De samenvoeging van het dorp Haren met de stad Groningen houdt de gemoederen al jaren bezig. Het plan neemt inmiddels zeer concrete vormen aan en is opnieuw het gesprek van de dag. Zo ook in de ochtendkring van onze basisschool, waar een klein meisje de vele vragen en opmerkingen zwijgend en met een peinzend gezichtje volgt. Tot ze het niet meer uithoudt, haar vinger opsteekt en uitroept: „Als Haren en Groningen samengaan, heten we dan straks Haringen?”
Nee kind, dan heten jullie geen haringen. -zucht-. De opbouw is te dik aangezet met dat gepeins en overvrags uithoudingsvermogen, alsof het kind midden op de Peripherique een plasje moest doen.
Lijkt me trouwens best lastig, een herindeling van een dorpje waar alle Groningse professoren naar grote tevredenheid wonen. Je zult het inspraakavondje maar moeten voorzitten.
Eindoordeel: 4+ (zegge: vierplus)
DSR rilt nog na van de aanval van het schompetanus, zo op de vroege morgen.
Afgezien van het gebruikelijke, algemene euvel dat kinder-Ik-je heet, is dit een buitengewoon flauw&laf stukje. Klasgenootje->genieten, soit, maar de manier waarop opa en oma de bal voor het open doel leggen, maakt dat dit nooit geplaatst had mogen worden.
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
Tijdens een tripje naar New York probeer ik Soulcycle, een fietshype die inmiddels ook Amsterdam bereikt heeft. Een spinklasje met aandacht voor de ziel. In een donkere zaal met brandende kaarsen stappen hippe en fitte meisjes met een fortuin aan catwalk-yogakleding binnen. Op een spinfiets danst, gilt en zweet men alsof het een disco is; de 200 decibel helpt daarbij. Ik kan het peloton amper bijbenen en mijn oren hebben het bij Lowlands minder zwaar gehad. Het einde van de les: ik krijg mijn schoenen niet uit de trappers geklikt en het geluid staat te hard om de aandacht van de instructrice te trekken. Het volgende lesje begint en ik zit nog vast op de fiets. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
DSR’s tussenschotje was nog rauw van de aanval van gisteren, maar NRC kent geen genade en dus miste het maagsap vanochtend opnieuw rakelings de koffie.
Op zich een kluchtig voorval, vastzitten en meegesleept worden in zo’n dolle tocht etc etc, maar de opmaat,….oh die opmaat…. Om verdrietig van de worden, al dat gedoe omtrent een poosje hengsten op een fiets met vliegwiel, om kwaad van te worden, die beloofde spirituele vrijmaking, het lijkt wel een advertentie… En het ‘heeft inmiddels ook Amsterdam bereikt’? Verrek, zie ik daar m’n maat lopen? De Maat der Dingen? Joehoe!
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Ha! DSR op dreef. Mooi en terecht oordeel (“Amsterdam de maat der dingen”) al vraag ik me wel af over welk tussenschotje hij het heeft. Zijn maagklepje wellicht?
Het neusschotje, HR, dat dreigt dor te branden door al dat geschompetanis op de vroege morgen. Kreeg ’t maar de kans om te herstellen, al was het maar voor een dag.
Wat ik me afvraag: als Sanne vanwege het lawaai de aandacht van de instructeur niet kan trekken, hoe maakt die instructeur haar instructies dan verstaanbaar? Met een misthoorn?
Hoewel de sfeer vanwege een op handen zijnde reorganisatie soms wat gespannen is, ga ik elke dag met plezier naar mijn werk.
Als ik dinsdagochtend op kantoor kom zie ik mijn chef in zijn kamer achter het bureau zitten. Een dag eerder was hij er niet, terwijl hij normaal op maandag altijd aanwezig is. Vast een lang weekend gehad is mijn eerste gedachte.
Dat blijkt niet het geval, hij was naar een training. Ik vraag of het een managementcursus was, of iets met leidinggeven.
„Nee”, antwoordt hij zonder ironie, „ik was naar een cursus slechtnieuwsgesprekken voeren.”
Altijd mooi als mensen met naam en toenaam uit de school klappen over bedrijfsperikelen. Dat de inzender ondanks alles met een lied op de lippen naar het werk gaat, zal hem allicht te stade komen wanneer de gesprekslijstjes worden opgesteld.
De hele aanleiding van het gesprek had ingedikt kunnen worden. Lang weekend? Een extra dagje vakantie, een kater? ’t zal wel.
Waarom wordt het vermeld dat de chef ‘zonder ironie’ antwoord gaf? Het zou pas kras zijn als hij over dit soort gevoelige zaken in gevoelige tijden op de humoristische toer ging, a la David Brent.
Eindoordeel: 6 (zegge: zes)
Het straatnaambordje van de Dukdalfweg in Amsterdam ligt op de grond, naast de lantaarnpaal. Ik bel met de gemeente. Een vriendelijke medewerkster stelt mij vragen.
„Is dat een verkeersbord of is het straatmeubilair?”
