Nadat de arts mijn zoon Sjoerd (18) haarfijn de aanstaande ingreep had uitgelegd, mocht Sjoerd een afspraak maken bij de balie. Hij werd wakker op de eerste hulp. Flauwgevallen. Een kapot gebeten tong en een flinke snee in zijn kin die gehecht moest worden. Van onder het groene doek hoorde Sjoerd de instructies aan de co-assistent die de ingreep zou uitvoeren. „Nee, niet die naald. En eerst ontsmetten.” „Wat een diepe snee”, mompelde de co. „Ik zie het bot!” „Ja, je kunt niet volstaan met alleen de huid te hechten, je moet dieper.” „Maar dat heb ik nog nooit gedaan”, stamelde de co. De rest maakte mijn zoon niet bewust mee.
Hoe is het met het jongmens? Wil het alles, geen traumatische verschijnselen……was ik toch daar & daar……tot onder het laken was het nog te volgen…weliswwaar kort, maar toch….Gelukkig was Mijn Vader daar. Noteerde even , Stukje laten zien aan Kerkhof.”geen probleem”.opsturen dus.
Ter voorbereiding op zijn eerste wintersportvakantie heeft de kleuter in Nederland een skicursus gevolgd bij een indoorskibaan. Echt skiën in Frankrijk lijkt hem heel leuk, al is tien uur in de auto natuurlijk saai. Halverwege de reis valt hij in slaap en wordt vlak voor aankomst op de bestemming wakker. Zijn moeder zegt opgewekt: „We zijn er!” Gapend rekt hij zich uit, zijn ogen verblind door het felle licht buiten. Hij kijkt naar de besneeuwde bergen en de skiënde mensen en vraagt verbaasd :„Hè?! Is wintersport búíten?!”
Sinds twee weken heb ik een werkster. „Ik heet Margot”, zei ik bij de kennismaking, „en je mag mij bij mijn voornaam noemen.” Ze was dat niet gewend en wist ook niet of ze mijn naam wel kon onthouden, dus ik zei dat ze dan maar aan het liedje Margootje, Margootje moest denken. Gisteren riep ze vanuit de keuken: „Mien, Mien!” Toen ik kwam aanrennen stond ze met een bloedende vinger bij de gootsteen, een gebroken glas lag op het aanrecht. Terwijl ik een pleister om haar vinger wond vroeg ik: „Wat hoorde ik jou nou roepen? Ik heet toch Margot?” „O ja”, zei ze, „ik wist dat uw naam met een liedje te maken had, maar ik dacht dat het Mien waar is mijn feestneus was.”
Mensenlieve ’t lijkt Mien Dobbelsteen wel. Enfin, het gebruikelijke NRC-slappe-hapje, al ontmoeten we nu wel een zeer eenvoudige, die gedienstig vousvoyeert. Haar mevrouw zou kunnen overwegen hetzelfde te doen.
Elitaristen aan gene zijde suggereren dat zo’n besje ontslagen moet worden, omdat ze een glas heeft gebroken. ’t zal wel van het laastste loontje afgaan. Koude, kille wereld…
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
Het is behaaglijk warm en weldadig rustig in de stiltecoupé van de intercity. Net ingestapte passagiers wurmen zich uit hun winterjas en nestelen zich met boek of tablet in hun stoel. Na een kwartier mindert de trein vaart en stopt op het volgende station. Luid stommelend komen een man en een vrouw binnen. Ze praten druk en hard. Zich van geen opschrift ‘stiltecoupé’ bewust zijnd klappen ze hun blindenstokken in.
Mijn vriend heeft op het toilet een sensor geplaatst waardoor het licht vanzelf aangaat en bij gebrek aan beweging weer uit. Mijn zoon van drie vindt naar het toilet gaan een heel avontuur en neemt er de tijd voor. Als het licht begint te dimmen, kijkt hij me verschrikt aan. „We moeten even zwaaien, anders gaat het licht uit”, zeg ik tegen hem. Hij kijkt naar boven en zwaait naar de lamp. „Dag licht!” roept hij.
