De uitnodiging voor een boekpresentatie vroeg om tijdige aanwezigheid en naar ik aannam ook om enigszins aangepaste kledij. Ik koos daarom voor een aardige versie van la petite robe noire.
Dat bleek een misgreep, praktisch alle bezoekers hadden hun dagelijkse outfit aan. Ik kende niemand van de aanwezigen en stond derhalve wat op mijn eilandje te snakken naar het begin van de lezing.
Vlak bij mij zaten op een bankje twee uiterst verzorgde dames. Zij observeerden de aanwezigen en mij een poosje tot een van hen opstond en mij in de zo melodieuze Vlaamse tongval aansprak met: „Mevrouw, wat heeft u een schoon kleedje aan.”
Een boekpresentatie (‘Dames en heren, wat ik nu omhoog houd is een… boek!) was een puike gelegenheid om het plebs te laten zien dat ik toch wel een dame van de wereld ben. Een nieuwe robe… Ik koos voor La petite robe noire en niets meer dan dat, een vleugje achter elk oor en klaar was Noor.
Het plebs was precies wat ik verwachtte: plebs. Ik stond te geuren met mijn parfum, helaas had niemand van het klootjesvolk er waardering voor. Twee opgedirkte trienen vlak voor mij loerden met priemende oogjes naar iedereen. Een van de dames sprak mij aan in een onvervalst platte Vlaamse tongval: ‘Awel zulle, had ge niet beter eerst het gras kunnen maaien?’
Voor mij een echtpaar waarvan duidelijk de man mee moest. „Karel, kijk toch eens, je moeder had dit ook.” Karel knikt. Zo gaat het door. Ik blijf er geboeid achter lopen. Een mooi ledikant. „Wat vind je dan hiervan?” „Het ligt eraan met wie je erin ligt”, zegt Karel vol overtuiging.
Yoghurt en fruit zitten al in de kom, als ik zie dat de muesli op is. Ik gris de lege-flessentas mee en haast me in oude joggingbroek met fleecetrui en met ongekamde haren naar de AH. De flessenbon is een geschenk, want in de haast ben ik mijn geld vergeten. Terwijl de caissière de kassa-rol verwisselt, vul ik de stilte en grinnik tegen de oude dame achter me dat het statiegeld net voldoende is voor de goedkoopste zak muesli. Ze knikt me vriendelijk toe, bekijkt me schuchter van top tot teen en zegt dan zachtjes: „Als je nog wat nodig hebt, pak het maar hoor, ik betaal het wel.”
Na “oude joggingbroek met fleecetrui en met ongekamde haren naar de AH”, wisten we natuurlijk al hoe dit af zou lopen. Het was alleen nog maar de vraag wie zou aanbieden Willeke uit de brand te helpen. Geen allochtoon dus deze keer, maar een oud dametje.
Als beeldend kunstenaar bouw ik af en toe zandsculpturen op festivals. Afgelopen weekend was ik in Oud-Beijerland bij de Spuidagen 2018. Ik maakte een hond, loom onderuit gezakt in de warmte. „Hij heeft geen staart”, hoor ik. Er loopt een meisje om het beeld heen. „En hij heeft ook helemaal geen ogen.” Ze kijkt mij aan. „Ja, dat klopt”, antwoord ik haar, „daar ben ik nog niet aan toegekomen, dat ga ik straks doen.” „Ik ben anders heel goed in ogen maken”, zegt ze, terwijl ze gedecideerd naar mijn gereedschap grijpt. „Je moet er gewoon twee gaten in peuren”.
Klopt en peuren in Amsterdam is weer iets heel anders: op paling vissen, zonder haak. Bij het peuren wordt de paling niet gevangen door middel van een vishaak, maar met een peur. Dit is een hoeveelheid wormen, meestal zo’n 30 stuks, aaneengeregen met garen tot een grote ring.
Ik loop de drogist binnen om mijn trouwe verbanddoos voor de vakantie weer te voorzien van het bruine, alleshelende goedje Betadine. Bij de kassa overhandig ik mijn flesje aan een vriendelijke jongeman.