Dukdalfweg, industrieterrein in het westelijk havengebied. Het moet gaan om één van deze twee naambordjes:
Eerste bordje staat aan het begin van de weg, in de buurt van huisnummer 1 en het tweede bordje aan het eind van de weg, in de buurt van huisnummer 60.
De 8 (zegge: acht) gaat naar HR voor zijn research. Het toont maar weer eens de toegevoegde waarde van een echt Ik-jesbesprekingsblog.
Het verhaal zelf is goed geschreven, met passend gebruik van witregels, maar het thema ‘Ambtelijk onvermogen’ is bijna even uitgekauwd als ‘Bellen met de helpdesk’. De anecdotische warde is dan ook nihil en het is wel heel gemakkelijk e.e.a. een beetje bij te poetsen,
Eindoordeel: 7 (zegge: zeven)
In de supermarkt probeer ik een keuze te maken uit het uitgebreide aanbod aan sprays. De verkoopster die naast mij producten aan het bijvullen is, ziet mij twijfelen en pakt een fles waarop een grote foto van een baby-orang-oetan staat.
„Ik zou deze nemen”, zegt ze op een samenzweerderig toontje. „Die ruikt zo lekker naar palmolie.”
Op de verpakking staat met grote groene letters „palmolievrij”.
Ik neem de fles glimlachend van haar aan en zeg haar vriendelijk dat dit mij een uitstekende keuze lijkt.
heerrozenwater 
Naam
De samenvoeging van het dorp Haren met de stad Groningen houdt de gemoederen al jaren bezig. Het plan neemt inmiddels zeer concrete vormen aan en is opnieuw het gesprek van de dag. Zo ook in de ochtendkring van onze basisschool, waar een klein meisje de vele vragen en opmerkingen zwijgend en met een peinzend gezichtje volgt. Tot ze het niet meer uithoudt, haar vinger opsteekt en uitroept: „Als Haren en Groningen samengaan, heten we dan straks Haringen?”
Chris Stiggelbout
LikeLike
Nee kind, dan heten jullie geen haringen. -zucht-. De opbouw is te dik aangezet met dat gepeins en overvrags uithoudingsvermogen, alsof het kind midden op de Peripherique een plasje moest doen.
Lijkt me trouwens best lastig, een herindeling van een dorpje waar alle Groningse professoren naar grote tevredenheid wonen. Je zult het inspraakavondje maar moeten voorzitten.
Eindoordeel: 4+ (zegge: vierplus)
LikeLike
Meh…
LikeLike
Van genieten
Op woensdag zijn wij oppas voor onze achterkleinzoon (6 jaar). Bij de boterham met pindakaas en hagelslag vertelt hij over een vriendje, Marijn.
„Wie is Marijn?”
„Een klasgenootje.”
„Een klasgenootje? Wat is dat voor een nootje: een walnootje, een okkernootje ….?”
„Nee, geen nootje, een klásgenootje ….” – denkt even na – „dat komt van genieten.”
Peter Vormer
LikeLike
DSR rilt nog na van de aanval van het schompetanus, zo op de vroege morgen.
Afgezien van het gebruikelijke, algemene euvel dat kinder-Ik-je heet, is dit een buitengewoon flauw&laf stukje. Klasgenootje->genieten, soit, maar de manier waarop opa en oma de bal voor het open doel leggen, maakt dat dit nooit geplaatst had mogen worden.
Eindoordeel: 2 (zegge: twee)
LikeGeliked door 1 persoon
Soulcycle
Tijdens een tripje naar New York probeer ik Soulcycle, een fietshype die inmiddels ook Amsterdam bereikt heeft. Een spinklasje met aandacht voor de ziel. In een donkere zaal met brandende kaarsen stappen hippe en fitte meisjes met een fortuin aan catwalk-yogakleding binnen. Op een spinfiets danst, gilt en zweet men alsof het een disco is; de 200 decibel helpt daarbij. Ik kan het peloton amper bijbenen en mijn oren hebben het bij Lowlands minder zwaar gehad. Het einde van de les: ik krijg mijn schoenen niet uit de trappers geklikt en het geluid staat te hard om de aandacht van de instructrice te trekken. Het volgende lesje begint en ik zit nog vast op de fiets. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Sanne Kanis
LikeLike
DSR’s tussenschotje was nog rauw van de aanval van gisteren, maar NRC kent geen genade en dus miste het maagsap vanochtend opnieuw rakelings de koffie.
Op zich een kluchtig voorval, vastzitten en meegesleept worden in zo’n dolle tocht etc etc, maar de opmaat,….oh die opmaat…. Om verdrietig van de worden, al dat gedoe omtrent een poosje hengsten op een fiets met vliegwiel, om kwaad van te worden, die beloofde spirituele vrijmaking, het lijkt wel een advertentie… En het ‘heeft inmiddels ook Amsterdam bereikt’? Verrek, zie ik daar m’n maat lopen? De Maat der Dingen? Joehoe!
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeGeliked door 2 people
Ha! DSR op dreef. Mooi en terecht oordeel (“Amsterdam de maat der dingen”) al vraag ik me wel af over welk tussenschotje hij het heeft. Zijn maagklepje wellicht?
