Met Doerak, onze hond, wandelen we in Drenthe. Een bordje ‘verboden voor honden’ doet ons aarzelen om door te lopen. Een passerende dame brengt uitkomst. „Mevrouw, wordt er iemand boos als we toch doorlopen?”
„Ja”, zegt ze, „de boswachter; maar toevallig ben ik zijn vrouw en ik weet dat hij vandaag niet aan het werk is.”
‘Mevrouhou, wordt er iemand boos als we het toch doe-hoen?’
‘Domineer, als wi’j nou um zaotedagavond um vief veur twaalf uut ’t cafee vertrekk’n en wi’j um vief oaver twoalf thuus, holdn’t wi’j ons dan wel an de zundagsru-hust?’
Je loopt in een natuurgebied en je stomme hond met z’n stomme naam met z’n stomme zakdoek om z’n nek zijn ergens niet welkom. Het is lente en allerlei zeldzame en minder zeldzame beesten zitten midden in de paring. Wees blij dat je er uberhaupt mag lopen en bok op met je hond!
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
Sommige tekstjes zijn cyclisch. Neen, niets ter bevestiging, gewoon een gevoel van……die mevrouw, bekend gezicht….de chat mevrouw misschien…..neen, die was toch op een andere manier. Zo strompel ik ter linker- & ter rechter zijde de hersenen, die daarvoor dienen, af. Geen contact, niets. Toch, je kunt veel zeggen, maar ze komt me wel bekend voor?
Ik ga roland garos kijken, misschien, valt er dan ’n muntje…..ze lijkt op……
Mijn zoontje van 11 volgt de laatste weken fanatiek de Ronde van Italië. Als wij op de fiets voor een boodschap weggaan van huis, vertrekt hij een paar seconden eerder dan ik. Als ik even later langszij fiets, kijkt hij mij hoopvol aan en vraagt: ‘Zullen we samenwerken?’
De nieuwe wasmachine wordt gebracht. Mijn vrouw en ik (beiden 71 jaar) informeren bij de monteur naar de levensduur van het nieuwe apparaat. Deze kijkt ons keurend aan en zegt: „Ongeveer vijftien jaar, dat haalt u wel.”
Een zonnig weekend in Philadelphia, 1963. Op een bankje in een park lees ik, terugdenkend, Bellow of Updike of de gedichten van Eliot.
Met een man die naast mij komt zitten, een aantal jaar ouder maar jong genoeg, praat ik een poosje over moderne Amerikaanse literatuur. Ooit iets gelezen van …? Sorry, nooit van gehoord.
We wandelen naar een boekwinkel. Daar laat hij een boek inpakken, overhandigt het met een buiging, en voor ik ook maar kan bedanken, is hij weg.
Dat boek was Letting Go van Philip Roth en dat was het begin van mijn levenslange liefdesrelatie met zijn boeken.
Maar het heeft tientallen jaren geduurd voor ik me realiseerde dat ik dat boek van de schrijver zelf had gekregen.
Had graag meer gehoord over die realisatie tientallen jaren later. Op vakantie in de Ardennen, bij het forellenvissen ‘jamaar wacht es even!”? Of heel keurig tijdens een fragment van Zomergasten, je verslikkend in een toastje?
Ik lig op bed bij de eerste hulp en wacht op een arts. Ondertussen lees ik over de privacywet AVG. Privacy is hot en iedereen is er druk mee. Dan hoor ik aan de andere kant van het gordijn de arts vragen: „Meneer, mocht er tijdens de operatie iets misgaan. Moeten wij u dan reanimeren?” Een emotioneel gesprek tussen vader en dochter volgt. Ik begrijp dat ze in sommige situaties die vraag moeten stellen, maar ik voel me opgelaten en ongemakkelijk dat ik er getuige van ben. Het liefst loop ik weg, maar dat laat mijn gescheurde meniscus niet toe. Ik zoek in mijn tas naar mijn oortjes terwijl ik denk: waar is de privacy als het écht nodig is?
In het dagelijks leven, aldus een zaadje plantend in de hoofdn en harten van zowel kinderen als grote mensen. Zoals nu dus. Wedden dat je het zelf binnenkort gebruikt? Denk dan maar even aan good ol’ DSR.
