Toen ik klein was, had ik een kerstbal in de vorm van een octopus met drie harten. Ik vond die bal helemaal geweldig en nam hem altijd mee naar bed. Op een kerstavond, toen ik al in bed lag, raakte ik de bal aan. Ineens voelde ik een zachte aanraking op mijn hand. Ik keek op en zag dat de octopus uit mijn bal was gekropen en op mijn hand zat. Ik was zo blij, het voelde alsof de octopus me een speciaal kerstcadeau had gegeven.
De volgende ochtend was de octopus weer in mijn bal terug. Ik heb hem nooit meer aangeraakt, want ik wilde niet dat hij weer zou ontsnappen. Hij is nog steeds een van mijn favoriete kerstcadeaus.
Bard AI
DSR is aan het bekomen van een kerstmaal ganzenlever en een gecastreerde haan. De Rennies zullen wel klaarliggen:
Prettige kerst iedereen!
Ben aan het bekomen van de foie gras en de chapon, oftewel kapoen.
Weetje: een kapoen is een gecastreerde haan. Het is verboden die in Nederland te produceren; import is wel toegestaan.
Het is dus nogal wat fraais wat we Sinterklaas toezingen!
Lummel:
Ik heb hetzelfde gegeten DSR. Foie gras en gevulde kapoen. Champagne en Bourgogne wijnen.
DSR:
Hier hetzelfde, met de keuze voor Jurançon bij de foie gras.
Ilona eindigt Week 45 (gekjes-telling) met een treurige hartekreet:
Gisteren heb ik vijf keer geprobeerd jou een antwoord te geven.
Mag niet van WP.
Kijken of dit vandaag doorkomt.
Ik wacht anders wel even tot na de Kerst.
Ook voor jou een gezellig kerstmaal en een prettige dag verder.
In 2016 had Ilona hetzelfde probleem. Van de Akismet helpdesk kreeg ik toen de volgende reactie:
Hey HR,
Please have Ilona reach out to us (support@akismet.com) so we can run some tests on her account in order to resolve this.
In het ontmoetingscentrum voor mensen met dementie raak ik, vrijwilliger, in gesprek over de Top 2000. We nemen een aantal titels met de gasten door en al snel zingen we moeiteloos met elkaar wat ‘gouwe ouwen’. Mijn buurman heeft kennelijk dezelfde smaak en een goed muzikaal geheugen. Aangekomen bij ‘Yesterday’ van de Beatles zingt hij woord voor woord mee, totdat we de tekst „Suddenly, I’m not half the man I used to be” hebben bereikt. Hij stopt, kijk me aan en zegt met een indringende blik: „Dit lied gaat over mij.”
Tanja van Weel
Bas:
Tja, zeggen we dan, daar hoef je niet eens dement voor te zijn, voor zo’n constatering. We hollen allemaal achteruit, in rap tempo. Gelukkig zijn er de ikjes. Die houden ons op de been.
DSR houden de ikjes helaas níet op de been:
De tijd dat je in het rusthuis alleen maar psalmverzen op hele noten hoorde, ligt kennelijk achter ons.
Over een paar jaar deinen de ouwetjes mee op Daar komt Gabbertje.
Als het zover is, hoeft het net zoals nu niet in de krant wanneer mensen op hun kwetsbaarst iets ontroerends zeggen.
Maar zo samen gecombineerd krijg we toch een mooie stichtelijke duiding.
Tip: De kerstpodcast van Halina en Carice. Zit achter een betaalmuur (Podimo). Halina is opgegroeid in een hippie-gezin maar wilde perse op twaalfjarige leeftijd commune doen. Ze geeft met een dik Schots accent een magnifieke impressie van het gesprek van Emily Watson met God in “Breaking the waves“.
Een koude, natte dag, verkleumd bereik ik de supermarkt. Voor mij bij de kassa staat een man met een halfje bruin en een pak sap. 2,78 euro, zegt de jonge caissière. Een piep klinkt, ‘geen saldo’. De man lijkt niet verbaasd, accepteert gelaten zijn lot en loopt naar buiten. Dan pakt het meisje haar telefoon, houdt ’m voor het pinapparaat. Piep-piep klinkt het, en dan rent ze achter de man aan om zijn boodschappen te geven. „Wat lief!” roep ik uit tegen haar collega. „Welkom bij de Albert Heijn Westermarkt”, zegt die met een grijns. Opgewarmd verlaat ik het pand.