Mijn schoonmoeder heeft de moderne technologie nog niet helemaal omarmd. Ze is bij ons en maakt zich op om af te reizen naar haar geboortehuis in Zuid-Europa. En ze vraagt zich af of de bora waait, de wind die zorgt dat vliegtuigen niet kunnen landen. Mijn man wil het voor haar uitzoeken en vraagt haar waar ze dat normaal op haar smartphone opzoekt. Aarzelend zegt ze: „Gewoon, ik bel even naar een vriendin van mij daar en vraag of het waait?”
In bed, genietend van een welverdiende nachtrust. Overigens niet eenvoudig op het Internet uit te vinden of het waait bij iemand’s “geboortehuis in Zuid-Europa”. Gelukkig weet Alicia’s schoonmoeder dat je met een smartphone ook kunt telefoneren.
heerrozenwater 
Communicatie
Nadat de arts mijn zoon Sjoerd (18) haarfijn de aanstaande ingreep had uitgelegd, mocht Sjoerd een afspraak maken bij de balie. Hij werd wakker op de eerste hulp. Flauwgevallen. Een kapot gebeten tong en een flinke snee in zijn kin die gehecht moest worden. Van onder het groene doek hoorde Sjoerd de instructies aan de co-assistent die de ingreep zou uitvoeren. „Nee, niet die naald. En eerst ontsmetten.” „Wat een diepe snee”, mompelde de co. „Ik zie het bot!” „Ja, je kunt niet volstaan met alleen de huid te hechten, je moet dieper.” „Maar dat heb ik nog nooit gedaan”, stamelde de co. De rest maakte mijn zoon niet bewust mee.
Cees Kniestedt
LikeLike
Even voor de duidelijkheid: hij komt voor een ingreep maar valt eerst flauw en het Ikje gaat over gevolgen daarvan?
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, zo heb ik het ook begrepen. De zoon valt dus twee keer flauw. Of moet je zeggen dat hij de tweede keer is flauwgelegen?
LikeLike
Nee, da’s flauw. :-p
LikeGeliked door 2 people
Hoe is het met het jongmens? Wil het alles, geen traumatische verschijnselen……was ik toch daar & daar……tot onder het laken was het nog te volgen…weliswwaar kort, maar toch….Gelukkig was Mijn Vader daar. Noteerde even , Stukje laten zien aan Kerkhof.”geen probleem”.opsturen dus.
LikeGeliked door 1 persoon
Wie is u?
LikeLike
Wintersport
Ter voorbereiding op zijn eerste wintersportvakantie heeft de kleuter in Nederland een skicursus gevolgd bij een indoorskibaan. Echt skiën in Frankrijk lijkt hem heel leuk, al is tien uur in de auto natuurlijk saai. Halverwege de reis valt hij in slaap en wordt vlak voor aankomst op de bestemming wakker. Zijn moeder zegt opgewekt: „We zijn er!” Gapend rekt hij zich uit, zijn ogen verblind door het felle licht buiten. Hij kijkt naar de besneeuwde bergen en de skiënde mensen en vraagt verbaasd :„Hè?! Is wintersport búíten?!”
Renata Beck
LikeLike
De kinderikjes zijn weer terug.
LikeLike
Zolang de kinderlijkjes maar wegblijven.
LikeLike
😳
LikeLike
Tutoyeren
Sinds twee weken heb ik een werkster. „Ik heet Margot”, zei ik bij de kennismaking, „en je mag mij bij mijn voornaam noemen.” Ze was dat niet gewend en wist ook niet of ze mijn naam wel kon onthouden, dus ik zei dat ze dan maar aan het liedje Margootje, Margootje moest denken. Gisteren riep ze vanuit de keuken: „Mien, Mien!” Toen ik kwam aanrennen stond ze met een bloedende vinger bij de gootsteen, een gebroken glas lag op het aanrecht. Terwijl ik een pleister om haar vinger wond vroeg ik: „Wat hoorde ik jou nou roepen? Ik heet toch Margot?” „O ja”, zei ze, „ik wist dat uw naam met een liedje te maken had, maar ik dacht dat het Mien waar is mijn feestneus was.”
