Na een dag werken kom ik thuis. Mijn schoonouders hebben die dag bij ons op hun kleinzoon gepast. Ik vraag mijn zoontje (2): „Hoe was het vandaag met opa en oma?”. Hij antwoordt stellig: „Ze zijn er nog.”
DSR hoopte dat de Week van het Kind er na vorige week weer voor een jaartje op zou zitten, maar ’t gaat onverdroten door! Afgezien van het thema, de volgende feedback: postief – ’t is kort; negatief – het is niet geestig, vooral omdat vraag en antwoord niet op elkaar aansluiten.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
Ja, wat is hier nu grappig of speciaal aan? Ik heb geen kids, jij toch ook niet Rooz? Ik weet niet hoe bijdehand ze op welke leeftijd zijn. Twee jaar. Toen dronk ik wel maar rookte niet.
Ik fiets met mijn vierjarige zoon naar school. We passeren de ambtswoning van burgemeester Van der Laan met bloemen voor de deur. Ik leg uit wat er gebeurd is. „Kon de dokter hem dan niet beter maken?” De onvermijdelijke toelichting dat dit soms niet meer kan, volgt. Enigszins bezorgd vervolgt hij: „Dus dat kan jou ook gebeuren, papa?” Ik krijg langzaam spijt van mijn toelichting want deze vraag moet ik ook al bevestigend beantwoorden. Dan roept hij opgelucht de oplossing voor het lastige probleem, „Jij bent geen burgemeester!”
Het Ik-je waar je op kon wachten -zucht-. Weer een kindje, weer een zelfs in z’n genre zouteloze pointe. Het is om moedeloos van te worden.
Eindoordeel: 3- (zegge: driemin)
Op weg naar een rechtbankzitting voegen mijn cliënt en ik ons in de rij bij de bode. Dinsdag is een drukke dag voor faillissementen en onderbewindstellingen.
Hij kijkt geïnteresseerd om zich heen, zichtbaar onder de indruk van al dat glas, het uitzicht en de toga’s.
Op mijn vraag of hij het makkelijk kon vinden, antwoordt hij opgewekt: „Dit is de eerste keer dat ik via de hoofdingang naar binnen ga.”
Een volwassen onderwerp, met, voor en door volwassen mensen – dat is een tijd geleden!
’t was niet bijzonder origineel of zelfs geestig, maar soit. Hopelijk is de weg omhoog bij deze ingezet!
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
Had ook gekund: Meneer, mevrouw, denkt u er aan morgen een half uurtje eerder ter rechtbank te zijn? Ik stel voor nog even……zal voor wel wennen zijn: denk er aan de voor ingang te nemen? Haha U wilde gewoontegetrouw de achterkant? Haha.?
Oh, u bent de eerste niet, familie, buren & bekenden gingen u voor.
Ook ik probeer mindful te leven. Ik ‘breathe and smile’, stel me open voor de genezende kracht van mantra’s zingende monniken op YouTube, probeer kleine stappen als groots resultaat te ervaren, zin en onzin te scheiden en te zoeken naar het wonder van de diepe stilte tussen in- en uitademing, het extatische hoogtepunt dat van een dagelijkse routine een unieke belevenis maakt en de ware levenskunst onthult. Logisch dat ik ‘Walk With Me’, de docu-film over de leefgemeenschap van zenmeester Thich Nhat Hanh ga zien. De zaal zit vol. Na afloop vat verderop in de rij een man de lessen uit de film krachtig samen. „Je moet gewoon vaker je bek houden”, grijnst hij tegen z’n vriendin.
Wat u zegt een Ik-je, een trieststemmend egodocumentje over wat sommige mensen tegenwoordig kennelijk voor wat geluksgevoel en rust in de kop. Het staat ver van me af.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
Oh, het is fake…? Pardon, ja zeg, zo kan ik ook wel ’n suf verhaaltje maken.
Ik ken in mijn omgeving , ja, je moet wel , ’n beetje de golflengte hebben, die gans & geheel voelen aangesproken. Je ziet de mensen meedeinen met Andre Rieu.
Je moet er toch niet aandenken dat al die luitjes naar de Mathaeus komen?
Zo, ieder zijn “niche”. Maar omdat samen te vatten tot 1 enkel zinnetje? Met ruime grijns?
