Goede kans dat DSR hier meeleest en zijn neiging tot deze reactie moet onderdrukken:
DSR is afwezig, maar toch de spilfiguur op twee blogs. Het blijft wonderlijk – verbaasd-hoofdschuddende glimlachicoon –
Wat we in die draad ook leren: Bas noemde pawi geen haatheksje, maar heel respectvol “mevrouw uit het oosten”.
Bij pawi moest ik vaak raden wat ze precies bedoelde. Mijn verzuchting was dan ook: “waarom maakt ze haar commentaar altijd zo ingewikkeld? Is ze bang om onnozel over te komen?”.
Wel erkende ik volmondig dat ze een sterke, onafhankelijke vrouw was – en dat bracht me toen op een vergelijking met Renate Rubinstein.
Meegesleept door die vergelijking, en uiteraard om DSR dwars te zitten, voegde ik daaraan toe:
Ook Renate was een onafhankelijke geest, maar liet zich beïnvloeden door één eng figuur, een meesterlijke manipulator – Weinreb, om precies te zijn.
Oh ja, zo grappig en helemaal vergeten, het knibbelknabbelknuisje mensje uit het oosten dweepte ook met Timmerark! Dat vond ze allemaal hoogstaand en literair, wat die pathetische charlatan allemaal midden in de nacht schrijlings op zijn wc-pot gezeten op zijn tablet inhamerde. Mr. Minderwaardigheidscomplex, voelde zich 24 uur per dag gekruisigd, vernederd en uitgelachen. Hij zette daarvoor zelfs zijn wekker. Zijn belangrijkste wapenfeit? Hij probeerde met een pincet de tepels van zijn hond te verwijderen, denkend dat het teken waren. Ja, toen was het wel klaar.
Ik liet Timmerark gewoon zijn gang gaan op mijn blog – ik las het simpelweg niet. Hetzelfde gold voor RSB, de saxofonist uit Manilla. DSR wilde ze allebei verbannen en werd woedend als ik niet naar zijn pijpen danste.
Overigens meldt het blogonderhoudsmannetje zich in diezelfde draad met de mededeling dat het op zíjn blog één en al vrijheid is. Een aperte onwaarheid.
DSR kreeg het daar voor elkaar dat Timmer werd verbannen en, na eindeloos aandringen, werden mijn reacties verminkt en weggemoffeld in de spelonken van het gekjesblog.
Ironisch, natuurlijk, voor een man die altijd moord en brand schreeuwde zodra zijn eigen reacties werden gemodereerd.
Op mijn vaste route op de racefiets van Rotterdam naar Zeeland passeer ik net na de Haringvlietbrug een jonge wielrenster. Met m’n 65 jaar wil ik me laten gelden en haal dus alles uit de kast om haar vooruit te blijven. Een paar kilometer verderop duikt ze in het dorpje Dinteloord ineens weer voor me op. Ik vraag waar ze vandaan komt waarop ze zegt: „Jij ging bij het industrieterrein rechtdoor en ik ben daar rechtsaf gegaan.” „Is dat dan korter?”, vraag ik. „Nee hoor dat is langer”, zegt ze, geeft me een knipoog en demarreert.
Kijk mij eens met mijn 65 jaar stoer doortrekken naar Zeeland, en dan ook nog een jonge wielrenster aanspreken. Een wonder dat ze niet in paniek ervandoor gaat. En dan als sluitstuk die uitgekauwde afronding – “geeft me een knipoog” -bareuh-.
PS: het lijkt DKK ook buitengewoon vervelend om door een jonge wielrenster ingehaald te worden, maar hij heeft daar een keurige oplossing voor: in Nederland fietst hij uitsluitend nog op een omafiets met kinderzitje – een uitstekend excuus om het tempo beschaafd te houden. Nog erger is natuurlijk aan de kant worden geblaft door Hunter-spandexdragende echtgenoten die in kuddeverband racen. Gelukkig is Bonn zo fietsonvriendelijk dat DKK daar van dat alles geen last heeft.