Margot Hille-Kalkdijk
LikeLike
Waar is DSR als je hem nodig hebt??
LikeLike
Bij “Mien, Mien” was het al duidelijk. :-p
LikeLike
Trouwens raar: kan de naamloze werkster wel een achternaam maar geen voornaam onthouden?
LikeGeliked door 1 persoon
Kom rechtertje, we hebben onze pleidooien gedaan en wachten op je oordeel! Vooral HeRoWa zit op hete kolen. 😉
LikeLike
Mensenlieve ’t lijkt Mien Dobbelsteen wel. Enfin, het gebruikelijke NRC-slappe-hapje, al ontmoeten we nu wel een zeer eenvoudige, die gedienstig vousvoyeert. Haar mevrouw zou kunnen overwegen hetzelfde te doen.
Elitaristen aan gene zijde suggereren dat zo’n besje ontslagen moet worden, omdat ze een glas heeft gebroken. ’t zal wel van het laastste loontje afgaan. Koude, kille wereld…
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeGeliked door 1 persoon
“Elitaristen aan gene zijde”… Heeft DSR een lijntje met boven? (of juist met beneden?) 😱
LikeGeliked door 1 persoon
Stiltecoupé
Het is behaaglijk warm en weldadig rustig in de stiltecoupé van de intercity. Net ingestapte passagiers wurmen zich uit hun winterjas en nestelen zich met boek of tablet in hun stoel. Na een kwartier mindert de trein vaart en stopt op het volgende station. Luid stommelend komen een man en een vrouw binnen. Ze praten druk en hard. Zich van geen opschrift ‘stiltecoupé’ bewust zijnd klappen ze hun blindenstokken in.
Andries van den Broek
LikeLike
Heel goed. Lekker puh. Domme blindensokken.
LikeLike
Tja. Vragen of blinden als ze een coupé binnengaan eerst even vragen of het een stiltecoupé is natuurlijk verboden, want stilte.
LikeGeliked door 1 persoon
Dag licht!
Mijn vriend heeft op het toilet een sensor geplaatst waardoor het licht vanzelf aangaat en bij gebrek aan beweging weer uit. Mijn zoon van drie vindt naar het toilet gaan een heel avontuur en neemt er de tijd voor. Als het licht begint te dimmen, kijkt hij me verschrikt aan. „We moeten even zwaaien, anders gaat het licht uit”, zeg ik tegen hem. Hij kijkt naar boven en zwaait naar de lamp. „Dag licht!” roept hij.
Noah van Klaveren
LikeLike
Het zal de naderende lente wel zijn, want ja hoor, kinderIkjestijd.
LikeLike
Wind
Mijn schoonmoeder heeft de moderne technologie nog niet helemaal omarmd. Ze is bij ons en maakt zich op om af te reizen naar haar geboortehuis in Zuid-Europa. En ze vraagt zich af of de bora waait, de wind die zorgt dat vliegtuigen niet kunnen landen. Mijn man wil het voor haar uitzoeken en vraagt haar waar ze dat normaal op haar smartphone opzoekt. Aarzelend zegt ze: „Gewoon, ik bel even naar een vriendin van mij daar en vraag of het waait?”
Alicia Spelberg
LikeLike
Waarom vraagt zoon waar zij het opzoekt? Kan hij het zelf ook niet?
LikeLike
Hij kan het, net als ik, niet vinden. Waar is Ad Hok als je zijn hulp nodig hebt?
LikeLike
Zou de vliegmaatschappij dat niet melden op de site?
LikeLike
In bed, genietend van een welverdiende nachtrust. Overigens niet eenvoudig op het Internet uit te vinden of het waait bij iemand’s “geboortehuis in Zuid-Europa”. Gelukkig weet Alicia’s schoonmoeder dat je met een smartphone ook kunt telefoneren.
LikeGeliked door 2 people
gisteren leek het een goed plan, dit Ikje
LikeGeliked door 2 people
Alicia, er is niks mis mee, ook vandaag nog.
LikeLike