Aardig verzonnen, dus, maar het gegeven van de “niche” spreekt me wel aan.
In mijn wijk zijn ze weer op pad geweest, de scholieren van groep zeven van de basisschool om de hoek. Kinderpostzegels verkopen. Het valt me op dat ze streng geïnstrueerd zijn, want ze mogen niet binnenkomen, zeggen ze. Dan staat er een schattig meisje voor de deur. We kennen elkaar, ze laat wel eens mijn hond uit. Ik nodig haar uit om de bestelling even op te nemen in mijn warme woonkamer. Ze kijkt me met grote ogen aan en vraagt „Bent u te vertrouwen?”
In mijn wijk zijn ze weer op pad, de scholieren van groep zeven van de basisschool om de hoek. Kinderpostzegels verkopen. Het valt me op dat ze streng geïnstrueerd zijn, want ze mogen niet binnenkomen, zeggen ze. Dan staat er een schattig meisje voor de deur. We kennen elkaar, ze laat wel eens mijn hond uit. Ik nodig haar uit om de bestelling even op te nemen in mijn warme woonkamer. Ze kijkt me met grote ogen aan en vraagt „Kan ik erop rekenen dat u hier niet weer zo’n ikje over gaat schrijven?”
Ik dacht even dat Ad, vanwege zijn leeftijd, had vergeten dat Roos het ikje al geplaatst had, maar ik had natuurlijk , vanwege mijn leeftijd, als gewoonlijk weer veel te vluchtig en haastig gelezen.
Ad, dikke lol!
Jeetje Indra, “vanwege jouw leeftijd” ?! Dan kan de rest van de reageerders inclusief ikzelf wel beter alvast in ons graf kruipen. :-p
Behalve ons rechtertje natuurlijk. Die doet zich graag als een eerbiedwaardige Rechter voor, bolknak in de door jaren van sigarenroken gevormde permanente tunnel in de mondhoek, maar in werkelijkheid is het een spring-in-het-velderige jonge hond.
Permanente tunnel in de mondhoek, haha, ik zie het helemaal voor me!
Ik heb geen idee van de leeftijden van jullie allemaal. Zeker geen grafleeftijd, dunkt me! Het enige dat ik weet is dat ik een half jaartje ouder ben dan DSR (en nee, zeker niet wijzer, ook dat weet ik!)
Ik bedoelde ook in verhouding met jou, hè. Ik sta nog niet met één been in het graf, althans voor zover ik weet.
En dat niet wijzer: is dat de uitkomst van wetenschappelijk, geanonimiseerd, dubbel blind onderzoek, met voldoende proefpersonen? Da’s de enige manier om iets (redelijk zeker) te weten!
Het is kinderboekenweek. Net als veel andere schrijvers en illustratoren bezoek ik deze week dagelijks een basisschool. Zo ook vandaag.
Als ik klaar ben met voorlezen uit mijn nieuwste boek, vertrouwt een schattig kleutertje mij toe: „Ik vind het zo knap dat jij die verhalen hebt geschreven.”
Ik (trots!) wil haar omstandig bedanken voor deze inhoudelijke feedback, als ze vervolgt: „Heb jij echt ál die letters zelf in dat boek gezet met zwarte pen?”
heerrozenwater 
Oppas
Na een dag werken kom ik thuis. Mijn schoonouders hebben die dag bij ons op hun kleinzoon gepast. Ik vraag mijn zoontje (2): „Hoe was het vandaag met opa en oma?”. Hij antwoordt stellig: „Ze zijn er nog.”
Benno Verburgt
LikeLike
DSR hoopte dat de Week van het Kind er na vorige week weer voor een jaartje op zou zitten, maar ’t gaat onverdroten door! Afgezien van het thema, de volgende feedback: postief – ’t is kort; negatief – het is niet geestig, vooral omdat vraag en antwoord niet op elkaar aansluiten.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Ik heb geprobeerd te doorgronden wat er precies in het jongetje om moet zijn gegaan maar ik geef het op. Onbevredigend gevoel aan overgehouden.
LikeLike
Ja, wat is hier nu grappig of speciaal aan? Ik heb geen kids, jij toch ook niet Rooz? Ik weet niet hoe bijdehand ze op welke leeftijd zijn. Twee jaar. Toen dronk ik wel maar rookte niet.