Dus Harry-Jan heeft een vaste fietsroute van Rotterdam naar Zeeland? En v.v. hoop ik dan maar voor de bejaardenkroeg die hij daar in Tholen gaat bezoeken. Dat je überhaupt let op wie je wel of niet inhaalt, terwijl je dus geen wedstrijd rijdt, niet met een groep kennissen onderweg bent, is wel heel erg griezelig, hoor. Zit Harry-Jan niet liever in het wiel van de jonge wielrensters, meehijgend op het ritme van die heerlijke strakke billen? Maar goed, deze reactie zal door de redactie wel geschrapt worden en terecht.
Ja jammer, ik was er al bang voor, de toch echt onschuldige reactie is weggemodereerd door een overijverig en oh zo bangig moderatortje. Maar goed op de dag dat Ali B. nogmaals zijn onschuld mag bepleiten en vermoedelijk vrijgesproken zal worden bij gebrek aan bewijs had ik dat achteraf kunnen verwachten. Bestaat Geenstijl eigenlijk nog?
HR is en blijft natuurlijk een schavottenbouwer – zo iemand die van een kriebel in de marge meteen een executieplatform timmert.
Zou jij onderduiken bij HR?
Ooit riep DKK lezers die zich door hem geschoffeerd voelden op zich te melden. De blogbeheerder maakte daar prompt een WO2-drama van. Toen DKK daar serieus bezwaar tegen maakte, wist HR niet hoe snel hij zijn excuses moest aanbieden. Zonder DKK was dit blog immers al lang ten onder gegaan.
DKK voelt zich overigens uitstekend op zijn gemak bij GeenStijl – daar mag hij tenminste ongefilterd van leer te trekken tegen de zelfgenoegzame Amsterdamse grachtengordelkliek
We rijden op de N11 van Leiden, richting Bodegraven.
Na een poosje achter wat gezapige auto’s op de rechterbaan gereden te hebben, krijgt de irritatie bij mij de overhand en zucht ik: „Tsjonge, tsjonge”, terwijl op de linkerbaan de auto’s in hoog tempo voorbij scheuren: „Kan het niet wat sneller?”
Mijn echtgenoot antwoordt: „Wij rijden in de baan met mensen die zelf de benzine moeten betalen.”
DKK is, sinds hij zelf over een rijbewijs beschikt, meer dan ooit gekant tegen autohobbyisme. DKK maalt in feite niet om auto’s, vandaar. Niets zegt immers zo krachtig “ik heb geen controle over mijn leven” als met 90 kilometer per uur achter een vrachtwagen plakken om drie kwartjes brandstof te besparen.
Gezapige auto’s? Hoe zien die der uit dan? Ik ken die weg, rechts windmolens en links de Heineken brouwerij, Dus ja, ga eens elektrisch rijden, Carla. Kan je echtgenoot met gemak een tappie van het heerlijke vocht nemen en nog geld overhouden ook. Wordt ie relaxed van!
Nina (4,5) en Sophie (2,5) zijn een paar dagen geleden trotse zussen geworden van hun kleine broertje Tim. Na het avondeten mogen ze allebei de baby nog even vasthouden. Nina heeft haar broertje als eerste op schoot, we hebben afgesproken dat Sophie daarna mag. Het duurt Sophie alleen allemaal veel te lang dus op een gegeven moment komt ze naar mij toe en vraagt: „Mama, heb je nog een baby voor mij?”
Twee trotse zussen, een vers broertje en dan natuurlijk de vraag of er nog eentje te bestellen valt. In plaats van een vertederend moment zien we een klein mensje dat baby’s behandelt als winkelwaar. Dat was vanaf de eerste zin al pijnlijk voorspelbaar.
DKK herinnert zich nog hoe zijn medebewonertjes van die leeftijd ook dachten dat alles wat nieuw was er gerust nog een keer bij kon.
Het gras is alweer voor mijn voeten weggemaaid door de oh zo originele reageerders voor me. Maar nee, ook ik weet vandaag even niks bijzonders te verzinnen. Het verschil? Ik benoem dit als zodanig. Daar hoef je bij het pedante kereltje en zijn slijmjurk niet om te komen. Die plaatsen hun familie app geneuzel alsof ze niet weten dat hier geen hond meeleest. En deed hij dat wel dan lustte hij er geen brood van. Hoppa!
Wanneer begin je een Bedenk Eens Een Mooie Kop Mensen rubriek, Roosje? Met een Reageerder Van Het Jaar Verkiezing, gesigneerde viltjes, en vooral heel veel eer?
