Donderdag 4 januari 2024, in de trein van Enschede naar Den Haag. Halverwege Amersfoort-Utrecht komt de zon achter de wolken vandaan. Direct aansluitend volgt een mededeling van de conducteur. „Beste reizigers, graag attendeer ik u op een bijzonder verschijnsel links in de rijrichting van de trein. Daar ziet u de ster van ons zonnestelsel, de zon, die op een unieke wijze plots zichtbaar is geworden. Neemt u vooral de kans waar om dit voor Nederland bijzondere moment in u op te nemen.”
Michiel Heldeweg
Bas voelt (in het intro) geen echte warmte voor de gekjes (DSR, Ilona, pawi, lummel en Ad Hok):
Het eerste volledige jaar zonder jennende reageerders, die de blogbeheerder, zijn vrienden en zakenrelaties, andere reageerders en uiteindelijk zelfs nietsvermoedende ikjesauteurs in het reactieveld uiterst onbeschoft bejegenden, is overigens uitstekend bevallen. Degenen die destijds verontwaardigd waren over het bannen van de vervelendste klier vonden zijn gesar wel grappig. En ze wilden de rest van zijn “oeuvre” niet missen. Opgeruimd? Staat netjes!
Bas over het Ikje:
Dit oubollige grapje werd ook vorige week weer duizenden malen per dag gemaakt, vooral in kantoortuinen en … ook ik heb me er weer aan bezondigd. Dat was bij de kapper. Met de ikjes beoogde de NRC een tijdsbeeld te schetsen van het leven van alledag in Nederland. Dat lukt aardig zo.
Pawi is er vroeg bij:
Wat een poëet! Waarschijnlijk een herintreder.
Lummel, onze bejaarde mokummer:
Er schuilt een Amsterdammer in deze conducteur. Nu nog even aan een het onvervalst Amsterdamse accent werken. Tip voor de conducteur de z wordt dan als s uitgesproken.Oefenen met: ik heb de son sien sakke in de see.
Ad Hok weet zelfs Bas te vriend te houden!
Ik heb het overigens in de laatste alinea van het intro niet over Ad Hok. Die goeie man wilde gewoon ikjes becommentariëren en dacht door onzorgvuldig lezen dat dat hier niet meer zou kunnen. Van hem heb ik nooit enig gesar of andersoortige negativiteit, zoals meeheulen, ondervonden, maar juist normale omgangsvormen. Dit even als verduidelijking vanwege een aantal binnenstromende ongeruste reacties.
Met een van de twee logerende kleinzoons (9) gaan mijn man en ik een van de kerststallen bekijken die ook vandaag nog in mijn woonplaats Sibbe staan. Sibbe is de enige plek in Nederland waar nog mergel uit de grond wordt gehaald en alle figuren van de kerststal die wij nu bewonderen zijn kunstig gebeeldhouwd uit deze unieke natuursteen. „Heel knap gemaakt”, vindt kleinzoon. Maar naar de paddenstoeltjes en andere versierselen die het beschermende glas omlijsten wijzend zegt hij met de blik van een kenner: „Dat kun je gewoon bij de Action halen.”
Ina Smits
Bas:
Een van de twee kleinzoons, een van de zoveel kerststallen, maar gelukkig wel in de enige plek in Nederland. En ze zien alle figuren.
Ina is kwantitatief ingesteld en dat komt haar schrijfstijl niet ten goede. Ik geef er een mager zesje voor, een krat bier, een lekkere vlaai, een van de lekkerste van het land, en drie bitterballen.
Intussen schalt nu wel die opvallende reclamekreet “en … Action!” in mijn hoofd. Zie dat er maar weer eens uit te krijgen.
DSR
Dit Ik-je werd mede mogelijk gemaakt door buurtvereniging Hip Sibbe.Al met al maar een breedsprakig geval. Ben blij dat we geen Action in de buurt hebben.
De fysiotherapeut komt bij mij aan huis nadat ik een knieoperatie heb gehad. Hij is tevreden. Het lopen gaat al goed. We gaan nu werken aan het versterken van de kracht in het geopereerde been. We spreken over wat ik op dit moment wel en niet kan. Ik vertel hem dat ik de afgelopen week gemiddeld 4.800 stappen per dag heb gezet, met een uitschieter naar 7.300. Out of the blue vraagt de fysio: „Waar kom je vandaan?” Ik antwoord: „Oorspronkelijk uit Den Haag.” Waarop hij schaterlachend zegt: „Ik bedoelde: van hoeveel stappen vóór de operatie?”
Livia Verstegen
Bas:
“Schaterlachend” … gelukkig maar.
DSR:
Opnieuw much ado about nothing, om maar in de gratuite Engelse termen te blijven.
Ik ben aan het werk op den spoedeisende hulp en wil een geboren-en-getogen Amsterdamse patiënte van eind-80 jaar opnemen. Ik vraag haar naar haar sociale situatie, zodat we tijdig het nazorg-traject in kaart kunnen brengen.
Op de vraag of ze kinderen heeft antwoordt ze: „Ja ik heb twee kinderen.” Er volgt een korte stilte en daarna vult ze aan: „Maar één daarvan is geëmigreerd.”