Sinds kort woont mijn moeder op de in onze ogen geweldige zorgboerderij Hoeve Loevestein in Donderen. Dit is een kleinschalige opvang voor ouderen met dementie zoals je iedereen die daarmee te kampen heeft, zou toewensen. Een van de medewerkers vertelde me dat mijn moeder haar vanmorgen aanklampte en op samenzweerderige toon, haast fluisterend zei: „Jullie moeten wel uitkijken hier, want weet je, het werkt hierboven niet meer allemaal (wijzend naar haar hoofd). Het is de alzheimer en dat is besmettelijk, want iedereen die hier woont heeft het al!”
heerrozenwater 
Boswachter
Met Doerak, onze hond, wandelen we in Drenthe. Een bordje ‘verboden voor honden’ doet ons aarzelen om door te lopen. Een passerende dame brengt uitkomst. „Mevrouw, wordt er iemand boos als we toch doorlopen?”
„Ja”, zegt ze, „de boswachter; maar toevallig ben ik zijn vrouw en ik weet dat hij vandaag niet aan het werk is.”
Gerard Wiarda
LikeLike
‘Mevrouhou, wordt er iemand boos als we het toch doe-hoen?’
‘Domineer, als wi’j nou um zaotedagavond um vief veur twaalf uut ’t cafee vertrekk’n en wi’j um vief oaver twoalf thuus, holdn’t wi’j ons dan wel an de zundagsru-hust?’
Je loopt in een natuurgebied en je stomme hond met z’n stomme naam met z’n stomme zakdoek om z’n nek zijn ergens niet welkom. Het is lente en allerlei zeldzame en minder zeldzame beesten zitten midden in de paring. Wees blij dat je er uberhaupt mag lopen en bok op met je hond!
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
LikeLike
Zouden mevrouw en meneer boswachter woorden hebben?
LikeLike
Dat zit ‘r dik in.
LikeGeliked door 1 persoon
Ekke ruuk boer’n smurf.
LikeLike
Ek roeze wiesneusies.
LikeLike
“(…) Toen ‘k ’s morgens hier nog stil aan ’t werk zag staan / Die ‘k ’s avonds halen moest in Ispahaan.”
LikeGeliked door 1 persoon
Henk mot uutkiekuh.
LikeLike
Sommige tekstjes zijn cyclisch. Neen, niets ter bevestiging, gewoon een gevoel van……die mevrouw, bekend gezicht….de chat mevrouw misschien…..neen, die was toch op een andere manier. Zo strompel ik ter linker- & ter rechter zijde de hersenen, die daarvoor dienen, af. Geen contact, niets. Toch, je kunt veel zeggen, maar ze komt me wel bekend voor?
Ik ga roland garos kijken, misschien, valt er dan ’n muntje…..ze lijkt op……
LikeLike
Giro
Mijn zoontje van 11 volgt de laatste weken fanatiek de Ronde van Italië. Als wij op de fiets voor een boodschap weggaan van huis, vertrekt hij een paar seconden eerder dan ik. Als ik even later langszij fiets, kijkt hij mij hoopvol aan en vraagt: ‘Zullen we samenwerken?’
Jacco Lansbergen
LikeLike
Tsja, als ie nog had gevraagd of ze samen een pufje zouden nemen…
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeGeliked door 1 persoon
Ik snap wat de Giro in dit verband is (is niet te vermijden) en ook wat er met de opmerking bedoeld wordt, maar het is wel een insiders joke.
LikeLike
Omdat jij ervoor kiest om in deze een uitsider te zijn. De opmerking over samenwerken was trouwens niet Giro-specifiek.
LikeLike
Niet Giro-specifiek? Hoe zou je als wielrenonbewuste dan ‘samenwerken op de fiets’ moeten interpreteren?
LikeLike
Als: zullen we een tandem aanschaffen?
LikeLike
Dat zou inderdaad kunnen.
LikeLike
Laat maar, kippeke -mild zuchticoontje-
LikeLike
Taxatie
De nieuwe wasmachine wordt gebracht. Mijn vrouw en ik (beiden 71 jaar) informeren bij de monteur naar de levensduur van het nieuwe apparaat. Deze kijkt ons keurend aan en zegt: „Ongeveer vijftien jaar, dat haalt u wel.”
Willem Mertens
LikeLike
Complimenten voor de tijdige plaatsing!
LikeLike
Disclaimer: aan betreffende tijdige plaatsing kunnen geen rechten worden ontleend.
