De driejarige tweelingzusjes Suzanne en Louise zitten achterin de auto te keuvelen. Ineens hoor ik Louise uit het niets zeggen: „Ik wil geen vis meer eten.” Bezorgd informeer ik of er klachten zijn over de kwaliteit van het eten, maar het zit veel dieper: „Dat is zo zielig. Dan zegt een mamavis: waar is mijn lieve kindje nou gebleven?”. Louise is nogal gevoelig. Haar zus flapt er binnen twee seconden een oplossing uit: „Dan eet je de mamavis toch ook gewoon op.” Suzanne is nogal praktisch.
Jouke Waleson
Een kinderikje dat de mondhoeken even heeft laten krullen. Wat kunnen mensen toch grappig zijn als ze nog jong zijn. Zo zonde dat het er bij de meesten later grondig vanaf gaat. Van zoet naar zuur, van lollig naar nukkig, van de wieg naar het graf. Da’s het leven en daar beginnen we dan de week maar mee.
Ik wens iedereen, weer eens vanuit de eerste-klassewagon van de internationale trein naar Brussel, een prachtige dag.
Vanmorgen heb ik weer eens ervaren hoe een aardige column van Marcel van Roosmalen door middel van de blikken automatische stem van NRC om zeep geholpen werd. Gruwelijk, zoals de klemtoon op cruciale woorden verkeerd werd gelegd. Me dunkt dat je daar als columnist niet blij mee bent, zo’n gesproken versie…
Het wordt tijd voor een ikje over kinderen die kakelen vanuit een bakfiets, volledig beschermd door zoveel mogelijk plastic (want ja, ze zouden eens nat kunnen worden!). terwijl pa of ma zich het rambam trapt en zeiknat wordt door al wéér een regenbui. Ik zie ze dagelijks in ons dorp voorbij komen…de prinsjes en prinsesjes!
Een vriend van 90 rijdt op de achterbank met ons twee mee naar een feest. Vanaf die plek vertelt hij geanimeerd over alledaagse dingen. Het gaat alle kanten op; heden, verleden, meningen en standpunten over actuele politiek en oorlogen wisselen elkaar in hoog tempo af. Al redenerend kijkt hij tijdens het inparkeren tussen de voorstoelen door naar het grote scherm op het dashboard, waar de verticale en horizontale hulplijnen mij naar achteren loodsen. Hij onderbreekt zijn verhaal en vraagt terloops: „Is er tennis op televisie?”
Toine Vennix
En jawel, een eenling op de achterbank. DL Lummel en P. zijn zeker met de helm geboren…
DSR
Ja, daar lijkt het op, wees blij dat een ouwe knar van 90 nog rechtop in een auto kan zitten. Maar daar gaat het niet om. Een ikje moet, zoals ik al vaker heb gezegd, spijkerdroog geschreven worden. Er mag na het schrappen geen enkel overbodig woordje meer inzitten.
Ik praat met mijn kinderen tijdens het eten over een politieserie waar mijn dochter (13) graag naar kijkt. „Het zijn wel allemaal heel mooie mensen”, valt haar op. Ik grijp dit moment aan voor een pedagogisch praatje over dat mensen er in series en op sociale media altijd mooier uitzien dan in het echte leven. Ze valt me meteen in de rede: „Dat weten we toch, we zien jou elke dag.”
Saskia Petit
En zo stuiteren we al een week rond tussen achterbank en keukentafel, wat in feite op hetzelfde neerkomt.
En het is allemaal kletkoekerij. Wou dat er weer eens wat gebeurde.
DSR
De categorie “zelfspot” moest weer eens open. Samen met die van “typisch Nederlandse brutale kinderen”. Dan krijg je een ikje zoals dit. Mag. Kan. Maar voor mij hoeft het niet. Morgen graag weer een demente bejaarde.
Er stond een enorme, grijze Ferrari in ons stille straatje, zo rond half twaalf ’s avonds.Onder de ruitenwisser zat een nattig briefje met originele hanepoten – kennelijk van een jochie van rond de tien. Of zijn moeder, net jarig, een stukje mee mocht.Ze vond Ferrari’s zo mooi en wilde graag één keertje…Ik was geroerd. Maar jammer dat de jongen vergeten was zijn adres of telefoonnummer erbij te zetten.
Arthur Graaff
Een stil straatje, een nattig briefje, originele hanenpoten … het blijft kennelijk moeilijk zo’n ikje.
En intussen blijft de wel noodzakelijke info uit: hoe zie je aan een briefje dat het van een jochie is? Stond er een naam onder? Denk het niet.
En wat is Arthur? De eigenaar van de auto, een goede kennis van de eigenaar? En als niet: waarom staat hij dan briefjes op andermans motorkappen te lezen?
Maar goed, Arthur zal de moeite vast niet nemen om dit allemaal uit te leggen.