Maud Beucker Andreae
Bas:
Nou, dan gaan we daar vandaag maar eens naar toe, met z’n allen. Maar dan horen we van de winkelmanager vast wel een tuut-tuut, ho-ho.
Ilona:
Misschien was Maud wat meer opgewarmd geweest als ze het zelf had gedaan.
Die lieve cassière verdient waarschijnlijk zelf ook net zo veel.
DSR:
Ja, het zal allemaal wel.
De inzender heeft in ieder geval haar opening en afsluiting netjes aan elkaar gebreid.
Wat een vervelend, ironisch en verzuurd commentaar van Bas. Als je zelfs de kleine lichtpuntjes niet weet te waarderen, dan gaat het niet goed met je….
De laatste schoolweek van 2023. Ook de laatste bijles van dit jaar in het buurthuis van de stadswijk waar voornamelijk praktiserende moslims wonen. Ik wens de leerlingen een fijne kerstvakantie. Een leerling uit groep acht wenst ook de leerkracht een fijne vakantie: „Dus hebben we straks twee weken geen school. En ook twee weken geen bijles! Wat houd ik toch van christenen, meester. Zoveel vrije dagen!”
Krijn Vermaas
Bas:
Het is uit het leven gegrepen, het is uit het leven een greep, hatsee!
DSR:
In Overijssel kregen we op last van de Provinciale Staten altijd vrij van school op Bid- en Dankdag voor Gewas en Arbeid.
Dat zijn toch mooi twee halve woensdagen per jaar.
Bas linked naar een optreden van Farce Majeure. Met veel plezier bekeken, minder oubollig dan ik het me herinner:
Op wintersport wisselen we tijdens het diner met een aantal dames van gedachten over de romantische inborst van onze partners. Jos scoort niet al te veel punten, niet bij zijn vrouw Wiesje en na haar verhalen ook niet bij ons. Later die avond zitten we met het hele gezelschap aan lange tafels in het lokale gemeenschapshuis. Jos is inmiddels op de hoogte van zijn evaluatie en als de rozenverkoper langskomt pikt hij mijn subtiele hints verbazingwekkend snel op. Hij rekent een roos af en geeft deze aan zijn buurvrouw met de woorden: „Wiesje zit daar, geef jij ’m even door?”
Nancy Krijnen
Bas:
Ik zie het tafereel voor me – beetje ballerig uitgelaten gezelschap op leeftijd – en zie en hoor ook onmiddellijk een man uit mijn eigen kennissenkring die dit ook zo gezegd en gedaan zou hebben. Henk heet hij. Inmiddels helaas de skileeftijd ver voorbij.
Verder hoor ik het lachsalvo met hoge kraaiende uithalen van de vrouwen. Helemaal goed dus dit ikje. En het is nog de laatste van 2023 ook. We nemen nog een toastje. En danken Heer Rozenwater voor de getoonde hardnekkige ijver.
Geen dank Bas. Graag gedaan!
DSR, (bij hem kan er uiteraard geen bedankje vanaf):
Ik mag die Jos wel!
De inzender is daarentegen een albedil die zich tegen de relaties van anderen aanbemoeit.
Al met al een vlak Ik-je om het jaar te beëindigen- dat was vorig jaar wel anders.
Ondertussen starten de carbidschutters langzaam hun ontuig op.
DSR vergeet gemakshalve zijn reactie op het broze laatste ikje van vorig jaar: “Met een brok in mijn keel stamelde ik “badmeester, ben…ben ik al bruin?” “Als me reet, mevrouw!” Hetgeen voor hem einde oefening was op mijn blog. De reactie staat echter voor altijd en onder zijn naam op het wereldwijde web. Opdat wij niet vergeten.
Wat gezellig hè, Roos, zoveel onverwachte visite! Ik dacht even dat het de grote verzoendag zou worden na dit in alle opzichten turbulente jaar, maar helaas…
DSR memoreerde aan een Ik-je en ik ben dan wel zo servicegericht om dat ikje erbij te zoeken. Dat leverde vervolgens weer nieuwe reacties op.
Ik vraag me nu af in hoeverre DSR’s “Als me reet, mevrouw!” heeft bijgedragen aan het ontstaan van het gekjes-blog (een maand later).
Wat gebeurde er precies in januari?
