Wee degene wiens gebeden worden verhoord -zucht-
Vreemd genoeg nog nooit ‘hellen’ of ‘verniksen’ als tegenhanger van ‘hemelen’ tegengekomen, ondanks de secularisatie. De hemel blijft toch een blij vooruitzicht dat ons streelt.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Met een atheïstische versie is ook niets mis: „Verniksen”, luidt haar montere antwoord.
LikeLike
Troep
Op een doordeweekse avond zit ik in een tram richting Amsterdam Centraal de krant te lezen. Duurde de rit nog maar langer dan twintig minuten want hoe vaak kan ik, vader van twee, fulltimer, rustig mijn NRC lezen? Maar nu moet ik er echt uit. Plots herinner ik me hoe blij ik was wanneer ik als student een achtergelaten krant vond. Mijn krant blijft achter voor de gelukkige vinder, besluit ik. Wanneer ik opsta en uitcheck vraagt een jonge vrouw mij of ik daadwerkelijk van plan ben mijn troep daar voor anderen achter te laten.
Christiaan Kuilman
LikeLike
Dit ikje leest even langzaam weg als een tramrit die twintig minuten te lang duurt. Het voornemen van de inzender is sympathiek, maar wordt onfortuinlijk ondergraven door de toevallige treffer van de jonge vrouw dat de NRC inderdaad troep is. Het ikje eindigt voor de verandering met een cliffhanger: liet de inzender de krant nu alsnog achter in de tram?
LikeLike
Als je het slim aanpakt, kun je minstens twee maal per dag, indien gewenst vaker in alle rust van je krantje genieten. Waartoe moet een mens anders poepen?
Verder complimenten voor het combineren van een ontmoeting met eenvoudige en het openbaar vervoer! Overigens en nobel sentiment, dat krant delen, vooral als je ‘m eventjes netjes opvouwt. Als gelukkige vinder voelde ik me altijd even verbonden met de rest van intellectueel Nederland.
Eindoordeel:
LikeLike
Ik laat in het kader van opruimen boeken achter in de trein en andere openbare plaatsen, inclusief stickertje Weggeefboek. En als ik in Utrecht moet zijn, leg ik een stapeltje in Boekspot, in Hoog Catharijne, net buiten het station, een openbare boekkast waar je gratis boeken kunt halen. En brengen, dus.
LikeLike
Goed van jou Luv
LikeLike
Dank je, hannah.
LikeLike
Eindoordeel: 6+ (zegge: zesplus)
(PS Mensen met kinderen en een baan die klagen dat ze niet aan lezen toekomen, moeten hun prioriteiten anders stellen. Minder Netflixen, eerder naar bed etc)
LikeLike
Iedereen heeft toch een smartphone tegenwoordig, waarom zou je dan nog een krant in de tram lezen?
LikeLike
Omdat een papieren krant veel aangenamer en gezelliger is – heb je dat zelf nog niet ondervonden?
LikeLike
Man, ik ben nog van de generatie dat je in de tram twee zitplaatsen nodig had om de krant te kunnen lezen zonder je medepassagiers te hinderen. Helemaal niet gezellig. Toen was ik nog gebonden aan één krantje, nu maak ik via Blendle, BBC, The Guardian, Haaretz, The New York Times, Wikipedia, Youtube, allerlei blogs etc. iedere dag weer een creatieve rondreis door internetland. Dat is toch veel aangenamer?
LikeLike
Bovendien, je smartphone als presentje voor je medeburger is veel de begrotelijk!
LikeLike
Dat is waar, daar heb ik niet van terug.
LikeLike
Kwijt
In een overvolle Jaarbeurshal in Utrecht, waar Lego World plaatsvindt, wordt mijn dochter aangeschoten door een duidelijk gestresste oma met haar kleinkinderen. Of mijn dochter een plattegrond heeft, want de vrouw zoekt de hoek ‘Kindje Kwijt’. Geschrokken vraagt mijn dochter: „Bent u inderdaad een kindje kwijt?” „Nee”, antwoordt de vrouw: „Opa.”
Annelies Goverts
LikeLike