LikeLike
Bloemenzee
Ik fiets met mijn vierjarige zoon naar school. We passeren de ambtswoning van burgemeester Van der Laan met bloemen voor de deur. Ik leg uit wat er gebeurd is. „Kon de dokter hem dan niet beter maken?” De onvermijdelijke toelichting dat dit soms niet meer kan, volgt. Enigszins bezorgd vervolgt hij: „Dus dat kan jou ook gebeuren, papa?” Ik krijg langzaam spijt van mijn toelichting want deze vraag moet ik ook al bevestigend beantwoorden. Dan roept hij opgelucht de oplossing voor het lastige probleem, „Jij bent geen burgemeester!”
Martijn Windels
LikeLike
Het Ik-je waar je op kon wachten -zucht-. Weer een kindje, weer een zelfs in z’n genre zouteloze pointe. Het is om moedeloos van te worden.
Eindoordeel: 3- (zegge: driemin)
LikeLike
Moed houden DSR!
LikeLike
Hè, ik krijg gewoon zin een kinderikje in te sturen. Ik heb weliswaar geen kinderen maar ik verzin wel wat. Wat vinden jullie – doen?
LikeGeliked door 1 persoon
Doen! Vergeet niet om te beginnen met een zin zonder werkwoord en te eindigen met een overbodige zin. Nrc-gansjes zwijmelen daarvan. 😉
LikeLike
Vergeet vooral niet er een actuele naam en gebeurtenis in te verwerken, Luvienna. Dat schijnt tegenwoordig wel het criterium te zijn.
LikeLike
@Bertje @Indra, Ik ga eens kijken wat ik kan doen. :-p
LikeGeliked door 1 persoon
Zitting
Op weg naar een rechtbankzitting voegen mijn cliënt en ik ons in de rij bij de bode. Dinsdag is een drukke dag voor faillissementen en onderbewindstellingen.
Hij kijkt geïnteresseerd om zich heen, zichtbaar onder de indruk van al dat glas, het uitzicht en de toga’s.
Op mijn vraag of hij het makkelijk kon vinden, antwoordt hij opgewekt: „Dit is de eerste keer dat ik via de hoofdingang naar binnen ga.”
Mirjam Knoll
LikeLike
Een volwassen onderwerp, met, voor en door volwassen mensen – dat is een tijd geleden!
’t was niet bijzonder origineel of zelfs geestig, maar soit. Hopelijk is de weg omhoog bij deze ingezet!
Eindoordeel: 3.5 (zegge: drieeneenhalf)
LikeLike
Had ook gekund: Meneer, mevrouw, denkt u er aan morgen een half uurtje eerder ter rechtbank te zijn? Ik stel voor nog even……zal voor wel wennen zijn: denk er aan de voor ingang te nemen? Haha U wilde gewoontegetrouw de achterkant? Haha.?
Oh, u bent de eerste niet, familie, buren & bekenden gingen u voor.
LikeLike
Mindful
Ook ik probeer mindful te leven. Ik ‘breathe and smile’, stel me open voor de genezende kracht van mantra’s zingende monniken op YouTube, probeer kleine stappen als groots resultaat te ervaren, zin en onzin te scheiden en te zoeken naar het wonder van de diepe stilte tussen in- en uitademing, het extatische hoogtepunt dat van een dagelijkse routine een unieke belevenis maakt en de ware levenskunst onthult. Logisch dat ik ‘Walk With Me’, de docu-film over de leefgemeenschap van zenmeester Thich Nhat Hanh ga zien. De zaal zit vol. Na afloop vat verderop in de rij een man de lessen uit de film krachtig samen. „Je moet gewoon vaker je bek houden”, grijnst hij tegen z’n vriendin.
Marieke van der Honing
LikeLike
Hij heeft wel gelijk. 😂😂
LikeLike
Wat u zegt een Ik-je, een trieststemmend egodocumentje over wat sommige mensen tegenwoordig kennelijk voor wat geluksgevoel en rust in de kop. Het staat ver van me af.
Eindoordeel: 4 (zegge: vier)
LikeLike
Oh, het is fake…? Pardon, ja zeg, zo kan ik ook wel ’n suf verhaaltje maken.