Zal spannend zijn geweest. DSR en lummel smeden met verhitte koppen plannen voor een dynamisch, levendig blog. “Die akelige Bas laten we een poepie ruiken!“.
Ik hoop dat Ad ons haarfijn gaat vertellen wat er zich allemaal achter de schermen heeft afgespeeld. Kan ook anoniem hoor. Uiteindelijk is dit toch een soort juice-channel.
Dan blijven we hopen maar de vraag of “Als me reet, mevrouw!” een aanleiding was voor het ontstaan van het gekjesblog kun je toch, zonder uit de school te klappen, beantwoorden?
Wat ik probeer te zeggen is dat ik geen idee heb wat er zich “achter de schermen” heeft afgespeeld. Ik kan alleen mijn eigen ervaring vertellen (omdat je zo aan blijft dringen).
Op een gegeven moment kwam lummel met het idee voor nog een ikjesblog. Aanvankelijk zag ik dat helemaal niet zitten. Toen kwam Bas met de mededeling dat’ie het heerlijk vond dat (bijna) niemand meer op zijn blog reageerde. En laten we eerlijk zijn, op jouw blog staat geen enkele originele reactie op de ikjes, maar slechts door jou geselecteerde teksten van de buurblogs.
Ik lees dus alle blogs, maar reageer vooral bij de “gekjes”, en zo nu dan hier.
En hiermee is, wat mij betreft, deze discussie gesloten.
Lummel geeft ook nog een toelichting. Bedankt Lummel!
Weer wat geleerd, zou Ad zeggen. Ad wordt door herowa onderdruk gezet om een verhaal te horen dat niet bestaat.
Na het schandalige bannen van dsr bij een buurblog besloot ik, net als pawi, om daar niet meer te komen.
Om toch van dsr’s besprekingen te kunnen genieten besloot ik een ikjesblog op te zetten. Ik heb een paar mensen gepolst om te zien of er interesse was.
Ik wilde geen blogbaas zijn en zeker geen schrikbewind voeren. Ik bedacht de titel en subtitel en dsr en ik bespraken hoe het zo minimalistisch mogelijk kon worden. Een jaren 50 stijl blog was het gevolg. Omdat aan het gekozen formaat veel nadelen kleefden hebben we voor een nieuw formaat, het huidige, besloten. Ilona heeft meegewerkt aan het vormgeven.
En als je dsr commentaar vandaag leest blijkt dat we toen gelijk hadden.
Lummel negeert uiteraard opzettelijk het feit dat DSR zich op voorgaande blogs heeft misdragen.
Maar DSR heeft zijn lesje geleerd en gedraagt zich, afgezien van een enkele uitschieter, tegenwoordig voorbeeldig. Vooral zijn positiviteit naar andere reageerders is een verademing!
In dat verband gaaf om te zien hoe bezield DSR in de bres springt voor de minder assertieve medemens. Ad Hok kan natuurlijk prima voor zichzelf opkomen maar het demonstreert wel haarfijn hoe ons rechtertje momenteel pal staat voor zijn collega-reageerders.
Hij refereert ook weer aan het persoonlijke portret á la Bibeb dat ik van hem zou schrijven. Met een smoesje dacht ik er onderuit te komen maar die uitweg werd me niet gegund. Nu pas besef ik dat het probleem ligt in het feit dat DSR mij enorm overschat. Als ik het al zou willen, zo’n portret overstijgt mijn capaciteiten volledig.
Dus HR dramt net zolang op zijn blog tot AH na herhaalde weigeringen door de pomp gaat en in vredesnaam maar iets schrijft over de blogtoestanden van een jaar geleden.
DL Lummel geeft vervolgens zijn eigen versie, hetgeen door HR met gejuich wordt ontvangen – de drammer heeft zijn zin gekregen.
Het is niet gemakkelijk aan dergelijke druk te weerstaan, DSR heeft HR tijden op zijn rug gehad toen die geobsedeerd was door DSR’s persoonlijke omstandigheden.
Ben blij dat ik er toch niet aan toegegeven heb. Dergelijk gedrag dien je niet te belonen.
Dat er niets goeds van komt, blijkt wel uit de neerbuigende bejegening van AH: “Ad, heb je je onder druk gezet gevoeld?”
Alsof een dief je vraagt of je ’t erg vindt dat ie een paar dingetjes heeft meegenomen. Een minne trap na.