Bas
Mag dat niet, een briefje op andermans motorkap lezen?
Een pareltje onder de momentopnames van de samenleving. Beetje een smartlap. Meestal gaat daar iemand in dood maar gelukkig had het hier een andere reden.
Ilona
Onze zoon van vier werd in zijn zindelijkheidstraining beloond met een tatoeageplakker. Op vakantie in het zwembad ontstaat het volgende gesprek met een zwaar getatoeëerde meneer. Zoon: „Mooie tatoeages heeft u!” Tattoomeneer: „Dank je, wil jij later zeker ook?” Zoon antwoordt: „Nee, ik poep al op de wc”, en zwemt weg.
Bas van Lieshout
De pointe – zoontje associeert tatoeages met zindelijk worden en prikt daarmee ongewild door de stoerheid van de volwassen meneer – is na enig nadenken best te begrijpen, maar op de een of andere manier komt ie er niet lekker uit. Kwestie van ‘show don’t tell’: we zien het jochie niet zwemmen, we zien de tattooman niet en zelfs het (overbodige afsluitende) wegzwemmen komt daardoor bijna als verrassing.
Bas kan het misschien beter bij non-fictie houden, maar mag zo’n ikje natuurlijk best vaker proberen. Het zijn immers vingeroefeningen voor zowel debuterende als gevorderde schrijvers. Oftewel: zie maar, Bas!
“Mag dat niet, een briefje op andermans motorkap lezen?”
Alles mag, Heer Rozenwater, maar die info is niet voor jou bestemd. Dat toch gaan staan lezen is de nieuwsgierigheid, het neuzen in andermans privegegevens, waar met name de inwoners van de hoofdstad van ons land bekend om staan en door velen intens om worden gehaat.
Ga op je eigen motorkap staan lezen, pannenkoek! Of staat daar soms niks op? Jammer dan! (de a op typisch Amsterdamse wijze heel kort uitgesproken, met een brede mond en de tong tegen de voortanden).
In sommige gevallen is het wel degelijk verstandig om een briefje op een motorkap te lezen, ook als je niet de eigenaar van de auto bent.
Bijvoorbeeld wanneer iemand hulp vraagt bij het vinden van een verloren voorwerp of een getuige zoekt van een incident waarbij de auto is betrokken. Ook kan het briefje wijzen op een gevaarlijke situatie, zoals een lekkende brandstofleiding.
Nee, bal gehakt (uitgesproken op typisch Amsterdamse wijze met misprijzend hangende lippen), wie weet hoe vaak jij door misplaatste discretie mensen niet hebt geholpen.
’s Ochtends vroeg de hond uitlatend in Redfern, Australië, wijs ik de trouwe viervoeter terecht: „Niet in de goot, je hebt een stamboom…” om nog geen drie seconden later zelf gretig in de goot te springen om een groen bankbiljet van 100 dollar op te rapen.
Pim den Dekker, Waterloo NSW, Australië
Zo dan! Da’s een eind weg om je hond uit te laten!! Doet Pim dat elke dag? En waarom dan? Hier zijn toch zat plantsoentjes?
Bas
De inzender heeft dan ook geen stamboom.
100 Australische dollar is ca. 60 euro. Dat raap ik ook wel op uit een goot.
Voor minder doe ik het ook. “See a penny/ pick it up/ and all day/ you ‘ll have good luck”
DSR
Gelijk heeft Pim. 100 dollar is geen kattenpis, zelfs niet in Australië.
Sterkte met de mantelzorg, Roos! laat dit blog geen blok aan je been worden. Gewoon ermee stoppen als je geen tijd meer hebt en andere dingen/mensen veel belangrijker zijn. Ook ik heb nog maar heel weinig tijd om te reageren…
heerrozenwater 
Tweeling
De driejarige tweelingzusjes Suzanne en Louise zitten achterin de auto te keuvelen. Ineens hoor ik Louise uit het niets zeggen: „Ik wil geen vis meer eten.”
Bezorgd informeer ik of er klachten zijn over de kwaliteit van het eten, maar het zit veel dieper: „Dat is zo zielig. Dan zegt een mamavis: waar is mijn lieve kindje nou gebleven?”. Louise is nogal gevoelig.
Haar zus flapt er binnen twee seconden een oplossing uit: „Dan eet je de mamavis toch ook gewoon op.” Suzanne is nogal praktisch.
