De laatste week – week 20 – van het AI-commentaar breekt aan. Op 16 mei laat ik DKK voor het laatst een ikje bespreken.
Drie weken geleden schreef DKK:
“Voorts constateert DKK met enige vermoeidheid dat Bas van Vuren – wiens blog DKK ooit met kruisbestuivende zorg tot bloei heeft geholpen – zich wederom niet heeft kunnen bedwingen.”
Bas van Vuren reageerde als door een wesp gestoken:
“Helaas, DKK is hier nog altijd aanwezig. Het reageren alhier wordt door mij dus opgeschort. Jammer hoor.”
Dat DSR zó onder Bas’ huid is gekropen dat zelfs een AI-commentaar hem doet afhaken, blijft opmerkelijk. DSR zal in zijn vuistje hebben gelachen.
Ja, DSR is een meester in het provoceren en ergeren van mensen. Dat verschafte hem zichtbaar genoegen.
De laatste jaren bestookte hij mij met teksten als: “HR en z’n koloniale blotetietjesfascinatie…. echt ouwemannetjesranzig.” Of: “Na de koloniale waren de Lombrosokoppen – zucht – HR heeft kennelijk alle pretenties van een Kunstblog opgegeven.” Daartegenover stonden de glasharde ontkenningen: “DSR heeft HR nooit koloniaal gedrag verweten.”
Hij kon de werkelijkheid zonder aarzeling ontkennen; zo bleef hij ook volhouden dat Thaddeus Plomp niet zijn alias was. Dat heeft me altijd verbaasd. In hem schuilt toch ook de stijve calvinist die van de dominee niet mag liegen?
Met gemengde gevoelens denk ik terug aan de eindeloze, zinloze discussies die ik met hem voerde – discussies tot grote ergernis van vooral Indra en Hannah. Op het laatst werd DSR echt trollig. Wekenlang stuurde hij exact dezelfde kop in: “pracht exemplaren”. Toch kwam hij nooit definitief onder mijn huid. Eerlijk gezegd vermoed ik dat ik meer onder zijn huid ben gekropen dan hij onder de mijne, afgaande op de honderden reacties waarmee hij probeerde mij te beledigen.
Ik blijf DSR zien als een gefrustreerd talent dat zijn licht noodgedwongen onder de korenmaat moest laten schijnen – op verschillende margeblogs. Misschien is daar zijn valsigheid uit voortgekomen.
Afsluitend nog een korte analyse van DKK en zijn AI commentaar. Verrassend goed eigenlijk – geregeld zelfs beter dan DSR het zelf deed. Strakker, helderder, minder slordig en zonder die eindeloze kronkelredeneringen.
Toch stop ik ermee. Uiteindelijk interesseert de mening van ChatGPT natuurlijk niemand echt. Een AI kan uitstekend imiteren, soms zelfs verbeteren, maar mist uiteindelijk toch de menselijke wrijving, de gekrenkte ijdelheid, de obsessies en de eigenaardige fixaties die iemand als DSR tegelijk zo vermoeiend en zo onweerstaanbaar maakten.
heerrozenwater 
De laatste week – week 20 – van het AI-commentaar breekt aan. Op 16 mei laat ik DKK voor het laatst een ikje bespreken.
Drie weken geleden schreef DKK:
Bas van Vuren reageerde als door een wesp gestoken:
Dat DSR zó onder Bas’ huid is gekropen dat zelfs een AI-commentaar hem doet afhaken, blijft opmerkelijk. DSR zal in zijn vuistje hebben gelachen.
Ja, DSR is een meester in het provoceren en ergeren van mensen. Dat verschafte hem zichtbaar genoegen.
De laatste jaren bestookte hij mij met teksten als: “HR en z’n koloniale blotetietjesfascinatie…. echt ouwemannetjesranzig.” Of: “Na de koloniale waren de Lombrosokoppen – zucht – HR heeft kennelijk alle pretenties van een Kunstblog opgegeven.” Daartegenover stonden de glasharde ontkenningen: “DSR heeft HR nooit koloniaal gedrag verweten.”
Hij kon de werkelijkheid zonder aarzeling ontkennen; zo bleef hij ook volhouden dat Thaddeus Plomp niet zijn alias was. Dat heeft me altijd verbaasd. In hem schuilt toch ook de stijve calvinist die van de dominee niet mag liegen?
Met gemengde gevoelens denk ik terug aan de eindeloze, zinloze discussies die ik met hem voerde – discussies tot grote ergernis van vooral Indra en Hannah. Op het laatst werd DSR echt trollig. Wekenlang stuurde hij exact dezelfde kop in: “pracht exemplaren”. Toch kwam hij nooit definitief onder mijn huid. Eerlijk gezegd vermoed ik dat ik meer onder zijn huid ben gekropen dan hij onder de mijne, afgaande op de honderden reacties waarmee hij probeerde mij te beledigen.
Ik blijf DSR zien als een gefrustreerd talent dat zijn licht noodgedwongen onder de korenmaat moest laten schijnen – op verschillende margeblogs. Misschien is daar zijn valsigheid uit voortgekomen.
Afsluitend nog een korte analyse van DKK en zijn AI commentaar. Verrassend goed eigenlijk – geregeld zelfs beter dan DSR het zelf deed. Strakker, helderder, minder slordig en zonder die eindeloze kronkelredeneringen.
Toch stop ik ermee. Uiteindelijk interesseert de mening van ChatGPT natuurlijk niemand echt. Een AI kan uitstekend imiteren, soms zelfs verbeteren, maar mist uiteindelijk toch de menselijke wrijving, de gekrenkte ijdelheid, de obsessies en de eigenaardige fixaties die iemand als DSR tegelijk zo vermoeiend en zo onweerstaanbaar maakten.
LikeLike