Je hebt helemaal gelijk, aan stront moeten we onze handen niet vuil willen maken!
DSR is er bij de gekjes nog eens goed voor gaan zitten. Er knabbelt blijkbaar iets heftigs aan zijn gemoed gezien de gebruikelijke leugens die hij iedere keer weer van stal moet halen (nee, hier wordt hij niet geband. Zie deze reactie).
De buren blikken allebei al terug en vooruit. De een praat tegen zichzelf, de ander spreekt met een AI. Bij beiden staat tot zijn verbazing staat niemand minder dan DSR centraal in de overdenkingen! En dat terwijl ik bij beiden nog stevig in de ban ben.
Wat er ook over DSR mag worden beweerd, hij leeft in de harten van de mensen, dat blijkt maar weer…- milde glimlachicoon-.
Het startschot voor dit blog viel ongeveer een jaar geleden. Wat mij betreft kan ik terugkijken op een zeer plezierig maar ook opvallend ontspannen Ik-jesjaar zonder het gekrakeel dat er altijd bij leek te horen.
Na omzwervingen via diverse blogs is me één ding duidelijk geworden: uiteindelijk staat of valt alles met de motieven en de betrokkenheid van het blogbeheer.
Vorige gastheren zagen de reageerders hoofdzakelijk als lastpakken/een verdienmodel/volgzame toehoorders om vanuit de hoogte te bepreken/horigen die hun pacht in complimentjes dienen te betalen/bronnen voor IP-adressen en andere persoonlijke informatie (doorhalen wat niet van toepassing is; meerdere opties zijn mogelijk).
Bij IZDK draait het echter om het bespreken van het Ik-je en het daaruitvoorvloeiend gekeuvel – en dat op een relaxte no-nonsense manier bestiert door DL Lummel, die zichzelf met de omschrijving ‘onderhoudsmannetje’ toch werkelijk tekort doet.
Om met Boer’nsmurf te spreken: ie word’n bedaankt veur now en nog iens!
heerrozenwater 
Kerstcadeau
Toen ik klein was, had ik een kerstbal in de vorm van een octopus met drie harten. Ik vond die bal helemaal geweldig en nam hem altijd mee naar bed. Op een kerstavond, toen ik al in bed lag, raakte ik de bal aan. Ineens voelde ik een zachte aanraking op mijn hand. Ik keek op en zag dat de octopus uit mijn bal was gekropen en op mijn hand zat. Ik was zo blij, het voelde alsof de octopus me een speciaal kerstcadeau had gegeven.
De volgende ochtend was de octopus weer in mijn bal terug. Ik heb hem nooit meer aangeraakt, want ik wilde niet dat hij weer zou ontsnappen. Hij is nog steeds een van mijn favoriete kerstcadeaus.
Bard AI
DSR is aan het bekomen van een kerstmaal ganzenlever en een gecastreerde haan. De Rennies zullen wel klaarliggen:
Lummel:
DSR:
Ilona eindigt Week 45 (gekjes-telling) met een treurige hartekreet:
In 2016 had Ilona hetzelfde probleem. Van de Akismet helpdesk kreeg ik toen de volgende reactie:
LikeLike
Top 2000
In het ontmoetingscentrum voor mensen met dementie raak ik, vrijwilliger, in gesprek over de Top 2000. We nemen een aantal titels met de gasten door en al snel zingen we moeiteloos met elkaar wat ‘gouwe ouwen’. Mijn buurman heeft kennelijk dezelfde smaak en een goed muzikaal geheugen. Aangekomen bij ‘Yesterday’ van de Beatles zingt hij woord voor woord mee, totdat we de tekst „Suddenly, I’m not half the man I used to be” hebben bereikt. Hij stopt, kijk me aan en zegt met een indringende blik: „Dit lied gaat over mij.”
Tanja van Weel
Bas:
DSR houden de ikjes helaas níet op de been:
Maar zo samen gecombineerd krijg we toch een mooie stichtelijke duiding.
Tip: De kerstpodcast van Halina en Carice. Zit achter een betaalmuur (Podimo). Halina is opgegroeid in een hippie-gezin maar wilde perse op twaalfjarige leeftijd commune doen. Ze geeft met een dik Schots accent een magnifieke impressie van het gesprek van Emily Watson met God in “Breaking the waves“.