„O, waar woont die dan?”
Het blijft nog even stil en dan klinkt het opeens: „Rotterdam!”
Anne-Lotte van der Lingen
Bas:
Hoe krijgt Anne-Lotte het uit haar pen: “Ik vraag haar naar haar sociale situatie, zodat we tijdig het nazorg-traject in kaart kunnen brengen”? Staat ze in de Tweede Kamer, de rechtszaal? Ik vermoed dat ze deze taal dagelijks moet bezigen in haar verslagen en rapportages naar gezondheidsinstellingen. Aan admin gaat tegenwoordig 80% van de tijd op, ten koste van toewijding, passie, zorg en werkplezier.
Qua grapje van het ouwe mensje: oh gossie wat lief! Maar ik moet gaan oppassen, want ook dit oubollige grapje zou ik zelf kunnen maken. Is helemaal mijn humor!
DSR:
Boy howdy, een medisch ouwemensen-Ik-je in Dorknoperstijl met een Amsterdammer in de hoofdrol! Het valt nog mee dat de zoon niet is doodverklaard.Ik laat het aan de al dan niet geëmigreerde Mokummers over e.e.a. van duiding te voorzien.
Op Twitter/X krijg je de indruk dat half Nederland nu gelooft dat de pandemie is gecreëerd of gebruikt om de mensen te onderdrukken. Zo erg is het gelukkig nog niet maar het is zeer verontrustend.
Ook ik ben vaak geamuseerd hoe honden en baasjes op elkaar kunnen lijken. Toch was mijn verbazing groot toen ik met mijn hond wandelde, een muts dragend waar mijn haar onderuit kwam. Een man hield me staande en zei: „U heeft dezelfde flaporen als uw hond.”
Margot Lodewijk
Het commentaar op de buurtblogs is net zo weinig urgent als het ikje van vandaag dus laten we vandaag maar even links liggen.
Ik ga nog wel op zoek naar een bijpassend plaatje.
Toen ik als achtjarig jongetje nog wat dikker was, gingen we met ons gezin bij mijn overgrootmoeder van 93 op bezoek, op de thee met koekjes. Na een gezellig halfuurtje aan gesprekken kneep ze voor de grap in een van mijn vetrolletjes. Zonder erbij na te denken kneep ik haar zachtjes terug in haar buik. Iedereen begon te lachen. Ik lachte wat mee, maar dat lachen van de rest vond ik overdreven. Tot mijn moeder in de auto naar huis uitlegde dat bij oudere vrouwen alles een beetje gaat hangen. Toen realiseerde ik dat ik niet in haar buik had geknepen.
Philip van Wijk, 14 jaar
Bas:
Philip haalt jeugdherinneringen op. Ook qua schrijfstijl is hij zijn tijd tientallen jaren vooruit. “Oma’s hangtieten” had ik er graag boven zien staan.
Pawi:
Philip heeft er zes jaar over gedaan voor hij dit durfde te schrijven. En nu kunnen we meelachen. Mij lukt het vandaag nog niet zo goed.
DSR:
Enfin, gelukkig ging het niet over opa die eens wilde zien of kleinzoon al spierballen kreeg.
Ik verfoei AI niet zozeer, maar ik vind de verhaaltjes, verzonnen door AI, geen vlees en geen vis. Het is me allemaal iets te neutraal en vrijblijvend…
heerrozenwater 
Verschijnsel
Donderdag 4 januari 2024, in de trein van Enschede naar Den Haag. Halverwege Amersfoort-Utrecht komt de zon achter de wolken vandaan. Direct aansluitend volgt een mededeling van de conducteur. „Beste reizigers, graag attendeer ik u op een bijzonder verschijnsel links in de rijrichting van de trein. Daar ziet u de ster van ons zonnestelsel, de zon, die op een unieke wijze plots zichtbaar is geworden. Neemt u vooral de kans waar om dit voor Nederland bijzondere moment in u op te nemen.”
Michiel Heldeweg
Bas voelt (in het intro) geen echte warmte voor de gekjes (DSR, Ilona, pawi, lummel en Ad Hok):
Bas over het Ikje:
Pawi is er vroeg bij:
Lummel, onze bejaarde mokummer:
Ad Hok weet zelfs Bas te vriend te houden!
LikeLike
De Action
Met een van de twee logerende kleinzoons (9) gaan mijn man en ik een van de kerststallen bekijken die ook vandaag nog in mijn woonplaats Sibbe staan. Sibbe is de enige plek in Nederland waar nog mergel uit de grond wordt gehaald en alle figuren van de kerststal die wij nu bewonderen zijn kunstig gebeeldhouwd uit deze unieke natuursteen. „Heel knap gemaakt”, vindt kleinzoon. Maar naar de paddenstoeltjes en andere versierselen die het beschermende glas omlijsten wijzend zegt hij met de blik van een kenner: „Dat kun je gewoon bij de Action halen.”