Ach, Bas, zelfs ChatGPT weet niets origineels meer te verzinnen – laten we dus realistisch blijven: deze uit de dood herrezen ikjesbespreking is geen lang leven beschoren.
Het is alleen dat ik voor Week 15 al een prachtig sfeervol logo klaar heb liggen; anders had ik deze week de handdoek al in de ring gegooid.
Familieapp-geneuzel, ja – maar ik moet bekennen dat kinderikjes wel mijn guilty pleasure zijn. DSR plaatste hier ook wel eens een kinderikje. RSB, de saxofonist uit Manilla, reageerde daar destijds smalend op en noemde een medebewonertje van DSR een zoetekauw. DSR eiste vervolgens dat ik die reactie zou verwijderen. Achteraf had ik dat misschien moeten doen, maar ik ben nu eenmaal te principieel. Aan DSR’s eis gehoor geven voelde als corruptie.
De AVV blijft een reliek uit betere tijden en jou benoem ik nu alvast tot Reageerder Van Het Jaar.
Zullen we een stip aan de horizon zetten – 5 mei, Bevrijdingsdag? Dan zijn we weer bevrijd van de dwang om dagelijks derderangs ikjes van commentaar te voorzien.
Ik ga overigens absoluut nog wel even door. Er staan namelijk nog wat rekeningen open met DSR. Ik kon bijvoorbeeld moeiteloos de meest bizarre plaatjes opvoeren, maar zodra het een niet-blanke medemens betrof, volgde steevast een speurtocht naar vermeende neo-koloniale, racistische motieven.
Hij suggereerde zelfs dat ik aan schedelmetingen deed! 😲
Onze kleindochter (1) is bij ons op bezoek geweest en heeft de hele woonkamer verbouwd. Ook de afstandsbediening van de tv is niet aan de terreur van deze dreumes ontkomen. Terwijl mijn vrouw bij een vriendin op bezoek is, probeer ik de tv weer aan de praat te krijgen. Maar wat ik ook allemaal in het werk stel, het lukt me met geen mogelijkheid de tv aan te zetten. Als mijn vrouw weer thuiskomt en mij met de afstandsbediening ziet worstelen merkt ze glimlachend op: „Ik had haar de afstandsbediening van de oude tv gegeven om mee te spelen.”
“Verbouwd”, “terreur” – het vocabulaire groeit evenredig met het onvermogen.
DKK herinnert zich hoe zijn eigen medebewonertjes ooit verdacht werden van het ontregelen van de wifi, totdat bleek dat DKK zelf al die tijd het modem uit het stopcontact had getrokken om te stofzuigen.
De constante: het kind wordt verdacht, de volwassene blijkt onbekwaam.
In de VS is bepaald dat ondertiteling op een afstandsbediening makkelijk aan en uit te zetten moet zijn – dus niet verstopt in ingewikkelde menu’s.
Ondertiteling wordt hier veel gebruikt: niet alleen door slechthorenden, maar ook door mensen die zonder geluid kijken of dialogen beter willen volgen.
Best wel een grappig tafereeltje, het toverde een klein glimlachje van herkenning op mijn gezicht en dat is al heel wat in deze duistere tijden. Hadden de papa en mama van DJT de kleine vette dreumes maar wat vaker met de afstandsbediening laten spelen.
Zelve herinner ik me dat mijn vader zuchtend sprak over ‘de vernielingstroepen’ als mijn broer en schoonzus met zijn kinderen de straat inreed. Gelukkig hebben we daar nu geen last meer van.
En zelve heb ik mijn kleinzoontje recent een verrekijker van wc-rolletjes gegeven, zodat de mijne het bezoek ongeschonden doorstaat. Nee, niet mijn wc-rollen, oelewapper, maar mijn verrekijker.
Enfin, op 5 mei is de pret dus alweer afgelopen, zo meldt de blogbaas hierboven of hieronder. Het is niet anders, ik kwam er eigenlijk net weer in en de creatieve sappen begonnen weer te stromen. Dan ga ik maar weer tuinieren. De bessenstruiken lopen uit, maar hebben bruine vlekjes op de bladeren. Volgens ChatGPT is het bloedblaarluis, iew, waar is pawi als je haar nodig hebt?