LikeLike
Het neusschotje, HR, dat dreigt dor te branden door al dat geschompetanis op de vroege morgen. Kreeg ’t maar de kans om te herstellen, al was het maar voor een dag.
LikeLike
Wat ik me afvraag: als Sanne vanwege het lawaai de aandacht van de instructeur niet kan trekken, hoe maakt die instructeur haar instructies dan verstaanbaar? Met een misthoorn?
LikeLike
Met een heel kek kleefmicrofoontje op hun zwetende porum, net als op de televisie.
LikeLike
Gesprek
Hoewel de sfeer vanwege een op handen zijnde reorganisatie soms wat gespannen is, ga ik elke dag met plezier naar mijn werk.
Als ik dinsdagochtend op kantoor kom zie ik mijn chef in zijn kamer achter het bureau zitten. Een dag eerder was hij er niet, terwijl hij normaal op maandag altijd aanwezig is. Vast een lang weekend gehad is mijn eerste gedachte.
Dat blijkt niet het geval, hij was naar een training. Ik vraag of het een managementcursus was, of iets met leidinggeven.
„Nee”, antwoordt hij zonder ironie, „ik was naar een cursus slechtnieuwsgesprekken voeren.”
Hugo Hoes
LikeLike
Altijd mooi als mensen met naam en toenaam uit de school klappen over bedrijfsperikelen. Dat de inzender ondanks alles met een lied op de lippen naar het werk gaat, zal hem allicht te stade komen wanneer de gesprekslijstjes worden opgesteld.
De hele aanleiding van het gesprek had ingedikt kunnen worden. Lang weekend? Een extra dagje vakantie, een kater? ’t zal wel.
Waarom wordt het vermeld dat de chef ‘zonder ironie’ antwoord gaf? Het zou pas kras zijn als hij over dit soort gevoelige zaken in gevoelige tijden op de humoristische toer ging, a la David Brent.
Eindoordeel: 6 (zegge: zes)
LikeLike
Weg
Het straatnaambordje van de Dukdalfweg in Amsterdam ligt op de grond, naast de lantaarnpaal. Ik bel met de gemeente. Een vriendelijke medewerkster stelt mij vragen.
„Is dat een verkeersbord of is het straatmeubilair?”
Het is het straatnaambordje van de Dukdalfweg.
Ze zet het wel onder ‘overigen’.
„In welke straat is het?”
Op de Dukdalfweg.
„Welk huisnummer?”
Geen huisnummer.
„En wat staat er op het bordje?”
Valentijn Sessink
LikeLike
Dukdalfweg, industrieterrein in het westelijk havengebied. Het moet gaan om één van deze twee naambordjes:
Eerste bordje staat aan het begin van de weg, in de buurt van huisnummer 1 en het tweede bordje aan het eind van de weg, in de buurt van huisnummer 60.
Dit is overigens een dukdalf:
LikeLike
Nee, dat kan niet, Roosje, deze bordjes zitten nog vast. Zo snel is de gemeente Amsterdam niet in actie gekomen. :-p (Tenzij heel oude gebeurtenis.)
LikeLike
Dit zijn foto’s van vóór het noodlottige ongeval.
Hoewel, ongeval, misschien is er wel sprake van vandalisme. Daar moet je toch niet aan denken, wat een treurigmakend idee.
LikeLike
😮😮😮
LikeLike
Leuk en geloofwaardig Ikje, bondig geschreven. Ik vraag om een 8 (zegge: acht) of hoger (zegge: hoger).
LikeLike
De 8 (zegge: acht) gaat naar HR voor zijn research. Het toont maar weer eens de toegevoegde waarde van een echt Ik-jesbesprekingsblog.
Het verhaal zelf is goed geschreven, met passend gebruik van witregels, maar het thema ‘Ambtelijk onvermogen’ is bijna even uitgekauwd als ‘Bellen met de helpdesk’. De anecdotische warde is dan ook nihil en het is wel heel gemakkelijk e.e.a. een beetje bij te poetsen,
Eindoordeel: 7 (zegge: zeven)
LikeGeliked door 2 people
Toch nog een zeventje, valt alles mee. :-p
LikeLike
Zeventje, zeventje….een Hele Mooie Zeven, ‘k zou er als inzender dolblij mee zijn.
LikeLike
Als de inzender bekend is met DSRs (ver)oordelen: absoluut! 🙂
LikeLike
Hele mooie zeven.
LikeLike
Palmolie
In de supermarkt probeer ik een keuze te maken uit het uitgebreide aanbod aan sprays. De verkoopster die naast mij producten aan het bijvullen is, ziet mij twijfelen en pakt een fles waarop een grote foto van een baby-orang-oetan staat.
„Ik zou deze nemen”, zegt ze op een samenzweerderig toontje. „Die ruikt zo lekker naar palmolie.”
Op de verpakking staat met grote groene letters „palmolievrij”.
Ik neem de fles glimlachend van haar aan en zeg haar vriendelijk dat dit mij een uitstekende keuze lijkt.
Sophie Adang-Raes
LikeLike
LikeLike