LikeLike
Een smaak noch kraag ouderen-Ik-je -gaap-
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike
Boek
Een zonnig weekend in Philadelphia, 1963. Op een bankje in een park lees ik, terugdenkend, Bellow of Updike of de gedichten van Eliot.
Met een man die naast mij komt zitten, een aantal jaar ouder maar jong genoeg, praat ik een poosje over moderne Amerikaanse literatuur. Ooit iets gelezen van …? Sorry, nooit van gehoord.
We wandelen naar een boekwinkel. Daar laat hij een boek inpakken, overhandigt het met een buiging, en voor ik ook maar kan bedanken, is hij weg.
Dat boek was Letting Go van Philip Roth en dat was het begin van mijn levenslange liefdesrelatie met zijn boeken.
Maar het heeft tientallen jaren geduurd voor ik me realiseerde dat ik dat boek van de schrijver zelf had gekregen.
Benita Nieskens
LikeLike
DSR is geen helderziende maar de Ik die je wist dat ging komen is eindelijk hier. -zucht-
Je zou denken dat veel lezen tot goed schrijven leidt, maar kennelijk zijn het geen communicerende vaten.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Aan de Amsterdamse grachten bepeinsde DSR de Nederlandse literatuur, van Vondel tot Wilmink maar vooral Reve en Hermans.
(….)
Dat boek was ‘De aanslag’ van ene Harry Mulisch.
(…) van de schrijver zelf gekregen had.
LikeLike
Had graag meer gehoord over die realisatie tientallen jaren later. Op vakantie in de Ardennen, bij het forellenvissen ‘jamaar wacht es even!”? Of heel keurig tijdens een fragment van Zomergasten, je verslikkend in een toastje?
LikeLike
Wie is Benita Nieskens eigenlijk? Kun je haar even googlen, DSR? Ik heb het veel te druk. Volgens mij heeft Benita wel meer ikjes geschreven.
LikeLike
Gordijn
Ik lig op bed bij de eerste hulp en wacht op een arts. Ondertussen lees ik over de privacywet AVG. Privacy is hot en iedereen is er druk mee. Dan hoor ik aan de andere kant van het gordijn de arts vragen: „Meneer, mocht er tijdens de operatie iets misgaan. Moeten wij u dan reanimeren?” Een emotioneel gesprek tussen vader en dochter volgt. Ik begrijp dat ze in sommige situaties die vraag moeten stellen, maar ik voel me opgelaten en ongemakkelijk dat ik er getuige van ben. Het liefst loop ik weg, maar dat laat mijn gescheurde meniscus niet toe. Ik zoek in mijn tas naar mijn oortjes terwijl ik denk: waar is de privacy als het écht nodig is?
Petra Berger
LikeLike
Terwijl ik denk + diepzinnige overdenking -.> ‘Denken moet je aan een paard overlaten, want die heeft de kop veel groter’.
En ja, de wereld is niet perfect, zeker niet in een ziekenhuis.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Neem dan een blauwe vinvis.
LikeLike
L.: DSR citeert een in onbruik geraakt Nederlands spreekwoord.
LikeLike
Aha. Misschien kan die dan weer IN gebruik raken door ‘paard’ te vervangen door ‘blauwe vinvis’.
LikeLike
Niet in onbruik van DSR gebruikt het regelmatig.
LikeLike
Elders dan op deze site, dus?
LikeLike
In het dagelijks leven, aldus een zaadje plantend in de hoofdn en harten van zowel kinderen als grote mensen. Zoals nu dus. Wedden dat je het zelf binnenkort gebruikt? Denk dan maar even aan good ol’ DSR.
LikeLike
Wij denken allemaal regelmatig aan de goeie ouwe DSR. Wie is de oude man eigenlijk – papa?
LikeGeliked door 1 persoon
Besmet
Sinds kort woont mijn moeder op de in onze ogen geweldige zorgboerderij Hoeve Loevestein in Donderen. Dit is een kleinschalige opvang voor ouderen met dementie zoals je iedereen die daarmee te kampen heeft, zou toewensen. Een van de medewerkers vertelde me dat mijn moeder haar vanmorgen aanklampte en op samenzweerderige toon, haast fluisterend zei: „Jullie moeten wel uitkijken hier, want weet je, het werkt hierboven niet meer allemaal (wijzend naar haar hoofd). Het is de alzheimer en dat is besmettelijk, want iedereen die hier woont heeft het al!”
Bien Velds
LikeLike
Nogal een lang relaas om bij de pointe te komen.
LikeLike