Ik ken in mijn omgeving , ja, je moet wel , ’n beetje de golflengte hebben, die gans & geheel voelen aangesproken. Je ziet de mensen meedeinen met Andre Rieu.
Je moet er toch niet aandenken dat al die luitjes naar de Mathaeus komen?
Zo, ieder zijn “niche”. Maar omdat samen te vatten tot 1 enkel zinnetje? Met ruime grijns?
Aardig verzonnen, dus, maar het gegeven van de “niche” spreekt me wel aan.
LikeLike
Vertrouwen
In mijn wijk zijn ze weer op pad geweest, de scholieren van groep zeven van de basisschool om de hoek. Kinderpostzegels verkopen. Het valt me op dat ze streng geïnstrueerd zijn, want ze mogen niet binnenkomen, zeggen ze. Dan staat er een schattig meisje voor de deur. We kennen elkaar, ze laat wel eens mijn hond uit. Ik nodig haar uit om de bestelling even op te nemen in mijn warme woonkamer. Ze kijkt me met grote ogen aan en vraagt „Bent u te vertrouwen?”
Mieke Kerkhof
LikeLike
De vraag stellen, is ‘m beantwoorden.
Eindoordeel: 3 (zegge: drie)
LikeLike
Ook een uitstekende vrag om aan de dokter te vragen, aan het begin van de consultatie.
LikeLike
Vertrouwen
In mijn wijk zijn ze weer op pad, de scholieren van groep zeven van de basisschool om de hoek. Kinderpostzegels verkopen. Het valt me op dat ze streng geïnstrueerd zijn, want ze mogen niet binnenkomen, zeggen ze. Dan staat er een schattig meisje voor de deur. We kennen elkaar, ze laat wel eens mijn hond uit. Ik nodig haar uit om de bestelling even op te nemen in mijn warme woonkamer. Ze kijkt me met grote ogen aan en vraagt „Kan ik erop rekenen dat u hier niet weer zo’n ikje over gaat schrijven?”
Mieke Kerkhof
LikeLike
Hahahahahahahahahaha
LikeLike
Ik dacht even dat Ad, vanwege zijn leeftijd, had vergeten dat Roos het ikje al geplaatst had, maar ik had natuurlijk , vanwege mijn leeftijd, als gewoonlijk weer veel te vluchtig en haastig gelezen.
Ad, dikke lol!
LikeLike
Jeetje Indra, “vanwege jouw leeftijd” ?! Dan kan de rest van de reageerders inclusief ikzelf wel beter alvast in ons graf kruipen. :-p
Behalve ons rechtertje natuurlijk. Die doet zich graag als een eerbiedwaardige Rechter voor, bolknak in de door jaren van sigarenroken gevormde permanente tunnel in de mondhoek, maar in werkelijkheid is het een spring-in-het-velderige jonge hond.
LikeLike
Permanente tunnel in de mondhoek, haha, ik zie het helemaal voor me!
Ik heb geen idee van de leeftijden van jullie allemaal. Zeker geen grafleeftijd, dunkt me! Het enige dat ik weet is dat ik een half jaartje ouder ben dan DSR (en nee, zeker niet wijzer, ook dat weet ik!)
LikeLike
Ik bedoelde ook in verhouding met jou, hè. Ik sta nog niet met één been in het graf, althans voor zover ik weet.
En dat niet wijzer: is dat de uitkomst van wetenschappelijk, geanonimiseerd, dubbel blind onderzoek, met voldoende proefpersonen? Da’s de enige manier om iets (redelijk zeker) te weten!
LikeLike
Nee, dat is weer een van mijn gemakzuchtige aannames. 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Compliment
Het is kinderboekenweek. Net als veel andere schrijvers en illustratoren bezoek ik deze week dagelijks een basisschool. Zo ook vandaag.
Als ik klaar ben met voorlezen uit mijn nieuwste boek, vertrouwt een schattig kleutertje mij toe: „Ik vind het zo knap dat jij die verhalen hebt geschreven.”
Ik (trots!) wil haar omstandig bedanken voor deze inhoudelijke feedback, als ze vervolgt: „Heb jij echt ál die letters zelf in dat boek gezet met zwarte pen?”
Lizette de Koning
LikeLike