Bloedblaarluis verdwijnt alleen na een ritueel met brandnetelthee, een cirkel van keien en dansen bij volle maan – in een tuinbroek van biologisch katoen, anders werkt het niet.
Over die bruine vlekjes: kijk jij nog weleens in de spiegel?
Mijn vriendin wordt vroeg wakker, vastbesloten een feestelijk paasontbijt te gaan maken: een mooi gedekte tafel, inclusief vaas met bloeiende narcissen en heerlijke verse eitjes.
Ze loopt de trap af en hoort, bevreemd, een raar geluid uit de keuken.
Zachtjes opent ze de deur en ziet daar haar vierjarig zoontje staan, onder het struif.
Net als hij, bozig en teleurgesteld, het laatste ei uit de doos van twaalf kapot gooit: „Alweer geen kuikentje!”
Vrolijk Pasen – en daar staan ze weer: de eieren, dat hardnekkige heidense bijproduct. In plaats van enige bezinning op Goede Vrijdag of de opstanding, krijgt de lezer een kind dat de schepping eigenhandig sloopt.
De lezer blijft achter met wat eierschalen en een flauw glimlachje.
Helemaal mee eens, DKK. Dit is weer zo’n ikje waarin het paasgevoel op het eind in één klap wordt platgewalst door peuterlogica. Op mijn minst gelezen kookblog zou ik dan nog kunnen melden dat Fransen niet alleen lam met Pasen eten, maar ook eitjes. Geen Paaseitjes natuurlijk, want zo ver gaat de Franse beschaving dan weer net niet.
Van a tot z verzonnen, ouwe kinderbak met een baard van een kilometer of drie. En ja, een vandaag gepubliceerde anekdote over een paasontbijt ligt dus per definitie al minstens een jaar op de plank. Niet bij de redactie, zo goed houden ze daar hun archief niet bij, zo weet ik uit insiderskringen, maar bij de lezer (m/v). Da’s niet de bedoeling van de lezersanekdote, sneukip!
Met mijn vrouw en mijn ouders bezoek ik de jaarlijkse Matthäus Passion uitvoering in Naarden. Aan het eind van de pauze meldt mijn vader zacht: „Ik kwam net oog in oog met Jezus.” Ik vermoedde dat Bachs meesterwerk hem tot ongekende spirituele hoogte had gebracht. Tot mijn vader verder uitlegde: „Ik ging per ongeluk naar de artiesten-wc.”
Matthäus-spiritualiteit – de titel verraadt de pointe al en daarmee is het lot van het ikje bezegeld.
Wat volgt is een krampachtige poging tot bijdetijdsheid, verteld in een uitleggerige ouweneeltoon. Vader treft de acteur die Jezus speelt op de artiesten-wc – een misverstand dat voor geestigheid moet doorgaan, maar feitelijk niet meer is dan een clou van beschamende fletsheid.
Bij het opvoeren van een christelijke gelovige gaat tegenwoordig bovendien al snel de meewarige lachband aan.
heerrozenwater 
Week 14 staat op aanbreken – we hebben er zin in.
Goede kans dat DSR hier meeleest en zijn neiging tot deze reactie moet onderdrukken:
Wat we in die draad ook leren: Bas noemde pawi geen haatheksje, maar heel respectvol “mevrouw uit het oosten”.
Bij pawi moest ik vaak raden wat ze precies bedoelde. Mijn verzuchting was dan ook: “waarom maakt ze haar commentaar altijd zo ingewikkeld? Is ze bang om onnozel over te komen?”.
Wel erkende ik volmondig dat ze een sterke, onafhankelijke vrouw was – en dat bracht me toen op een vergelijking met Renate Rubinstein.
Meegesleept door die vergelijking, en uiteraard om DSR dwars te zitten, voegde ik daaraan toe:
Toen waren bij pawi de rapen gaar. 😦
LikeLike
Oh ja, zo grappig en helemaal vergeten, het knibbelknabbelknuisje mensje uit het oosten dweepte ook met Timmerark! Dat vond ze allemaal hoogstaand en literair, wat die pathetische charlatan allemaal midden in de nacht schrijlings op zijn wc-pot gezeten op zijn tablet inhamerde. Mr. Minderwaardigheidscomplex, voelde zich 24 uur per dag gekruisigd, vernederd en uitgelachen. Hij zette daarvoor zelfs zijn wekker. Zijn belangrijkste wapenfeit? Hij probeerde met een pincet de tepels van zijn hond te verwijderen, denkend dat het teken waren. Ja, toen was het wel klaar.
