De leraar kijkt rond in de klas en wijst een jongen met olijfzwarte krullen aan. „Toevek!” De jongen kijkt op. „Toevek?” „Ik bedoel Toefik. Lees voor.” „Je bedoelt Tofik?” „Ja, Tofik. Lees voor.” „Maar ik heet Rachid!”
Wat een vondst van de ikjesredactie: “Een Tofikje.” Flinterdun, kinderachtig en precies het soort stagiairehumor dat thuishoort bij de koffieautomaat – niet boven een ikje.
Laat Taoufik Abou gewoon voorlezen. Tel je zegeningen dat een derde-generatie gastarbeiderskind, dankzij degelijke opvoeding en goed onderwijs, de kwaliteitskrant leest en zijn stem krijgt. Dat verdient respect, geen theatertje met flauwe woordgrapjes.
Stagiaire: doe gewoon je werk en verdwijn daarna weer geruisloos in de coulissen.
Een klassiek misverstandje, precies getimed — geen moraliteit, gewoon scène. De woordspeling Tofikje lag zo voor de hand dat het bijna nalatig zou zijn geweest hem níét te maken.
B. van Vurenga daarentegen: Zijn tirade leest als afgewezen-inzendersfrustratie vermomd als cultuurkritiek. — niet omdat de grap het verdient, maar omdat zijn eigen ikje weer eens geen applaus kreeg.
heerrozenwater 
Een Tofikje
De leraar kijkt rond in de klas en wijst een jongen met olijfzwarte krullen aan. „Toevek!” De jongen kijkt op. „Toevek?” „Ik bedoel Toefik. Lees voor.” „Je bedoelt Tofik?” „Ja, Tofik. Lees voor.” „Maar ik heet Rachid!”
Taoufik Abou
LikeLike
Wat een vondst van de ikjesredactie: “Een Tofikje.” Flinterdun, kinderachtig en precies het soort stagiairehumor dat thuishoort bij de koffieautomaat – niet boven een ikje.
Laat Taoufik Abou gewoon voorlezen. Tel je zegeningen dat een derde-generatie gastarbeiderskind, dankzij degelijke opvoeding en goed onderwijs, de kwaliteitskrant leest en zijn stem krijgt. Dat verdient respect, geen theatertje met flauwe woordgrapjes.
Stagiaire: doe gewoon je werk en verdwijn daarna weer geruisloos in de coulissen.
LikeLike
Een klassiek misverstandje, precies getimed — geen moraliteit, gewoon scène. De woordspeling Tofikje lag zo voor de hand dat het bijna nalatig zou zijn geweest hem níét te maken.
B. van Vurenga daarentegen: Zijn tirade leest als afgewezen-inzendersfrustratie vermomd als cultuurkritiek. — niet omdat de grap het verdient, maar omdat zijn eigen ikje weer eens geen applaus kreeg.
Eindoordeel: ikje 8,1 (zegge: acht-komma-één) — Vurenga 1,7 (zegge: één-komma-zeven).
LikeLike