LikeLike
Piep-piep
Een koude, natte dag, verkleumd bereik ik de supermarkt. Voor mij bij de kassa staat een man met een halfje bruin en een pak sap. 2,78 euro, zegt de jonge caissière. Een piep klinkt, ‘geen saldo’. De man lijkt niet verbaasd, accepteert gelaten zijn lot en loopt naar buiten. Dan pakt het meisje haar telefoon, houdt ’m voor het pinapparaat. Piep-piep klinkt het, en dan rent ze achter de man aan om zijn boodschappen te geven. „Wat lief!” roep ik uit tegen haar collega. „Welkom bij de Albert Heijn Westermarkt”, zegt die met een grijns. Opgewarmd verlaat ik het pand.
Maud Beucker Andreae
Bas:
Ilona:
DSR:
LikeLike
Wat een vervelend, ironisch en verzuurd commentaar van Bas. Als je zelfs de kleine lichtpuntjes niet weet te waarderen, dan gaat het niet goed met je….
LikeGeliked door 1 persoon
Inderdaad, stralend lichtpunt van mijn blog!
Heb je vakantie, Indra?
LikeLike
Ja, tussen Kerst en Oudejaarsavond. Nieuwjaarsdag weer werken.
LikeLike
Je hebt het ongetwijfeld verdiend om een paar dagen te ontspannen en te genieten.
Ik heb heel veel bewondering voor mensen die in de zorg werken.
LikeLike
Vakantie
De laatste schoolweek van 2023. Ook de laatste bijles van dit jaar in het buurthuis van de stadswijk waar voornamelijk praktiserende moslims wonen. Ik wens de leerlingen een fijne kerstvakantie. Een leerling uit groep acht wenst ook de leerkracht een fijne vakantie: „Dus hebben we straks twee weken geen school. En ook twee weken geen bijles! Wat houd ik toch van christenen, meester. Zoveel vrije dagen!”
Krijn Vermaas
Bas:
DSR:
Bas linked naar een optreden van Farce Majeure. Met veel plezier bekeken, minder oubollig dan ik het me herinner:
LikeLike
Romantiek
Op wintersport wisselen we tijdens het diner met een aantal dames van gedachten over de romantische inborst van onze partners. Jos scoort niet al te veel punten, niet bij zijn vrouw Wiesje en na haar verhalen ook niet bij ons. Later die avond zitten we met het hele gezelschap aan lange tafels in het lokale gemeenschapshuis. Jos is inmiddels op de hoogte van zijn evaluatie en als de rozenverkoper langskomt pikt hij mijn subtiele hints verbazingwekkend snel op. Hij rekent een roos af en geeft deze aan zijn buurvrouw met de woorden: „Wiesje zit daar, geef jij ’m even door?”
Nancy Krijnen
Bas:
Geen dank Bas. Graag gedaan!
DSR, (bij hem kan er uiteraard geen bedankje vanaf):
DSR doelt op het badmeester ikje:
„Goedemorgen, lieve dame”, antwoordt hij met een zacht gezicht. Als ik in het bad stap, rollen warme tranen over mijn wangen in het chloorwater.
LikeLike
De achternaam van de inzender van vandaag is min of meer hetzelfde als de voornaam van de inzender van gisteren.
Daar zou ik graag meer van maken dan het is.
LikeLike
DSR vergeet gemakshalve zijn reactie op het broze laatste ikje van vorig jaar: “Met een brok in mijn keel stamelde ik “badmeester, ben…ben ik al bruin?” “Als me reet, mevrouw!” Hetgeen voor hem einde oefening was op mijn blog. De reactie staat echter voor altijd en onder zijn naam op het wereldwijde web. Opdat wij niet vergeten.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat gezellig hè, Roos, zoveel onverwachte visite! Ik dacht even dat het de grote verzoendag zou worden na dit in alle opzichten turbulente jaar, maar helaas…
LikeGeliked door 1 persoon
Dacht het ook even maar DSR zal zich vergist hebben.
Van onze goede voornemens is trouwens weinig terecht gekomen:
LikeLike
Allemachtig, het gaat er hier nu niet alleen meer om wie wat waar gezegd heeft, maar ook nog wanneer.
LikeLike
DSR memoreerde aan een Ik-je en ik ben dan wel zo servicegericht om dat ikje erbij te zoeken. Dat leverde vervolgens weer nieuwe reacties op.