LikeLike
Ik liet Timmerark gewoon zijn gang gaan op mijn blog – ik las het simpelweg niet. Hetzelfde gold voor RSB, de saxofonist uit Manilla. DSR wilde ze allebei verbannen en werd woedend als ik niet naar zijn pijpen danste.
Overigens meldt het blogonderhoudsmannetje zich in diezelfde draad met de mededeling dat het op zíjn blog één en al vrijheid is. Een aperte onwaarheid.
DSR kreeg het daar voor elkaar dat Timmer werd verbannen en, na eindeloos aandringen, werden mijn reacties verminkt en weggemoffeld in de spelonken van het gekjesblog.
Ironisch, natuurlijk, voor een man die altijd moord en brand schreeuwde zodra zijn eigen reacties werden gemodereerd.
LikeGeliked door 1 persoon
Laten gelden
Op mijn vaste route op de racefiets van Rotterdam naar Zeeland passeer ik net na de Haringvlietbrug een jonge wielrenster. Met m’n 65 jaar wil ik me laten gelden en haal dus alles uit de kast om haar vooruit te blijven. Een paar kilometer verderop duikt ze in het dorpje Dinteloord ineens weer voor me op. Ik vraag waar ze vandaan komt waarop ze zegt: „Jij ging bij het industrieterrein rechtdoor en ik ben daar rechtsaf gegaan.” „Is dat dan korter?”, vraag ik. „Nee hoor dat is langer”, zegt ze, geeft me een knipoog en demarreert.
Harry-Jan Bus
LikeLike
Kijk mij eens met mijn 65 jaar stoer doortrekken naar Zeeland, en dan ook nog een jonge wielrenster aanspreken. Een wonder dat ze niet in paniek ervandoor gaat. En dan als sluitstuk die uitgekauwde afronding – “geeft me een knipoog” -bareuh-.
PS: het lijkt DKK ook buitengewoon vervelend om door een jonge wielrenster ingehaald te worden, maar hij heeft daar een keurige oplossing voor: in Nederland fietst hij uitsluitend nog op een omafiets met kinderzitje – een uitstekend excuus om het tempo beschaafd te houden. Nog erger is natuurlijk aan de kant worden geblaft door Hunter-spandexdragende echtgenoten die in kuddeverband racen. Gelukkig is Bonn zo fietsonvriendelijk dat DKK daar van dat alles geen last heeft.
LikeLike
Na mijn nieuwe knie kreeg ik het dringende advies om veel te fietsen. Met helm, want die is in Georgia verplicht.
Binnen 15 meter van een voetganger mag je hier overigens niet harder dan 10 mph rijden.
LikeLike
Dus Harry-Jan heeft een vaste fietsroute van Rotterdam naar Zeeland? En v.v. hoop ik dan maar voor de bejaardenkroeg die hij daar in Tholen gaat bezoeken. Dat je überhaupt let op wie je wel of niet inhaalt, terwijl je dus geen wedstrijd rijdt, niet met een groep kennissen onderweg bent, is wel heel erg griezelig, hoor. Zit Harry-Jan niet liever in het wiel van de jonge wielrensters,
meehijgend op het ritme van die heerlijke strakke billen? Maar goed, deze reactie zal door de redactie wel geschrapt worden en terecht.LikeGeliked door 1 persoon
Ja jammer, ik was er al bang voor, de toch echt onschuldige reactie is weggemodereerd door een overijverig en oh zo bangig moderatortje. Maar goed op de dag dat Ali B. nogmaals zijn onschuld mag bepleiten en vermoedelijk vrijgesproken zal worden bij gebrek aan bewijs had ik dat achteraf kunnen verwachten. Bestaat Geenstijl eigenlijk nog?
LikeLike
HR is en blijft natuurlijk een schavottenbouwer – zo iemand die van een kriebel in de marge meteen een executieplatform timmert.
Zou jij onderduiken bij HR?