Hij: „Wilt u advies voor het gebruik van deze neusdruppels, mijnheer?”
Ik ben werkzaam op de oogheelkundepolikliniek van een ziekenhuis. Zo nu en dan komen er gedetineerden op het spreekuur. Deze keer kwam de patiënt voor een gezichtsveldonderzoek. Hoewel niet helemáál onbevangen, gaf ik hem gewoontegetrouw instructies. Ik legde hem uitvoerig de werking, het doel en de duur van het onderzoek uit. Hij luisterde geboeid en ik besloot mijn verhaal, zoals ik vaker doe: „Al met al kan het best een lange zit zijn.”
Waarop hij antwoordde: „Nou, ik ben wel wat gewend hoor, zuster!”
heerrozenwater 
Petite robe
De uitnodiging voor een boekpresentatie vroeg om tijdige aanwezigheid en naar ik aannam ook om enigszins aangepaste kledij. Ik koos daarom voor een aardige versie van la petite robe noire.
Dat bleek een misgreep, praktisch alle bezoekers hadden hun dagelijkse outfit aan. Ik kende niemand van de aanwezigen en stond derhalve wat op mijn eilandje te snakken naar het begin van de lezing.
Vlak bij mij zaten op een bankje twee uiterst verzorgde dames. Zij observeerden de aanwezigen en mij een poosje tot een van hen opstond en mij in de zo melodieuze Vlaamse tongval aansprak met: „Mevrouw, wat heeft u een schoon kleedje aan.”
Noor Robbé
LikeLike
Ze had natuurlijk moeten zeggen: wat een mooie Noire Robe, Noor Robbé
LikeLike
He, dit is een mooie manier om vooraan te komen 😀
LikeGeliked door 2 people
Een niemendalletje.
LikeGeliked door 1 persoon
Een nieuwe week, een nieuwe draadje, passend afgetrapt met een schoon kleedje. 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Petite Robbé
Een boekpresentatie (‘Dames en heren, wat ik nu omhoog houd is een… boek!) was een puike gelegenheid om het plebs te laten zien dat ik toch wel een dame van de wereld ben. Een nieuwe robe… Ik koos voor La petite robe noire en niets meer dan dat, een vleugje achter elk oor en klaar was Noor.
Het plebs was precies wat ik verwachtte: plebs. Ik stond te geuren met mijn parfum, helaas had niemand van het klootjesvolk er waardering voor. Twee opgedirkte trienen vlak voor mij loerden met priemende oogjes naar iedereen. Een van de dames sprak mij aan in een onvervalst platte Vlaamse tongval: ‘Awel zulle, had ge niet beter eerst het gras kunnen maaien?’
Noor Robbe (niet de voetballer)
LikeGeliked door 1 persoon
Afkraken is iemand in het hart raken. Geen kunst.
LikeGeliked door 1 persoon
Voor het plebejers onder ons die geen idee hebben hoe een la petite robe noire eruit ziet (of ruikt):
LikeLike
Nooit geweten dat daar een luchtje van was.
Met het kleine zwarte jurkje ben ik wel bekend. 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Brocante
Voor mij een echtpaar waarvan duidelijk de man mee moest. „Karel, kijk toch eens, je moeder had dit ook.” Karel knikt. Zo gaat het door. Ik blijf er geboeid achter lopen. Een mooi ledikant. „Wat vind je dan hiervan?” „Het ligt eraan met wie je erin ligt”, zegt Karel vol overtuiging.
Lotte Aukema
LikeLike
Het betere Ikje, kort, krachtig en grappig.
Als ik DSR was, wist ik het wel: een 9
Ben benieuwd naar zijn Eindoordeel.
LikeLike
Zoals beauty in the eye of the beholder ligt, wordt de aantrekkelijkheid van een ledikant bepaald door degene die erin ligt.