Jouke Waleson
LikeLike
LikeLike
Vanmorgen heb ik weer eens ervaren hoe een aardige column van Marcel van Roosmalen door middel van de blikken automatische stem van NRC om zeep geholpen werd. Gruwelijk, zoals de klemtoon op cruciale woorden verkeerd werd gelegd. Me dunkt dat je daar als columnist niet blij mee bent, zo’n gesproken versie…
LikeLike
Het wordt tijd voor een ikje over kinderen die kakelen vanuit een bakfiets, volledig beschermd door zoveel mogelijk plastic (want ja, ze zouden eens nat kunnen worden!). terwijl pa of ma zich het rambam trapt en zeiknat wordt door al wéér een regenbui. Ik zie ze dagelijks in ons dorp voorbij komen…de prinsjes en prinsesjes!
LikeGeliked door 1 persoon
Prachtige observatie, Indra!
Vanwege privé-omstandigheden heb ik weinig tijd om te reageren.
LikeLike
Hulplijnen
Een vriend van 90 rijdt op de achterbank met ons twee mee naar een feest. Vanaf die plek vertelt hij geanimeerd over alledaagse dingen. Het gaat alle kanten op; heden, verleden, meningen en standpunten over actuele politiek en oorlogen wisselen elkaar in hoog tempo af.
Al redenerend kijkt hij tijdens het inparkeren tussen de voorstoelen door naar het grote scherm op het dashboard, waar de verticale en horizontale hulplijnen mij naar achteren loodsen. Hij onderbreekt zijn verhaal en vraagt terloops: „Is er tennis op televisie?”
Toine Vennix
LikeLike
LikeGeliked door 1 persoon
Sociale media
Ik praat met mijn kinderen tijdens het eten over een politieserie waar mijn dochter (13) graag naar kijkt. „Het zijn wel allemaal heel mooie mensen”, valt haar op. Ik grijp dit moment aan voor een pedagogisch praatje over dat mensen er in series en op sociale media altijd mooier uitzien dan in het echte leven. Ze valt me meteen in de rede: „Dat weten we toch, we zien jou elke dag.”
Saskia Petit
LikeLike
LikeLike
Grijze Ferrari
Er stond een enorme, grijze Ferrari in ons stille straatje, zo rond half twaalf ’s avonds.Onder de ruitenwisser zat een nattig briefje met originele hanepoten – kennelijk van een jochie van rond de tien. Of zijn moeder, net jarig, een stukje mee mocht.Ze vond Ferrari’s zo mooi en wilde graag één keertje…Ik was geroerd. Maar jammer dat de jongen vergeten was zijn adres of telefoonnummer erbij te zetten.
Arthur Graaff
Mag dat niet, een briefje op andermans motorkap lezen?
LikeLike
LikeLike
Tatoeage
Onze zoon van vier werd in zijn zindelijkheidstraining beloond met een tatoeageplakker. Op vakantie in het zwembad ontstaat het volgende gesprek met een zwaar getatoeëerde meneer.
Zoon: „Mooie tatoeages heeft u!”
Tattoomeneer: „Dank je, wil jij later zeker ook?”
Zoon antwoordt: „Nee, ik poep al op de wc”, en zwemt weg.
Bas van Lieshout
LikeLike
LikeLike
“Mag dat niet, een briefje op andermans motorkap lezen?”
Alles mag, Heer Rozenwater, maar die info is niet voor jou bestemd. Dat toch gaan staan lezen is de nieuwsgierigheid, het neuzen in andermans privegegevens, waar met name de inwoners van de hoofdstad van ons land bekend om staan en door velen intens om worden gehaat.
Ga op je eigen motorkap staan lezen, pannenkoek! Of staat daar soms niks op? Jammer dan! (de a op typisch Amsterdamse wijze heel kort uitgesproken, met een brede mond en de tong tegen de voortanden).
LikeLike
In sommige gevallen is het wel degelijk verstandig om een briefje op een motorkap te lezen, ook als je niet de eigenaar van de auto bent.
Bijvoorbeeld wanneer iemand hulp vraagt bij het vinden van een verloren voorwerp of een getuige zoekt van een incident waarbij de auto is betrokken. Ook kan het briefje wijzen op een gevaarlijke situatie, zoals een lekkende brandstofleiding.
Nee, bal gehakt (uitgesproken op typisch Amsterdamse wijze met misprijzend hangende lippen), wie weet hoe vaak jij door misplaatste discretie mensen niet hebt geholpen.
LikeLike
Niet in de goot
’s Ochtends vroeg de hond uitlatend in Redfern, Australië, wijs ik de trouwe viervoeter terecht: „Niet in de goot, je hebt een stamboom…” om nog geen drie seconden later zelf gretig in de goot te springen om een groen bankbiljet van 100 dollar op te rapen.
Pim den Dekker,
Waterloo NSW, Australië
LikeLike
LikeLike
Sterkte met de mantelzorg, Roos! laat dit blog geen blok aan je been worden. Gewoon ermee stoppen als je geen tijd meer hebt en andere dingen/mensen veel belangrijker zijn. Ook ik heb nog maar heel weinig tijd om te reageren…
LikeGeliked door 1 persoon