Ooit riep DKK lezers die zich door hem geschoffeerd voelden op zich te melden. De blogbeheerder maakte daar prompt een WO2-drama van. Toen DKK daar serieus bezwaar tegen maakte, wist HR niet hoe snel hij zijn excuses moest aanbieden. Zonder DKK was dit blog immers al lang ten onder gegaan.
DKK voelt zich overigens uitstekend op zijn gemak bij GeenStijl – daar mag hij tenminste ongefilterd van leer te trekken tegen de zelfgenoegzame Amsterdamse grachtengordelkliek
LikeLike
“Ooit riep IK ..?” ernstige stijlbreuk. Foei ai!
LikeGeliked door 1 persoon
Ach, arme DKK wordt natuurlijk ook een dagje ouder. Zo’n stijlbreuk kan ik hem niet aandoen.
Aangepast, met de nodige genade.
LikeGeliked door 1 persoon
Gezapige auto’s
We rijden op de N11 van Leiden, richting Bodegraven.
Na een poosje achter wat gezapige auto’s op de rechterbaan gereden te hebben, krijgt de irritatie bij mij de overhand en zucht ik: „Tsjonge, tsjonge”, terwijl op de linkerbaan de auto’s in hoog tempo voorbij scheuren: „Kan het niet wat sneller?”
Mijn echtgenoot antwoordt: „Wij rijden in de baan met mensen die zelf de benzine moeten betalen.”
Carla Bulsing-Barth
LikeLike
DKK is, sinds hij zelf over een rijbewijs beschikt, meer dan ooit gekant tegen autohobbyisme. DKK maalt in feite niet om auto’s, vandaar. Niets zegt immers zo krachtig “ik heb geen controle over mijn leven” als met 90 kilometer per uur achter een vrachtwagen plakken om drie kwartjes brandstof te besparen.
Snelwegproza van bedenkelijk allooi.
Eindoordeel: 6,9 (zegge: zes komma negen).
LikeLike
In Georgia kan te langzaam rijden een boete opleveren tot $1000 en/of 3 punten.
Met die nieuwe knie is schakelen nog een crime, dus houd ik het liever bij rustig doorrijden.
LikeLike
Gezapige auto’s? Hoe zien die der uit dan? Ik ken die weg, rechts windmolens en links de Heineken brouwerij, Dus ja, ga eens elektrisch rijden, Carla. Kan je echtgenoot met gemak een tappie van het heerlijke vocht nemen en nog geld overhouden ook. Wordt ie relaxed van!
LikeGeliked door 1 persoon
Kleine broertje
Nina (4,5) en Sophie (2,5) zijn een paar dagen geleden trotse zussen geworden van hun kleine broertje Tim. Na het avondeten mogen ze allebei de baby nog even vasthouden. Nina heeft haar broertje als eerste op schoot, we hebben afgesproken dat Sophie daarna mag. Het duurt Sophie alleen allemaal veel te lang dus op een gegeven moment komt ze naar mij toe en vraagt: „Mama, heb je nog een baby voor mij?”
Leonie Vreeke
LikeLike
Twee trotse zussen, een vers broertje en dan natuurlijk de vraag of er nog eentje te bestellen valt. In plaats van een vertederend moment zien we een klein mensje dat baby’s behandelt als winkelwaar. Dat was vanaf de eerste zin al pijnlijk voorspelbaar.
DKK herinnert zich nog hoe zijn medebewonertjes van die leeftijd ook dachten dat alles wat nieuw was er gerust nog een keer bij kon.
Eindoordeel: 6,5 (zegge: zes komma vijf).
LikeLike
Helemaal mee eens, DKK. Je ziet het inderdaad al van mijlenver aankomen – waardoor de laatste zin feitelijk overbodig wordt.
LikeLike
Het gras is alweer voor mijn voeten weggemaaid door de oh zo originele reageerders voor me. Maar nee, ook ik weet vandaag even niks bijzonders te verzinnen. Het verschil? Ik benoem dit als zodanig. Daar hoef je bij het pedante kereltje en zijn slijmjurk niet om te komen. Die plaatsen hun familie app geneuzel alsof ze niet weten dat hier geen hond meeleest. En deed hij dat wel dan lustte hij er geen brood van. Hoppa!