Ik vraag me nu af in hoeverre DSR’s “Als me reet, mevrouw!” heeft bijgedragen aan het ontstaan van het gekjes-blog (een maand later).
Wat gebeurde er precies in januari?
Zal spannend zijn geweest. DSR en lummel smeden met verhitte koppen plannen voor een dynamisch, levendig blog. “Die akelige Bas laten we een poepie ruiken!“.
Ik hoop dat Ad ons haarfijn gaat vertellen wat er zich allemaal achter de schermen heeft afgespeeld. Kan ook anoniem hoor. Uiteindelijk is dit toch een soort juice-channel.
LikeLike
“Hoop loert altijd”, placht Willem met de R in het rondje altijd te zeggen. In dit geval zou ik er maar niet op rekenen.
LikeLike
Dan blijven we hopen maar de vraag of “Als me reet, mevrouw!” een aanleiding was voor het ontstaan van het gekjesblog kun je toch, zonder uit de school te klappen, beantwoorden?
LikeLike
Hoe zou het toch met Willem/Plopje gaan? Weet iemand dat?
LikeLike
Laatste bericht van Plopje vinden we op Bas zijn site en is Grafschrift CXVIII (juni 23, 2016 om 07:00):
wij doden, wij houden van zwijgen
want altijd gelijk willen krijgen
is meer iets van hen die nog leven
dat is: liever krijgen dan geven
Ik zal Plopje vanmiddag eens bellen en hem een Gelukkig Nieuwjaar wensen.
LikeLike
@ Heer Rozenwater AT 9:11:
Er is geen school om uit te klappen.
LikeLike
@Ad Hok, prima, des te meer reden om de ontstaansgeschiedenis van de gekjes haarfijn uit de doeken te doen.
LikeLike
Wat ik probeer te zeggen is dat ik geen idee heb wat er zich “achter de schermen” heeft afgespeeld. Ik kan alleen mijn eigen ervaring vertellen (omdat je zo aan blijft dringen).
Op een gegeven moment kwam lummel met het idee voor nog een ikjesblog. Aanvankelijk zag ik dat helemaal niet zitten. Toen kwam Bas met de mededeling dat’ie het heerlijk vond dat (bijna) niemand meer op zijn blog reageerde. En laten we eerlijk zijn, op jouw blog staat geen enkele originele reactie op de ikjes, maar slechts door jou geselecteerde teksten van de buurblogs.
Ik lees dus alle blogs, maar reageer vooral bij de “gekjes”, en zo nu dan hier.
En hiermee is, wat mij betreft, deze discussie gesloten.
LikeGeliked door 1 persoon
Merci Ad. Heb je je onder druk gezet gevoeld?
Lummel geeft ook nog een toelichting. Bedankt Lummel!
Lummel negeert uiteraard opzettelijk het feit dat DSR zich op voorgaande blogs heeft misdragen.
Maar DSR heeft zijn lesje geleerd en gedraagt zich, afgezien van een enkele uitschieter, tegenwoordig voorbeeldig. Vooral zijn positiviteit naar andere reageerders is een verademing!
In dat verband gaaf om te zien hoe bezield DSR in de bres springt voor de minder assertieve medemens. Ad Hok kan natuurlijk prima voor zichzelf opkomen maar het demonstreert wel haarfijn hoe ons rechtertje momenteel pal staat voor zijn collega-reageerders.
Hij refereert ook weer aan het persoonlijke portret á la Bibeb dat ik van hem zou schrijven. Met een smoesje dacht ik er onderuit te komen maar die uitweg werd me niet gegund. Nu pas besef ik dat het probleem ligt in het feit dat DSR mij enorm overschat. Als ik het al zou willen, zo’n portret overstijgt mijn capaciteiten volledig.
LikeLike
Ik deel je spanning niet, Roos! Stop eens met roeren in de stront! Alsof we niks beters te doen hebben…
LikeGeliked door 2 people
Je hebt helemaal gelijk, aan stront moeten we onze handen niet vuil willen maken!
DSR is er bij de gekjes nog eens goed voor gaan zitten. Er knabbelt blijkbaar iets heftigs aan zijn gemoed gezien de gebruikelijke leugens die hij iedere keer weer van stal moet halen (nee, hier wordt hij niet geband. Zie deze reactie).
LikeGeliked door 1 persoon