Ina Smits
Bas:
DSR
LikeLike
Herstelstappen
De fysiotherapeut komt bij mij aan huis nadat ik een knieoperatie heb gehad. Hij is tevreden. Het lopen gaat al goed. We gaan nu werken aan het versterken van de kracht in het geopereerde been. We spreken over wat ik op dit moment wel en niet kan. Ik vertel hem dat ik de afgelopen week gemiddeld 4.800 stappen per dag heb gezet, met een uitschieter naar 7.300. Out of the blue vraagt de fysio: „Waar kom je vandaan?” Ik antwoord: „Oorspronkelijk uit Den Haag.” Waarop hij schaterlachend zegt: „Ik bedoelde: van hoeveel stappen vóór de operatie?”
Livia Verstegen
Bas:
DSR:
Ad Hok:
In the office?
LikeLike
LikeLike
Geëmigreerd
Ik ben aan het werk op den spoedeisende hulp en wil een geboren-en-getogen Amsterdamse patiënte van eind-80 jaar opnemen. Ik vraag haar naar haar sociale situatie, zodat we tijdig het nazorg-traject in kaart kunnen brengen.
Op de vraag of ze kinderen heeft antwoordt ze: „Ja ik heb twee kinderen.” Er volgt een korte stilte en daarna vult ze aan: „Maar één daarvan is geëmigreerd.”
„O, waar woont die dan?”
Het blijft nog even stil en dan klinkt het opeens: „Rotterdam!”
Anne-Lotte van der Lingen
Bas:
DSR:
LikeLike
LikeLike
Zo langzamerhand begint het idee om te emigreren steeds aantrekkelijker te worden, maar naar welk land…..? De keuze wordt wel steeds beperkter.
LikeLike
Scandinavie?
Op Twitter/X krijg je de indruk dat half Nederland nu gelooft dat de pandemie is gecreëerd of gebruikt om de mensen te onderdrukken. Zo erg is het gelukkig nog niet maar het is zeer verontrustend.
LikeLike
De Scandinavische landen hebben me nooit echt getrokken, vermoedelijk vanwege de temperaturen daar in het algemeen. 😉
De sociale media evenmin….
LikeGeliked door 1 persoon
Net als de bazin
Ook ik ben vaak geamuseerd hoe honden en baasjes op elkaar kunnen lijken. Toch was mijn verbazing groot toen ik met mijn hond wandelde, een muts dragend waar mijn haar onderuit kwam. Een man hield me staande en zei: „U heeft dezelfde flaporen als uw hond.”
Margot Lodewijk
Het commentaar op de buurtblogs is net zo weinig urgent als het ikje van vandaag dus laten we vandaag maar even links liggen.
Ik ga nog wel op zoek naar een bijpassend plaatje.
LikeLike
Denk je een keer te helpen, krijg je dit. Pfff, WordPress!
LikeGeliked door 1 persoon
Ik worstel ook met die nieuwe editor, Ad. Neem je absoluut niets kwalijk.
Druk vandaag met mantelzorg, nog geen tijd gehad het ikje te plakken.
LikeLike
LikeLike
Je hebt wel degelijk geholpen, hoor, Ad. Ik heb geen internetabonnement op de NRC, anders had ik het wel geprobeerd. Hopelijk is Roos niet ziek…
LikeGeliked door 1 persoon
Gelukkig niet!
LikeLike
En het eerste gedeelte van het ikje lees ik gewoon bij Lummel en Bas. Schept toch een band, haha!
LikeLike
Na herlezing blijkt dat eerste gedeelte eigenlijk helemaal niet nodig.
LikeGeliked door 1 persoon
De kneep
Toen ik als achtjarig jongetje nog wat dikker was, gingen we met ons gezin bij mijn overgrootmoeder van 93 op bezoek, op de thee met koekjes. Na een gezellig halfuurtje aan gesprekken kneep ze voor de grap in een van mijn vetrolletjes. Zonder erbij na te denken kneep ik haar zachtjes terug in haar buik. Iedereen begon te lachen. Ik lachte wat mee, maar dat lachen van de rest vond ik overdreven. Tot mijn moeder in de auto naar huis uitlegde dat bij oudere vrouwen alles een beetje gaat hangen. Toen realiseerde ik dat ik niet in haar buik had geknepen.
Philip van Wijk, 14 jaar
Bas:
Pawi:
DSR:
LikeLike
LikeLike
Hoe krijg je het toch iedere keer weer voor elkaar, Roos, om het bijpassende plaatje te vinden! Knap, hoor! 🙂
LikeLike
Met de hulp van het verfoeide AI, dear Indra 🙂
LikeLike
Ik verfoei AI niet zozeer, maar ik vind de verhaaltjes, verzonnen door AI, geen vlees en geen vis. Het is me allemaal iets te neutraal en vrijblijvend…
LikeLike
Voor mij zijn die AI teksten vergelijkbaar met een sprekende papegaai. Eerst denk je, wat knap maar dan gaat dat “koppie krauw” snel vervelen.
LikeLike
Slordig van de NRC-redactie overigens om het woordje “me” niet even toe te voegen aan het woordje “realiseerde”.
LikeLike
Arme Philip, zó zijn best gedaan op het schrijven van correct Nederlands.
https://onzetaal.nl/taalloket/realiseren-dat-zich-realiseren-dat
LikeLike