Wanneer begin je een Bedenk Eens Een Mooie Kop Mensen rubriek, Roosje? Met een Reageerder Van Het Jaar Verkiezing, gesigneerde viltjes, en vooral heel veel eer?
LikeGeliked door 2 people
Ach, Bas, zelfs ChatGPT weet niets origineels meer te verzinnen – laten we dus realistisch blijven: deze uit de dood herrezen ikjesbespreking is geen lang leven beschoren.
Het is alleen dat ik voor Week 15 al een prachtig sfeervol logo klaar heb liggen; anders had ik deze week de handdoek al in de ring gegooid.
Familieapp-geneuzel, ja – maar ik moet bekennen dat kinderikjes wel mijn guilty pleasure zijn. DSR plaatste hier ook wel eens een kinderikje. RSB, de saxofonist uit Manilla, reageerde daar destijds smalend op en noemde een medebewonertje van DSR een zoetekauw. DSR eiste vervolgens dat ik die reactie zou verwijderen. Achteraf had ik dat misschien moeten doen, maar ik ben nu eenmaal te principieel. Aan DSR’s eis gehoor geven voelde als corruptie.
De AVV blijft een reliek uit betere tijden en jou benoem ik nu alvast tot Reageerder Van Het Jaar.
LikeGeliked door 1 persoon
Een heel terechte keuze, ik ben er keiblij mee! And don’t give up of course, it has only just begun gekkie dat je me d’r eentje van me bent!
LikeLike
Zullen we een stip aan de horizon zetten – 5 mei, Bevrijdingsdag? Dan zijn we weer bevrijd van de dwang om dagelijks derderangs ikjes van commentaar te voorzien.
Ik ga overigens absoluut nog wel even door. Er staan namelijk nog wat rekeningen open met DSR. Ik kon bijvoorbeeld moeiteloos de meest bizarre plaatjes opvoeren, maar zodra het een niet-blanke medemens betrof, volgde steevast een speurtocht naar vermeende neo-koloniale, racistische motieven.
Hij suggereerde zelfs dat ik aan schedelmetingen deed! 😲
Zie: “Het is dat ik vegetariër ben…”
LikeGeliked door 1 persoon
Dreumesterreur
Onze kleindochter (1) is bij ons op bezoek geweest en heeft de hele woonkamer verbouwd. Ook de afstandsbediening van de tv is niet aan de terreur van deze dreumes ontkomen. Terwijl mijn vrouw bij een vriendin op bezoek is, probeer ik de tv weer aan de praat te krijgen. Maar wat ik ook allemaal in het werk stel, het lukt me met geen mogelijkheid de tv aan te zetten. Als mijn vrouw weer thuiskomt en mij met de afstandsbediening ziet worstelen merkt ze glimlachend op: „Ik had haar de afstandsbediening van de oude tv gegeven om mee te spelen.”
Hayé Remmelink
LikeLike
“Verbouwd”, “terreur” – het vocabulaire groeit evenredig met het onvermogen.
DKK herinnert zich hoe zijn eigen medebewonertjes ooit verdacht werden van het ontregelen van de wifi, totdat bleek dat DKK zelf al die tijd het modem uit het stopcontact had getrokken om te stofzuigen.
De constante: het kind wordt verdacht, de volwassene blijkt onbekwaam.
Eindoordeel: 6,6 (zegge: zes komma zes).
LikeLike
In de VS is bepaald dat ondertiteling op een afstandsbediening makkelijk aan en uit te zetten moet zijn – dus niet verstopt in ingewikkelde menu’s.
Ondertiteling wordt hier veel gebruikt: niet alleen door slechthorenden, maar ook door mensen die zonder geluid kijken of dialogen beter willen volgen.
LikeLike
Best wel een grappig tafereeltje, het toverde een klein glimlachje van herkenning op mijn gezicht en dat is al heel wat in deze duistere tijden. Hadden de papa en mama van DJT de kleine vette dreumes maar wat vaker met de afstandsbediening laten spelen.
Zelve herinner ik me dat mijn vader zuchtend sprak over ‘de vernielingstroepen’ als mijn broer en schoonzus met zijn kinderen de straat inreed. Gelukkig hebben we daar nu geen last meer van.