LikeGeliked door 1 persoon
… met wie je erin ligt…
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is stap twee. :-p
LikeGeliked door 1 persoon
Statiegeld
Yoghurt en fruit zitten al in de kom, als ik zie dat de muesli op is. Ik gris de lege-flessentas mee en haast me in oude joggingbroek met fleecetrui en met ongekamde haren naar de AH. De flessenbon is een geschenk, want in de haast ben ik mijn geld vergeten. Terwijl de caissière de kassa-rol verwisselt, vul ik de stilte en grinnik tegen de oude dame achter me dat het statiegeld net voldoende is voor de goedkoopste zak muesli. Ze knikt me vriendelijk toe, bekijkt me schuchter van top tot teen en zegt dan zachtjes: „Als je nog wat nodig hebt, pak het maar hoor, ik betaal het wel.”
Willeke van Oeveren
LikeLike
Schattig 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Aaah, lief!
LikeLike
Na “oude joggingbroek met fleecetrui en met ongekamde haren naar de AH”, wisten we natuurlijk al hoe dit af zou lopen. Het was alleen nog maar de vraag wie zou aanbieden Willeke uit de brand te helpen. Geen allochtoon dus deze keer, maar een oud dametje.
LikeLike
Voor dakloze alcoholist worden aangezien en dat in de krant zetten. Zo vaak gebeurt dat toch niet?
LikeLike
Weet je nog, jaren geleden, we waren toen op een boek presentatie…Pardon,? ’n Boek presentatie, , dat is echt een PAAR dagen terug?!..
LikeLike
Peuren
Als beeldend kunstenaar bouw ik af en toe zandsculpturen op festivals. Afgelopen weekend was ik in Oud-Beijerland bij de Spuidagen 2018. Ik maakte een hond, loom onderuit gezakt in de warmte. „Hij heeft geen staart”, hoor ik. Er loopt een meisje om het beeld heen. „En hij heeft ook helemaal geen ogen.” Ze kijkt mij aan. „Ja, dat klopt”, antwoord ik haar, „daar ben ik nog niet aan toegekomen, dat ga ik straks doen.” „Ik ben anders heel goed in ogen maken”, zegt ze, terwijl ze gedecideerd naar mijn gereedschap grijpt. „Je moet er gewoon twee gaten in peuren”.
Mohana van den Kroonenberg
LikeLike
LikeGeliked door 2 people
Op z’n Amsterdams is het pleuren!
LikeGeliked door 2 people
Klopt en peuren in Amsterdam is weer iets heel anders: op paling vissen, zonder haak. Bij het peuren wordt de paling niet gevangen door middel van een vishaak, maar met een peur. Dit is een hoeveelheid wormen, meestal zo’n 30 stuks, aaneengeregen met garen tot een grote ring.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Peuren
LikeLike
Neus
Ik loop de drogist binnen om mijn trouwe verbanddoos voor de vakantie weer te voorzien van het bruine, alleshelende goedje Betadine. Bij de kassa overhandig ik mijn flesje aan een vriendelijke jongeman.
Hij: „Wilt u advies voor het gebruik van deze neusdruppels, mijnheer?”
Ik: „Nee dank u.”
Jan Benneker
LikeLike
Ik moest opnieuw lezen om na ‘Nee, dank u’ de clou te snappen, Die laatste zin is wat mij betreft niet alleen overbodig maar ook verwarring scheppend.
“trouwe” verbanddoos: 🤮
LikeGeliked door 1 persoon
Dat opnieuw moeten lezen had ik bij het Brocante ikje van afgelopen dinsdag. Gek genoeg want de clou van het verhaaltje was me wel meteen duidelijk.
LikeLike
Ha, grappig.
LikeLike
Boeiend
Ik ben werkzaam op de oogheelkundepolikliniek van een ziekenhuis. Zo nu en dan komen er gedetineerden op het spreekuur. Deze keer kwam de patiënt voor een gezichtsveldonderzoek. Hoewel niet helemáál onbevangen, gaf ik hem gewoontegetrouw instructies. Ik legde hem uitvoerig de werking, het doel en de duur van het onderzoek uit. Hij luisterde geboeid en ik besloot mijn verhaal, zoals ik vaker doe: „Al met al kan het best een lange zit zijn.”
Waarop hij antwoordde: „Nou, ik ben wel wat gewend hoor, zuster!”
Eva de Zanger
LikeLike