En zelve heb ik mijn kleinzoontje recent een verrekijker van wc-rolletjes gegeven, zodat de mijne het bezoek ongeschonden doorstaat. Nee, niet mijn wc-rollen, oelewapper, maar mijn verrekijker.
Enfin, op 5 mei is de pret dus alweer afgelopen, zo meldt de blogbaas hierboven of hieronder. Het is niet anders, ik kwam er eigenlijk net weer in en de creatieve sappen begonnen weer te stromen. Dan ga ik maar weer tuinieren. De bessenstruiken lopen uit, maar hebben bruine vlekjes op de bladeren. Volgens ChatGPT is het bloedblaarluis, iew, waar is pawi als je haar nodig hebt?
LikeGeliked door 1 persoon
Bloedblaarluis verdwijnt alleen na een ritueel met brandnetelthee, een cirkel van keien en dansen bij volle maan – in een tuinbroek van biologisch katoen, anders werkt het niet.
Over die bruine vlekjes: kijk jij nog weleens in de spiegel?
LikeGeliked door 1 persoon
Vrolijk Pasen?
Mijn vriendin wordt vroeg wakker, vastbesloten een feestelijk paasontbijt te gaan maken: een mooi gedekte tafel, inclusief vaas met bloeiende narcissen en heerlijke verse eitjes.
Ze loopt de trap af en hoort, bevreemd, een raar geluid uit de keuken.
Zachtjes opent ze de deur en ziet daar haar vierjarig zoontje staan, onder het struif.
Net als hij, bozig en teleurgesteld, het laatste ei uit de doos van twaalf kapot gooit: „Alweer geen kuikentje!”
Clementine Rottier
LikeLike
Vrolijk Pasen – en daar staan ze weer: de eieren, dat hardnekkige heidense bijproduct.
In plaats van enige bezinning op Goede Vrijdag of de opstanding, krijgt de lezer een kind dat de schepping eigenhandig sloopt.
De lezer blijft achter met wat eierschalen en een flauw glimlachje.
Eindoordeel: 6,3 (zegge: zes komma drie).
LikeLike
Helemaal mee eens, DKK. Dit is weer zo’n ikje waarin het paasgevoel op het eind in één klap wordt platgewalst door peuterlogica. Op mijn minst gelezen kookblog zou ik dan nog kunnen melden dat Fransen niet alleen lam met Pasen eten, maar ook eitjes. Geen Paaseitjes natuurlijk, want zo ver gaat de Franse beschaving dan weer net niet.
LikeLike
In Nebraska hebben ze een vaste paasgewoonte: ouders vullen één ei met zeep — zodat minstens één kind teleurgesteld is.
Zonder lijden geen Pasen.
LikeLike
Van a tot z verzonnen, ouwe kinderbak met een baard van een kilometer of drie. En ja, een vandaag gepubliceerde anekdote over een paasontbijt ligt dus per definitie al minstens een jaar op de plank. Niet bij de redactie, zo goed houden ze daar hun archief niet bij, zo weet ik uit insiderskringen, maar bij de lezer (m/v). Da’s niet de bedoeling van de lezersanekdote, sneukip!
LikeGeliked door 1 persoon
Matthäus-spiritualiteit
Met mijn vrouw en mijn ouders bezoek ik de jaarlijkse Matthäus Passion uitvoering in Naarden. Aan het eind van de pauze meldt mijn vader zacht: „Ik kwam net oog in oog met Jezus.” Ik vermoedde dat Bachs meesterwerk hem tot ongekende spirituele hoogte had gebracht. Tot mijn vader verder uitlegde: „Ik ging per ongeluk naar de artiesten-wc.”
Rick van ‘t Hullenaar
LikeLike
Matthäus-spiritualiteit – de titel verraadt de pointe al en daarmee is het lot van het ikje bezegeld.
Wat volgt is een krampachtige poging tot bijdetijdsheid, verteld in een uitleggerige ouweneeltoon. Vader treft de acteur die Jezus speelt op de artiesten-wc – een misverstand dat voor geestigheid moet doorgaan, maar feitelijk niet meer is dan een clou van beschamende fletsheid.
Bij het opvoeren van een christelijke gelovige gaat tegenwoordig bovendien al snel de meewarige lachband aan.
Eindoordeel: 6,2 (zegge: zes komma twee).
LikeLike
Klopt, DKK!
LikeLike